Agathe Toman - Cloud #3 - 4/15

Ta praca należy do „Kolekcji Wspólnej” artysty. Papier artystyczny wysokiej jakości, gładki.
Fotografia artystyczna z ziarnem. Zrobiona w Hossegor, Francja. Lato 2021.
Fotografia zostanie wysłana zwinięta, nie oprawiona, dołączony zostanie certyfikat autentyczności, uzupełniony i podpisany przez artystę. Dzieło numerowane, ręcznie podpisane z przodu i z tyłu.
Agathe Toman, artystka, jest notowana w Sotheby’s od 2021 roku.

Biografia artystki:
Urodzona w 1989 roku, o francusko-austriacko-czeskich korzeniach, Agathe Toman to francuska artystka multidyscyplinarna, której talent obejmuje malarstwo, poezję, a także rzeźbę, rysunek i fotografię. Po studiach w prestiżowej szkole Chambre Syndicale de la Couture Parisienne oraz kilku latach pracy jako stylistka w domach haute couture we Francji w Paryżu, dziewięć lat temu Agathe poczuła potrzebę koncentrowania się wyłącznie na własnej twórczości.
Obecnie od trzynastu lat osiadła w Landes, Agathe wyłania się jako rosnąca figura sceny sztuki współczesnej, ceniona zarówno na arenie krajowej, jak i międzynarodowej.

Notowana w Sotheby’s od 2021 roku, jej prace były licytowane trzy razy, co świadczy o jej szybkim rozwoju i akceptacji w kręgach sztuki prestiżowych. Jej znaczący udział w różnych salonach, w tym Art Paris, przyniósł jej ogromny sukces, umacniając obecność w licznych prywatnych kolekcjach na całym świecie.

Paleta Agathe faworyzuje głębokie odcienie czerni i błękitu, dyskretną chromatię w ruchu. Jej malowidła używają czystych pigmentów, tuszy, olejów i akryli o oszałamiającej intensywności, które dążą do ponownego nawiązania kontaktu z ukrytymi rzeczami, przenosząc widza poza to, co widzialne. Dzieło wywiera moc, odpowiadając na własne doświadczenia.

Jej rysunki, wykonane długopisem Bic, niosą ze sobą destabilizującą siłę przyciągania.
Fotografie Agathe mieszają abstrakcyjne, kalejdoskopowe formy i wciągają nas w spokojne doznania, wspominanie doskonałej bezwładności, która była naszym początkiem.
Setki jej wierszy tworzą rytm jej świata cechowanym liryką. Pierwszy tom wierszy pod tytułem „You will have to learn to smile again” ukaże się zimą 2024 roku.

Poza praktyką artystyczną Agathe jest także głęboko zaangażowana w badanie psychoanalizy w analizie transakcyjnej, którą prowadzi od czterech lat w Paryżu. Ta eksploracja wzbogaca jej proces koncepcyjny, umożliwiając włączenie bardzo głębokich wymiarów psychologicznych do jej sztuki, która nabiera nowych grubości.

Agathe nie rozdziela swojej sztuki od swoich zaangażowań społecznych. Skupia swoją twórczość na kluczowych tematach, takich jak zdrowie psychiczne, środowisko i edukacja. Te osie refleksji nie tylko pojawiają się w jej sztuce; stanowią integralną część jej tożsamości artystycznej i osobowości.

Jej prace zostały uznane i uhonorowane w wielu prestiżowych publikacjach, w tym Forbes, L’Oeil i Elle, co odnotowuje jej znaczący wpływ w dziedzinie sztuki współczesnej.

Agathe Toman kontynuuje fascynowanie i inspirowanie publiczności na całym świecie, oferując poprzez swoje prace okno na złożoność ludzkiego doświadczenia, tak ją postrzegająca i przekształcająca w sztukę. Doświadczania, które dzieli z wielką hojnością.

„MOJA WIZJA:
Moja praca bada głębokie związki między psychiką a ciałem, tka dialog między umysłem a materią. Pytam o ich tryby funkcjonowania w ich środowisku, o połączenia, które nawiązują, oraz o wibracje, zarówno widoczne, jak i niewidoczne, które z nich wynikają.
Badam tematy takie jak tożsamość, pamięć, ludzka natura i relacja między jednostką a środowiskiem. Moje dzieła noszą w sobie głębię emocjonalną i pewne napięcie, zapraszając widza do introspektywnego namysłu, otwierając drogę do nieświadomości.

Zapisuję tę wolę w samej materialności moich dzieł: wyraźnie abstrakcyjne, w monochromach, odcieniach, tam gdzie ciemność koegzystuje z jasnością, niebieski iskrzy w kontakcie z czernią, lub zapala się sam z siebie. Jesteśmy w obecności/nieobecności światła.
Moje malowidła, instalacje, rysunki i fotografie każdy stanowią absolutne tworzenie, wolne od wszelkiej imitacji, pobudzające czystą emocję, wywołujące przebudzenie Niewidzialnego; moje prace stają się w ten sposób lustrami tych wewnętrznych aspektów nieujawnionych.

Ściśle zharmonizowane porozumienie między moimi rękami a pigmentami, grafitami, długopisem i farbami, poprzez depozycję materii na papierze lub na płótnie. Moje techniki wykonania nigdy się nie powtarzają, wynik nieprzewidywalny. Zwiększona wyjątkowość.
Pracuję nad utrwaleniem ruchu materii, gęstości światła, wprowadzając w siebie, dla przebudzenia Ja.

Zawsze jest coś, czego się nie podejrzewało. Coś nieoczekiwanego. To niemierzalne, intensywnie skompresowane, subtelnie pobudzane, co nas zachwyca i przytłacza. Woda, grawitacja, kora drzew, te wszechobecności, przemieniają obserwatora swoją siłą. Pojawia się niepowtarzalny odcisk, poetycka abstrakcja, moje dzieła są autoportretami, portretami części mnie.
Mówię, że moje kreacje są „materializacją stanów psychicznych”, pejzażami ludzkimi, niciami mojej duszy, zapraszającymi innych do wtopienia się w nie.
Ich wartość nie leży w estetyce, lecz w wibracjach, które moje dzieła wywołują w spojrzeniu. To dwie wrażliwości, które się spotykają, a nie dwie odrębne indywidualności. To proces żywy. Dzieło transcendentuje natychmiastowo. Traktuję je jak istoty aktywne, tworzące nowe więzi między Nami, w nas samych.

Oglądający staje się z kolei twórcą, nadając życie dziełu w alchemii rezonansów psychicznych.

Naciskam na drogę ku nowej wizji Bytu, samego siebie, świata i innych.

Jeśli oglądający teraz przyjmie zaproszenie, to będą rezonanse psychiczne, które zgodzą się i zsynchronizują w jedną wspólną symfonię, rozpocznie się dialog, poczuje się rytm. Anamorfoza jego duszy rysuje się, nieuchwytny odblask. To poetyczne doświadczenie. Intensywne i potężne. Wymagające doświadczenie.

Chcę, aby moje dzieła doskonaliły ludzkie umysły, ostrzyły dusze i aby emocje znalazły w nich echo, by w nich rezonowały słowa.
Ważne jest to, co dzieło pobudza w nas i efekt tego spotkania.

„Upsychiczny ból jest związany ze wszystkim, co wymyka się procesowi subiektywnej symbolizacji. Żywe dolegliwości wynikają z tego, co jest psychicznie blokowane lub oczekuje wpisania w psychiczny zapis. Człowiek nie cierpi tylko z powodu wydarzeń lub pewnych myśli, lecz także dlatego, że pewne procesy w nim nie znalazły lustra, echa, słuchu i receptakuli, i pozostają w bezruchu.” René Roussillon - Podręcznik psychologii i patologii klinicznej ogólnej, str. 146.