Robert Mapplethorpe - The Black Book - 1986

ŚWIETNE MĘskie NUDY FOTO-KSIĄŻKA przez słynnego i wysoce wpływowego amerykańskiego fotografa i artystę wizualnego Roberta Mapplethorpe’a (1946-1989).

KLASYKA GATUNKU.

RZADKO SPISANY Twarda oprawa z oddzielnym okładką ochronną (wydanie miękkie jest znacznie częstsze).

PIERWSZE WYDANIE NIEMIECKIE.

MOŻE NAJLEPSZE, A ZDECYDOWANIE DLA WIELU NAJBARDZIEJ TRADYCYJNE TYTUŁ MAPPLETHORPE'A.

„The Black Book” fascynuje i szokuje dziś tak samo, jak wtedy – jedynie akcenty uległy zmianie. To, co w latach osiemdziesiątych było głównym zmartwieniem cenzorów, od tego czasu stało się materiałem do oceny muzealnej i nie jest już przedmiotem sporów prawnych, lecz socjologicznych i formalno-estetycznych.
Nawet wiele lat po śmierci Roberta Mapplethorpe’a jego hołd oddany czarnemu ciału mężczyzny pozostaje jednym z najważniejszych wkładów wizualnych w dyskusję o pięknie, zmysłowości i seksualności w fotografii.

BARDZO ŚWIEŻY STAN.

SKAŻYCZ CITUJEMY PIERWSZĄ LICYTACJĘ EROTYCZNEJ FOTOKSIĄŻKI na 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Kolonia, Niemcy).
5Uhr30.com gwarantuje dokładne i szczegółowe opisy, 100% ochrona, 100% ubezpieczenie i wspólne wysyłki na cały świat.

Schirmer und Mosel, Monachium. 1986. Pierwsze wydanie, pierwsze druki.

Twarda oprawa z okładką ochronną. 290 x 290 mm. 108 stron. 96 zdjęć w duotonie. Zdjęcia: Robert Mapplethorpe. Wybór i układ: Dimitri Levas, New York. Wstęp i wiersz: Ntozake Shange. Tłumaczenie z angielskiego na niemiecki: Karin Graf. Tekst po niemiecku.

Stan:
Książka i okładka ochronna świeże i nienaruszone, tylko lekko zużyte; bez szczególnych wad. Brak znaków, brak pożółkłych stron. Ogólnie bardzo dobry, znacznie lepszy i świeższy niż zwykle.

Świetna męska nagość w publikacji fotograficznej w doskonałym stanie – w rzadkim twardym wydaniu z okładką ochronną.

„Robert Michael Mapplethorpe jest najbardziej znany z czarno-białych fotografii. Jego prace obejmują szeroką gamę tematów, w tym portrety sławnych osób, męskie i żeńskie akty, autoportrety oraz kompozycje martwej natury. Jego najbardziej kontrowersyjne prace dokumentowały i badały gejowską subkulturę BDSM Nowego Jorku w późnych latach sześćdziesiątych i na początku siedemdziesiątych. Wystawa z 1989 roku, zatytułowana Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment, wywołała debatę w Stanach Zjednoczonych dotyczącą zarówno użycia środków publicznych na „obsceniczne” dzieła sztuki, jak i konstytucyjnych ograniczeń wolności słowa w USA.
Mapplethorpe urodził się w dzielnicy Floral Park w Queens, Nowy Jork, syn Joanny Dorothy (Maxey) i Harry’ego Irvinga Mapplethorpe’a, inżyniera elektryka. Pochodził z angielskich, irlandzkich i niemieckich korzeni i dorastał jako katolik w parafii Our Lady of the Snows. Mapplethorpe uczęszczał do Martin Van Buren High School, ukończył w 1963 roku. Miał trzech braci i dwie siostry. Jeden z braci, Edward, później pracował dla niego jako asystent i również został fotografem. Studiował na Pratt Institute w Brooklynie, gdzie specjalizował się w grafice, jednak porzucił studia w 1969 roku bez ukończenia dyplomu.
Mapplethorpe mieszkał z swoją partnerką Patti Smith od 1967 do 1972 roku, a ona wspierała go pracą w księgarniach. Razem tworzyli sztukę i utrzymywali bliską przyjaźń przez całe życie Mapplethorpe’a.
Studio Mapplethorpe’a mieściło się przy 24 Bond Street w NoHo na Manhattanie, później przez niego użytkowane jako ciemnia fotografii.
Mapplethorpe zrobił pierwsze zdjęcia pod koniec lat 60. lub na początku 70. XX wieku przy użyciu aparatu Polaroid. Projektował i sprzedawał także własną biżuterię, noszoną przez Joe Dallesandro, gwiazdora Warhola.
W tym okresie Mapplethorpe tworzył także rysunki, kolaże i rzeźby z found objects.
W 1972 roku poznał kuratora sztuki Sama Wagtasta, który stał się jego mentorem, kochankiem, mecenasem i życiowym towarzyszem. W połowie lat 70. Wagstaff nabył średniego formatu aparat Hasselblad i Mapplethorpe zaczął fotografować szerokie grono przyjaciół i znajomych, w tym artystów, kompozytorów i society. W tym okresie zaprzyjaźnił się z nowojorskim artystą George’em Dureau, którego prace wywarły na Mapplethorpe’a tak duży wpływ, że przearanżował wiele wczesnych fotografii Dureau’a. Od 1977 do 1980 Mapplethorpe był kochankiem pisarza i redaktora Drummer Jacka Fritscher’a, który wprowadził go do Mineshaft (klub BDSM dla gejów z sekcją leather) na Manhattanie. Mapplethorpe fotografował wiele zdjęć Mineshaftu i w pewnym momencie był jego oficjalnym fotografem. (… „Po kolacji idę do Mineshaftu.”)
W latach 80. tematy Mapplethorpe’a koncentrowały się na posągowych aktach mężczyzn i kobiet, delikatnych martwych naturach z kwiatami oraz bardzo formalnych portretach artystów i celebrytów. Jego pierwsze studio znajdowało się przy 24 Bond Street na Manhattanie. W latach 80. Wagstaff kupił dla Roberta mieszkanie na piętrze ośmiopiętrowego loftu przy 35 West 23rd Street, gdzie Mapplethorpe zamieszkiwał, a także wykorzystywał je jako studio fotograficzne. Zatrzymał loft na Bond Street jako ciemnię. W 1988 Mapplethorpe wybrał Patricię Morrisroe do napisania jego biografii, opartej na ponad 300 wywiadach z celebrytami, krytykami, kochankami i samym Mapplethorpe’em.
Mapplethorpe zmarł w wieku 42 lat z powodu powikłań związanych z HIV/AIDS w szpitalu w Bostonie 9 marca 1989 roku. Jego ciało zostało skremowane. Prochy złożono na cmentarzu St. John’s w Queens w Nowym Jorku, na grobie jego matki, wyryto „Maxey”.
Zanim umarł prawie rok, chory Mapplethorpe pomógł założyć Robert Mapplethorpe Foundation, Inc. Jego wizja Fundacji była taka, że będzie ona „odpowiednim pojazdem do ochrony jego prac, rozwijania jego twórczej wizji i wspierania spraw, na których mu zależało”. Od śmierci Fundacja nie tylko działa jako jego oficjalne dziedzictwo i pomaga promować jego prace na całym świecie, lecz także zebrała i przekazała miliony dolarów na badania medyczne w walce z AIDS i zakażeniem HIV. W 1991 roku Fundacja otrzymała Nagrodę Duże Organizacje Nonprofit Roku w ramach Pantheon of Leather Awards. Fundacja przekazała 1 milion dolarów na utworzenie w 1993 roku Robert Mapplethorpe Residence, sześciopiętrowego domu szeregowego dla długoterminowego leczenia AIDS przy East 17th Street w Nowym Jorku, we współpracy z Beth Israel Medical Center. Rezydencja została zamknięta w 2015 roku z powodu problemów finansowych. Fundacja promuje także fotografię sztuki na poziomie instytucjonalnym. Fundacja pomaga określić, które galerie reprezentują sztukę Mapplethorpe’a. W 2011 roku Fundacja Roberta Mapplethorpe’a przekazała archiwum Mapplethorpe’a, obejmujące lata 1970-1989, do Getty Research Institute.

Zanim umarł, chory Mapplethorpe pomógł założyć Robert Mapplethorpe Foundation, Inc. Jego wizja Fundacji była taka, że będzie ona „odpowiednim pojazdem do ochrony jego pracy, rozwoju jego twórczej wizji i promowania spraw, na których mu zależało”. Od śmierci Fundacja nie tylko pełni rolę oficjalnego spadkobiercy i pomaga promować jego prace na całym świecie, lecz także zebrała i przekazała miliony dolarów na finansowanie badań medycznych w walce z AIDS i zakażeniem HIV. W 1991 roku Fundacja otrzymała nagrodę Large Nonprofit Organization of the Year w ramach Pantheon of Leather Awards. Fundacja przekazała 1 milion dolarów na utworzenie w 1993 roku Robert Mapplethorpe Residence, sześciopiętrowego domu mieszkalnego dla długoterminowego leczenia AIDS przy East 17th Street w Nowym Jorku, we współpracy z Beth Israel Medical Center. Rezydencja została zamknięta w 2015 roku z powodu trudności finansowych. Fundacja promuje również fotografię sztuk pięknych na poziomie instytucjonalnym. Fundacja pomaga ustalać, które galerie reprezentują sztukę Mapplethorpe’a. W 2011 roku Fundacja Roberta Mapplethorpe’a przekazała Archiwum Mapplethorpe’a, obejmujące lata 1970-1989, do Getty Research Institute.

Mapplethorpe pracował głównie w studiu i prawie wyłącznie w czerni i bieli, z wyjątkiem części późniejszych prac i ostatniej wystawy „New Colors”. Jego dorobek obejmuje szeroki zakres tematów, a większa część jego pracy to erotyczne obrazy. Sam nazywał niektóre ze swoich prac pornograficznymi, mając na celu wzbudzenie pobudzenia widza, ale jednocześnie mogły być postrzegane jako sztuka wysokiego lotu. Jego erotyczna sztuka eksplorowała szeroki zakres tematów seksualnych, ukazując subkulturę BDSM Nowego Jorku w latach 70., portrety czarnych mężczyzn nagich oraz klasyczne akty kobiet-bodybuilderów. Jednym z czarnych modeli, z którymi regularnie pracował, był Derrick Cross, którego poza do samodzielnie zatytułowanego w 1983 roku zdjęcia porównano do Farnese Hercules. Mapplethorpe był obserwatorem uczestniczącym przez większą część swojej kariery, uczestniczył w aktach seksualnych, które fotografował, i angażował swoich modeli seksualnie.

Inne tematy obejmowały kwiaty, zwłaszcza orchidee i Calla Lily, dzieci, posągi oraz celebrytów i innych artystów, w tym Andy Warhol, Louise Bourgeois, Deborah Harry, Kathy Acker, Richard Gere, Peter Gabriel, Grace Jones, Amanda Lear, Laurie Anderson, Iggy Pop, Philip Glass, David Hockney, Cindy Sherman, Joan Armatrading i Patti Smith. Smith była długoletnią współlokatorką Mapplethorpe’a i częstym motywem w jego fotografii, w tym wyraźne, ikoniczne zdjęcie, które pojawia się na okładce pierwszego albumu Smith, Horses.

Jego prace często nawiązują do obrazów religijnych lub klasycznych, takich jak portret Patti Smith z 1975 roku, z 1986 roku przypominający autoportret Albrechta Dürera z 1500 roku. Pomiędzy 1980 a 1983 Mapplethorpe stworzył ponad 150 fotografii kultury kulturystyki Lisa Lyon, które doprowadziły do powstania w 1983 roku fotoksiążki Lady, Lisa Lyon, wydanej przez Viking Press z tekstem Bruce’a Chatwina.

Latem 1989 roku podróżująca wystawa solowa Mapplethorpe’a zwróciła uwagę kraju na kwestie finansowania sztuki publicznej, a także pytania dotyczące cenzury i obsceniczności. Galeria Corcoran z siedzibą w Waszyngtonie zgodziła się być jednym z muzeów goszczących trasę. Mapplethorpe postanowił pokazać najnowszą serię, którą badał tuż przed śmiercią. Tytuł Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment, pokaz obejmował fotografie z jego Portfolio X, w którym prezentowano urophagie, gejowskie BDSM oraz Autoportret z wprowadzoną w anus pejczem biczowym. Pokaz zawierał także zdjęcia dwójki dzieci z nagimi genitaliami. Wystawę kuratorowała Janet Kardon z Institute of Contemporary Art (ICA). ICA otrzymała grant od National Endowment for the Arts na wsparcie wystawy Mapplethorpe’a w Corcoran Gallery. Corcoran odwołał wystawę, rozwiązując umowę z ICA, ponieważ nie chciał angażować się w kwestie polityczne, które poruszała, lecz galeria została wciągnięta w kontrowersje, co „nasiliło debatę prowadzoną zarówno w mediach, jak i w Kongresie wokół finansowania NEA projektów postrzeganych przez niektórych jako nieodpowiednie.” Hierarchia Corcoran i kilku członków amerykańskiego Kongresu byli oburzeni, gdy prace zostały im pokazane z powodu homoerotycznych i sadomasochistycznych tematów niektórych prac. Choć większość jego prac przez całą karierę była regularnie prezentowana w wystawach finansowanych publicznie, konserwatywne i religijne organizacje, takie jak American Family Association, wykorzystały tę wystawę, by głośno sprzeciwić się wsparciu rządowi projektów uważanych za „nic innego jak sensacyjnie prezentowane potencjalnie obsceniczne materiały.”

W czerwcu 1989 roku pop-artysta Lowell Blair Nesbitt zaangażował się w sprawę cenzury. Nesbitt, długoletni przyjaciel Mapplethorpe’a, ujawnił, że w jego testamencie zapisał muzeum 1,5 miliona dolarów, ale publicznie obiecał, że jeśli muzeum odmówi gościć wystawę, odwoła darowiznę. Corcoran odmówił i Nesbitt zapisał pieniądze do Phillips Collection. Po odmowie przez Corcoran Mapplethorpe’a wystawy, ubezpieczyciele wystawy zwrócili się do non-profit Washington Project for the Arts, które pokazało wszystkie obrazy w swoim miejscu od 21 lipca do 13 sierpnia 1989 r., przed dużymi tłumami. W 1990 roku Contemporary Arts Center w Cincinnati, który również pokazywał wystawę, oraz Dennis Barrie zostali oskarżeni o obsceniczność; zdjęcia przedstawiające mężczyzn w pozycjach sadomasochistycznych były podstawą zarzutów, że muzeum i jego dyrektor sprzedają obsceniczność. Zostali uniewinnieni przez ławę przysięgłych.

Według ICA, „Decyzja Corcoran wywołała kontrowersyjną, ogólnokrajową debatę: Czy pieniądze podatników powinny wspierać sztukę? Kto decyduje, co jest ' obsceniczne' lub 'obraźliwe' w publicznych wystawach? A jeśli sztuka może być uważana za formę wolności słowa, czy cofnięcie finansowania federalnego z powodu obsceniczności stanowi naruszenie Pierwszej Poprawki? Do dziś te pytania pozostają nadal w sporze.” Mapplethorpe stał się czymś na kształt sensacji dla obu stron amerykańskiej wojny kulturowej. Jednak ceny wielu fotografii Mapplethorpe’a podwoiły się, a nawet potroiły w wyniku całej uwagi. Niejednokrotnie sama sława artysty pomogła w sprzedaży pośmiertnej w domu aukcyjnym Christie's własnych mebli, ceramiki, srebra i prac innych artystów, co przyniosło około 8 milionów dolarów."