AA.VV. - Elogi Funebri - 1819-1846

MEMORIA I REPREZENTACJA FUNERARIA W ITALII POMIĘDZY IMPERIUM NAPOLEOŃSKIM A RESTAURACJĄ
Ta obszerna zbiorowa praca z elogiami pogrzebowymi stanowi niezwykły dokument włoskiej kultury upamiętniającej między wczesnym XIX a okresem Restauracji, gdzie śmierć staje się okazją do publicznego budowania pamięci, uczczenia obywatelskiego i społecznego afirmowania. Zgromadzone teksty – pochodzące głównie z kontekstów neapolitańskich i bolonijskich – odzwierciedlają wyrafinowaną i zakodowaną retorykę, w której oratoria, poezja i proza splatają się, by nakreślić moralny i polityczny profil zmarłych. Otwarcie z przemówieniem poświęconym Ennio Quirino Viscontiemu od razu umieszczają tom w wysokim wymiarze, związanym z erudycją antykwaryczną i kulturą akademicką. Zestaw ten jawi się jako prawdziwa „maszyna pamięci”, w której każdy utwór przyczynia się do zbudowania cywilnego pantheonu składającego się z wybitnych postaci, profesjonalistów, arystokratów i ludzi kultury.
MARKET VALUE
Włoskie XIX-wieczne miscellanies o charakterze pogrzebowym stanowią niszowy, ale stabilny rynek: egzemplarze dobrze oprawione i bogate w teksty, jak w niniejszym przypadku, zwykle mieszczą się w przedziale od 400 do 500 euro.

PHYSICAL DESCRIPTION AND CONDITION
Oprawa z czarnego skóra decard textilo z wstawkami i złoceniami, tytuł na czerwonej skórzanej tabliczce na grzbiecie. kartki z lekkim przebarwieniem i przebarwieniami. W starych księgach, o wielowiekowej historii, mogą występować pewne niedoskonałości, nie zawsze ujawniane w opisie. Wyd. str. (2); 48; 14; 2nn; 80; 2nn; 44; 70; 2nn; 152; 38; 2nn; 86; 2nn; 56; 4nn; 32; 16; 2nn; 40; 2nn; 44; (2).

FULL TITLE AND AUTHOR
Miscellanea di elogi funebri.
Bologna, Napoli, 1819–1846.
AA.VV.

CONTEXT AND SIGNIFICANCE
W kontekście włoskiej rzeczypospolitej po napoleońskiej, hołd pogrzebowy przyjmuje funkcję centralną w budowaniu pamięci publicznej i tożsamości obywatelskiej. Nie chodzi tylko o teksty pamiątkowe, lecz o prawdziwe urządzenia retoryczne, które celebrują cnoty, kariery i modele moralne, przyczyniając się do definiowania elity kulturowej i politycznej. Obecność postaci takich jak Ennio Quirino Visconti, wielki antykwariusz i figura kultury europejskiej między Rzymem a Paryżem, nadaje zbiorowi zasięg międzynarodowy. Równocześnie teksty neapolitańskie świadczą o żywotności kultury literackiej i akademickiej Królestwa Obojga Sycylii. Zbiór, w całej swojej masie, odzwierciedla powszechną praktykę: zbieranie i oprawianie ulotek ulotnych w celu ich zachowania, przekształcając je z wydawnictwa okazjonalnego w trwały i znaczący przedmiot książkowy.

BIOGRAPHY OF THE AUTHORS
Dionigi Strocchi (1760–1836) był poetą, tłumaczem i włoskim pisarzem, znanym ze swoich tłumaczeń klasyków oraz aktywności akademickiej; brał czynny udział w życiu kulturalnym między epoką napoleońską a Restauracją. Ennio Quirino Visconti (1751–1818), uwielbiany w niniejszym tomie, był jednym z najważniejszych europejskich archeologów i antykwariuszy, aktywnym między Rzymem a Paryżem, gdzie przyczynił się do powstania nowoczesnej historii sztuki starożytnej. Inni autorzy obecni w zbiorze należą do środowisk akademickich i literackich Włoch XIX wieku, często związanych z instytucjami lokalnymi i oficjalnymi praktykami upamiętniającymi.

PRINTING HISTORY AND CIRCULATION
Teksty zebrane początkowo zostały wydane jako oddzielne broszury, często z okazji uroczystych pogrzebów lub publicznych obchodów, w ograniczonych nakładach i z przeznaczeniem lokalnym. Ich późniejsze oprawienie w miscellanea stanowi powszechną praktykę wśród kolekcjonerów i uczonych, którzy starali się zachować materiały, inaczej skazane na rozproszenie. Takie zbiory są często unikalne w swojej kompozycji, odzwierciedlając gusta i zainteresowania posiadacza pierwotnego.

BIBLIOGRAPHY AND REFERENCES
ICCU/OPAC SBN: rekordy wieloczynnościowe dla poszczególnych broszur
WorldCat: rozproszone zapisy dla poszczególnych dzieł (Visconti, Strocchi, itd.)
Melzi, Dizionario di opere anonime e pseudonime, ad vocem (dla zbiorów miscellane i broszur)
Infelise, I libri proibiti, ss. 210-215 (dla obiegu broszur między Sette a Ottocento)
Chartier, L’ordine dei libri, ss. 95-110 (o transforamce ulotnej prasy w przedmiot książkowy)