Erich Buchholz (1891-1972) - MAPPE I

W aukcji znajduje się pojedyncza abstrakcyjna kompozycja znaczącego niemieckiego artysty Ericha Buchholza z 1920/1973 w duchu konstruktivizmu o wymiarach: 34,5 x 48 cm, motyw o rozmiarach 25 x 22,5 cm. Stan doskonały.

Rysunek w drewnie podpisany jest stemplem artysty pod motywem oraz stemplem spadkobierców na odwrocie obrazu.

Tektura pochodzi z pierwotnie edycji galerii Werner Kunze o tytule: 10 Jahre Mappe I w ograniczonym nakładzie 100 numerowanych egzemplarzy!

W niej znalazło się 13 numerowanych luźnych oryginalnych grafik w broszurowej teczce (49,5 x 35,5 cm).
Zawierała między innymi drzeworyty G. Arntza (1931, Arbeitslose na odwrocie stempel), E. Buchholza (podpisany stemplem i na odwrocie podpisany i datowany), E. Kesting (1919 i 1925, teatr, każdy z podpisanym stemplem) oraz Chr. Schad (podpisany i z 25 datowany); linoryty H. Höcha (podpisany i z datą 1912), K. P. Röhla (1922 na odwrocie stempel), H. Schmitza (1922, Mutter und Kind podpisany), A. Tschinkela (1936, Mutter und Kind podpisany), W. Wahlstedta (1922/66 Figure Marine i 1923, „Er” der Kommende, odpowiednio podpisane i datowane) oraz 1 cynkografia G. Brockmanna.

W równoległej aukcji znajdują się dwa kolejne arkusze z tej teczki.

ŻYCIORYS ERICHA BUCHHOLZA (źródło: Wikipedia)

W malarstwie zaczęły powstawać pierwsze abstrakcyjne prace i powstał ogromny obraz olejny Krzyż. Od 1920 roku w jego pracach pojawiają się tendencje konstruktywistyczne: Buchholz zaprojektował w Dresdner Albert-Theater scenografię z ruchomymi polami kolorów dla opery Juliusza Weismanna Schwanenweiß, która została wystawiona w 1923 roku w inscenizacji Karla Vogta. W 1921 doszło do kontaktów z dadaistami Hannah Höch, Raoul Hausmann i Richard Hülsenbeck.

Jego mieszkanie i pracownia zaprojektowana konstruktywistycznie w roku 1922 przy berlińskim Herkulesufer 15 stała się miejscem spotkań dadaistycznych artystów i progresywnych architektów. Erich Buchholz studiował w berlińskiej Baugewerkschule przy Kurfürstenstraße i nawiązał w galerii van Diemen znajomość z El Lissitzkym. Z tego wyrosła relacja z Suprematyzmem.

Po 1922 roku Buchholz porzucił malarstwo i od 1923 roku zwrócił się ku architekturze, grafice reklamowej i projektowaniu produktów. Jednocześnie wprowadzał także wpływy dadaistyczne do swojego dzieła. W tekście składającym się z dziesięciu stron, napisanym w 1923 roku pod tytułem Wielka Zasaura (Die große Zäsur) omówił swoje stanowiska wobec Neoplastycyzmu, Supremacjonizmu i pozycji własnych prac. Zasaura sama datowana była na rok 1919. W 1925 Buchholz objął pod kierownictwo warsztatów Dramatic Theatre w Berlinie pod kierunkiem Karla Vogta.

W 1925 Buchholz przeprowadził się ze swoją rodziną do Germendorfu. Tam para kupiła hektar ziemi pod własne gospodarowanie. Od 1928 na części działki uruchomiono kopalnię żwiru.

Po przejęciu władzy Erich Buchholz otrzymał w 1933 roku zakaz malowania. Był w okresie rządów nazistowskich poddawany represjom i kilkakrotnie aresztowany. W 1945 roku mógł ponownie zająć się malarstwem i w 1947 miał już wystawę indywidualną. W 1950 roku wrócił do Berlina i w 1951 roku objął atelier przy Ludwigkirchstraße w Berlinie-Wilmersdorf.

Erich Buchholz zmarł pod koniec 1972 roku w wieku 81 lat w Berlinie.

Źródło: Wikipedia

ŻYCIORYS WERNER KUNZE
Berliński galerzysta Werner Kunze (1945-1984) zaangażował się m.in. w wspieranie artystów, których praca została nagle przerwana przez początek nazizmu w Niemczech. Zlecał drukowanie wielu ich prac w odnowionych edycjach, w tym także licznych prac członków „Grupy progresywnych artystów Koeln”.