Edith Sont (1939) - Hueloa






Magister innowacji i organizacji kultury i sztuki, dziesięć lat doświadczenia w sztuce włoskiej.
| € 4 | ||
|---|---|---|
| € 3 | ||
| € 2 | ||
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 130088
Doskonała ocena na Trustpilot.
Opis od sprzedawcy
Edith Sont (1939) mieszka i pracuje w Amsterdamie, jest klasycznie wykształconą artystką. Podczas studiów na Rietveld Akademie rysunek był podstawą, a malarstwo celem. “Kiedy zaczynam z obrazem, mam pomysł. Aby wiedzieć, czy to dobry pomysł, muszę go namalować. Al malując często powstaje idea nowego obrazu. I znowu, jedyne co mogę zrobić, to malowanie.”
En zo verschuift het onderwerp, hoe aantrekkelijk ook. Het lijkt erop dat het schilderij zichzelf creëert. Tijdens het werken aan het schilderij dat ontstaat, ontstaat het schilderij waaraan zij werkt. Haar voorliefde voor fantasie- architectuur en landschapstuinen kwam zo uit bij bomen en bos. Constanten daarbij zijn licht en ruimte. “Mijn geliefde onderwerp is ruimtelijk, je moet er door heen kunnen lopen. Een schilder is altijd op zoek naar het licht, maar in donkere bossen is het een picturale noodzaak. Het spel van licht en donker, van voor- en achtergrond, geeft mijn tekeningen en schilderijen een derde dimensie.” De bestaande natuur is dus de start, die zet ze vervolgens naar haar hand, maar in feite bedenkt de tekening toch zichzelf… wat blijft is een ruimte die kan bestaan, waarin je kunt rondlopen tot het einde. “ Want het mooiste van het bos is toch daar waar het ophoudt
Historie sprzedawców
Edith Sont (1939) mieszka i pracuje w Amsterdamie, jest klasycznie wykształconą artystką. Podczas studiów na Rietveld Akademie rysunek był podstawą, a malarstwo celem. “Kiedy zaczynam z obrazem, mam pomysł. Aby wiedzieć, czy to dobry pomysł, muszę go namalować. Al malując często powstaje idea nowego obrazu. I znowu, jedyne co mogę zrobić, to malowanie.”
En zo verschuift het onderwerp, hoe aantrekkelijk ook. Het lijkt erop dat het schilderij zichzelf creëert. Tijdens het werken aan het schilderij dat ontstaat, ontstaat het schilderij waaraan zij werkt. Haar voorliefde voor fantasie- architectuur en landschapstuinen kwam zo uit bij bomen en bos. Constanten daarbij zijn licht en ruimte. “Mijn geliefde onderwerp is ruimtelijk, je moet er door heen kunnen lopen. Een schilder is altijd op zoek naar het licht, maar in donkere bossen is het een picturale noodzaak. Het spel van licht en donker, van voor- en achtergrond, geeft mijn tekeningen en schilderijen een derde dimensie.” De bestaande natuur is dus de start, die zet ze vervolgens naar haar hand, maar in feite bedenkt de tekening toch zichzelf… wat blijft is een ruimte die kan bestaan, waarin je kunt rondlopen tot het einde. “ Want het mooiste van het bos is toch daar waar het ophoudt
