Stefano Nurra - Istante e la meta

Ta współczesna opera proponuje podzieloną na części i geometryczną wizję krajobrazu golfowego, przekształcając pole do gry w sofistykowaną abstrakcję przestrzenną i materialną. Płótno dominuje surowa kompozycja, zbudowana z dwóch dużych prostokątnych bloków koloru zieleni szmaragdowej, które przecinają się na absolutnie czarnym tle, tworząc swoistą planimetrię emocjonalną.
Silna materialność malarstwa definiuje granice tych sztucznych „zieleni”. Artysta nakłada kolor gęstymi i impastowymi ruchami szpatułek, które unoszą się w reliefie, zwłaszcza wzdłuż krawędzi, nadając dziełu namacalną wymiarowość i własny, żywy charakter. Ta chropowata i nieregularna tekstura przywołuje fizyczność terenu, w wyraźnym kontraście do płaskiej i matowej warstwy czarnego tła, które zdaje się przedstawiać pustkę lub otoczenie poza kadrem.