Matteo Ciffo - Frammenti - Venere

- Rzeźba współczesna Matteo Ciffo (Włochy - 1987). Tytuł Fragments-Wenus
- Rok 2026. Wydanie nr 1/8 - Podpisane i autentykowane przez artystę, z certyfikatem autentyczności
- Materiał: Odmłotowanie na zimno pyłów marmuru i kamienia
- Doskonałe warunki




Kolekcja FRAGMENTY

Porównanie z rzełką klasyczną stanowi kluczowy element tej kolekcji. Formy te, historycznie kojarzone z ideą doskonałości, wieczności i zbiorowej pamięci, przyjmowane są jako punkt wyjścia i poddawane procesowi fragmentacji i redefinicji.
Forma nie jest już pojmowana jako stabilna jedność, lecz jako stan przejściowy. Jest przerywana, rozbijana na bloki i fragmenty, tworząc nową strukturę, w której czas nie jest już ukryty, lecz staje się widocznym elementem.
Ta napięcie eliminuje ideę doskonałości jako stanu absolutnego. To, co wydaje się wieczne, ujawnia własną kruchość. Forma klasyczna przetrwa, lecz przekształcona: nie jest już symbolem nieśmiertelności, lecz obecnością przenikniętą przez czas, narażoną na przemianę i zwróconą ku nowemu wymiarowi.





MATTEO CIFFO

Urodzony w Bielli w 1987 roku, od 2007 roku rozwija badania skupione na materiale, jego przemianie i pamięci, którą zachowuje. Moja praca rodzi się z bezpośredniego kontaktu z szlachetnymi i złożonymi materiałami, takimi jak pyły marmuru i kamienia, naturalne barwniki, ziemie armene, tlenki i metale. Nie traktuję ich jedynie jako narzędzi ekspresji, lecz jako żywe obecności, nosicielki czasu, historii i możliwości odrodzenia.

Poprzez proces, który postrzegam bardziej jako rytuał niż rzeźbę: odrodzenie kamienia prowadzone moją ręką. Ta praktyka rodzi się z obserwacji i pragnienia przywrócenia życia temu, co zostało rozbite, opuszczone lub zapomniane. Fragmenty i odpady, często pochodzące z pracy innych rzeźbiarzy, stają się surowcem pierwotnym dla moich prac.
Chodzi o materiały, które same w sobie niosą historię. Rozkładam je i rekonstuuuję, tworząc formy, które już nie należą do swojego wcześniejszego stanu, lecz do nowego condition.
Każde dzieło wyłania się z delikatnego balansu między utratą a odrodzeniem, między pamięcią a możliwościami, ukazując moment, w którym materia przestaje być tym, czym była, i staje się czymś innym.

Kroki prowadzą ku transformacji wykraczającej poza tradycyjną rzeźbę, zbliżając się do niemal chemicznego wymiaru. Wykorzystuję materiały, które już istniały, rozkładam je i rekonstruuję, by generować nowe formy i tożsamości. Każde dzieło rodzi się z napięcia między zniszczeniem a regeneracją, między utratą a pamięcią, czyniąc widocznym stan ciągłej przemiany.
Badania konfrontują się z materiałami, które ucieleśniają głęboką sprzeczność: pozornie wieczne i niepodważalne, ale jednocześnie wrażliwe i kruche. To, co wydaje się niezmienne, ujawnia niestabilną naturę, zdolną reagować, utleniać się i przekształcać z czasem. Ta kondycja czyni materię aktywnym uczestnikiem pracy, zaangażowaną w stały dialog z czasem i otoczeniem.
Doskonałość ustępuje miejsca kruchości, a wieczność objawia się jako żywe i ludzkie doświadczenie. Materia nie jest podporządkowana, lecz staje się współautorką, zachowując na powierzchni ślady gestu, procesu i własnej ewolucji.

Samodzielny, zbudowałem swoją ścieżkę poprzez eksperymenty, obserwacje i słuchanie. Podejście nie dąży do kontroli, lecz do towarzyszenia materiałowi w jego przemianie. Powstałe formy odzwierciedlają funkcjonowanie pamięci: struktury, w których fragmenty, ślady i nieobecności współistnieją i odnawiają się.

Ta praktyka eksploruje materię jako żyjący archiwum. Rzeźby pojawiają się jako obecności zawieszone między ruiną a odrodzeniem, między trwałością a przemianą, przywracając materii wymiar głęboko współczesny i ludzki.