Masini Daniele - Attesa sospesa

Masini stosuje technikę malarską, która faworyzuje gęstość materii. Główna postać nie jest zdefiniowana wyraźnymi konturami, lecz wyłania się z nawarstwienia warstw olejnych i półtonów, które tworzą formę niejednoznaczną, niemal „w procesie powstawania”.
La distorsione anatomica: Il corpo è trasfigurato. Gli arti, in particolare i piedi, appaiono ipertrofici o deformati, richiamando una certa eredità dell'espressionismo europeo (pensa alla pesantezza fisica delle figure di Lucian Freud o alle deformazioni viscerali di Francis Bacon).
Zniekształcenie anatomiczne: ciało jest transfigurato. Kończyny, a szczególnie stopy, wydają się przerostowe lub zniekształcone, nawiązując do pewnego dziedzictwa europejskiego ekspresjonizmu (pomyśl o ciężkości fizycznej postaci Luciana Freuda lub o deformacjach trzewnych Frnacis Bacon).
La sedia: L'elemento d'arredo è appena accennato, quasi fuso con il corpo, suggerendo che l'atto dell'aspettare sia diventato una condizione simbiotica con lo spazio circostante.
Krzesło: element wystroju jest ledwie zasygnalizowany, niemal zlewiony z ciałem, sugerując, że akt oczekiwania stał się kondycją symbiotyczną z otaczającą przestrzenią.
In quest'olio su tela, Daniele Masini riesce a trasformare un concetto astratto come l'attesa in una presenza fisica e ingombrante. L'opera non cerca di compiacere l'occhio con l'estetica della bellezza classica, ma lo sfida con l'estetica del vero e dell'inquietudine. È un ritratto della solitudine contemporanea, dove l'uomo è ridotto alla sua essenza carnale e al suo peso emotivo, sospeso in un eterno presente.