Narzędzie robocze Zabytkowy

Motyka rolnicza odlewana ręcznie.
Wykucie ręczne: Nieregularna powierzchnia i centralna żebrowana linia wskazują na rzemieślniczą obróbkę w kuźni, typową dla narzędzi rolniczych z dawnej epoki, zaprojektowanych tak, by wytrzymywać twarde lub kamieniste gleby.
Ostrze: kształt „liścia” lub „tarczy” bardzo wyrazisty jest przemyślany tak, aby łatwo penetrować glebę. We Włoszech podobne warianty często występują w tradycjach wiejskich środkowo-nordowych (jak modele „Parma” czy „Reggio”).
Kodoł (podstawa): Dolna wąska część to punkt, w którym narzędzie było wkładane w drewniany trzonek, często wzmocniony metalową obręczą.
Górny otwór: Ten element jest interesujący; może być punktem zaczepienia dla uchwytu (podpora, na której opiera się stopa, by nacisnąć) lub po prostu otworem do zawieszenia narzędzia, gdy nie jest używane.