Baptiste Laurent - Vagues bleues matrice

"Niedomówione niebieskie matryce", 100x100 cm, acrylic na płótnie, 2018.
Podpisano z tyłu. Sprzedane bez ramy, wysyłane zwinięte.

Bio artysta/
Baptiste Laurent (1980, Nantes) jest artystą wizualnym, który mieszka i pracuje
w Madrycie i Paryżu.
Wystawiał w różnych instytucjach artystycznych i kulturowych,
w tym Institut Français de Madrid, Le Palais de Tokyo, Galeria
La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Galeria Gazzambo, Alliance
française, Museo Nacional de Antropología, Galeria FL.
Jego tradycyjnym środkiem wyrazu jest malarstwo, ale pracuje też w rzeźbie
i rozwija projekty o silnym komponencie literackim, społecznym i
antropologicznym.
W jego najnowszych publikacjach i wystawach, „Conversaciones y puñetazos”, „Mauvaises Tournures”, „Bajo el Mismo Mar” i „Exit”,
zaczął ponownie eksperymentować z wspólną twórczością z innymi artystami wizualnymi i autorami literackimi.
Jako artysta anty-akademicki i eklektyczny, lubi synkretyzować
styl malarski, oscylując między neofiguratywną narracją, malarstwem graficznym a ekspresjonistyczną abstrakcją.
Organizator wspólnej pracowni „Latolier” w dzielnicy Usera w Madrycie, prowadzi dynamiczną społeczność artystów wizualnych z Hiszpanii i zagranicy.

Série Exit/
Exit to seria prac plastycznych i książka, które były tematem trzech wystaw, w Alliance Française w Madrycie, Museo Antropológico de Madrid oraz Galerii Gazzambo w latach 2018 i 2019.
Wyważona między malarstwem a rzeźbą, seria Exit stanowi malarskie i wyobrażeniowe opowieści o podróży migrantów, wygnaniu i końcowym sukcesie.
Rzeźby powstały w ramach warsztatu w Museo Antropológico de Madrid, we współpracy z imigrantami z Senegalu w Madrycie. Mame Mbaye (jeden z uczestników warsztatu), sprzedawca na ulicy, zmarł na atak serca podczas pościgu ulicami Madrytu przez policję.
To tragiczne zdarzenie wywołało powszechny bunt w dzielnicy Lavapiés.
Jako hołd dla Mame Mbaye seria odnosi się do kolekcji odlewów gipsowych twarzy tubylców eksponowanych w Muzeum Antropologicznym. Ta konfrontacja kontrastuje z formalnymi odniesieniami do rzeźby naukowej, tradycyjnej rzeźby ceramicznej, masek zmarłych, orientalizmu sztuki i trofeów.
Wpływ tej mieszanki sprzecznych efektów próbuje odzwierciedlić paradoks odbioru uchodźców w Europie.
Bez rygoru, jaki cechuje podejście antropologa czy naukowca, lecz naśladując ich procesy, celem jest nakreślenie subiektywnej próbki nowych ludzkich postaci żyjących w Europie.