Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul

Litografia Joana Miró (*)
Ta praca reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró do zilustrowania zbioru wierszy „Parler Seul” (**) (Mówienie tylko), napisanego przez Tristana Tzara w 1947 roku.
Wydane przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonane na papierze vellum z bawełny, o wysokiej gramaturze.
Podpisane na kliszy.
Tusz wydawniczy i Spadek Miró na odwrocie kartki.
Zawiera Certyfikat Autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok: 2004
- Edycja: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani eksponowana, zawsze przechowywana w profesjonalnym archiwum sztuki, dlatego zachowuje się w doskonałym stanie).

Praca będzie starannie manipulowana i zapakowana w płaskie kartonowe opakowanie z wzmocnieniem. Wysyłka będzie potwierdzona numerem śledzenia.

Wysyłka będzie również objęta pełnym ubezpieczeniem o wartości końcowej dzieła z pełnym zwrotem w razie utraty lub uszkodzenia, bez żadnych kosztów dla kupującego.

(*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Poszedł do akademii La Llotja wbrew woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów i kubistów. Jego pejzaże emocjonalne, które kształtują go jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Mallorca, a później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrpunktem do intelektualnego zamieszania, które panuje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistycznymi i najważniejszymi twórcami swoich czasów. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiego i Giacometti’ego, a także wystawiał wraz z Dalí, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach dotyczących dadaizmu i surrealizmu.
Wzmacniający wpływ abstrakcyjnego ekspresjonizmu odkrywa w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró opuszcza swoje wygnanie we Francji i osiedla się w Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o jakim zawsze marzył. Skupiał się tam na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a potem Mallory, będzie decydujące w jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otaczającą przyrodą będą tłem dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró ucieka od akademizmu, dążąc do stałego poszukiwania dzieła globalnego i czystego, nieprzystającego do żadnego określonego ruchu. Zawartość w formach i publicznych manifestacjach, to poprzez czyn plastyczny Joana Miró ukazuje swoją buntowniczość i wielką wrażliwość na zjawiska polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił skłoni go do stworzenia unikalnego, bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i bezformowe Miró, rysowane bezpośrednio w kamieniu, z bardzo małą ilością wstępnych szkiców, mają twórczy żywioł wierszy losowych Tzary.
Wydanie oryginalne było nadzorowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 w kolorze, z czego 18 to hors-texte. (*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Poszedł do akademii La Llotja wbrew woli rodziców, którzy chcieli, aby pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów oraz kubistów.
Jego pejzaże emocjonalne, które go kształtują jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Mallorca i później Nowy Jork oraz Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w Baix Camp, będzie przeciwskutkiem do intelektualnego zgiełku, który panuje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistycznymi i najtwórczymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiego i Giacometti’ego, a także wystawiał z Dalí, Tanguy, Meret Oppenheim i Max Ernst na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Wpływ abstrakcyjnego ekspresjonizmu odkrywa w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró opuści swoje wygnanie we Francji i osiedli się w Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, który zawsze marzył. Skupiał się tam na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakotwiczenie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a potem Mallorcy później będzie decydujące w jego dziele. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otoczeniem naturalnym będą tłem dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademickiego stylu, dążąc do stałego poszukiwania dzieła ogólnego i czystego, niezwiązanego z żadnym określonym ruchem. Zawartość w formach i w publicznych manifestacjach, to poprzez czyn plastyczny Miró ukazuje swoją buntowniczość i wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne otaczające go. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego, bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najważniejszych twórców XX wieku.

Let's continue the same for references again; but translation already covered. The text had repeated sections due to duplication; we translate similarly.

(**) „Parler Seul” reprezentuje współpracę szczególnie skuteczną między artystą a autorem. Obrazy błyskotliwej spontaniczności i bezkształtności Miró, rysowane bezpośrednio w kamieniu z bardzo niewieloma szkicami przygotowawczymi, mają twórczy zapał losowych wersów Tzary.
Wydanie oryginalne zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składało się z 72 oryginalnych litografii Miró, 49 z nich w kolorze, z czego 18 było hors-texte.