Edmund Kesting (1892-1970) - Kreuztragung

Na aukcji znajduje się abstrakcyjna kompozycja na papierze buffo (büttén) autorstwa znaczącego niemieckiego artysty Edmunda Kestinga z 1919 roku, tutaj z okresu 1960/1970-tych w stylu konstruktywizmu, w rozmiarze kartonu: 34,5 x 48 cm, a motyw obrazu 15 x 13 cm.

Drzeworyt jest sygnowany stemplem artysty. Limitowana seria drzeworytu z 1919 roku – tu z numerem 87 – z „100 egzemplarzy” została wydana w latach 1960/70. Stan zachowania doskonały, na górnym brzegu kartki z lewej strony widoczny drobny zagięcie (zob. foto).

W sprzedaży znajduje się również inny druk Kestinga w równoległej aukcji oraz inni niemieccy konstruktywiście (BUCHHOLZ i MAATSCH).

ŻYCIORYS EDMUND KESTING (źródło fragmentów Wikipedii)

Edmund Kesting (ur. 27 lipca 1892 w Dreźnie; zm. 21 października 1970 w Birkenwerderze) był niemieckim malarzem, grafikiem, fotografem i kunstpädagoge. Należał do przedstawicieli malarstwa informel.

W 1919 r. założył prywatną szkołę sztuki Der Weg – Schule für Gestaltung. W 1921 spotkał Herwarthe Walden i zaczął wówczas z zapałem współpracować.

Od 1920 powstawały prace konstruktywistyczne i kolaże-szycia. Tworzył olejne malowidła, akwarele i gouache. W 1922 ożenił się z uczennicą Gerda Müller. Utrzymywał bliskie kontakty z awangardowymi artystami takimi jak Kurt Schwitters, László Moholy-Nagy, El Lissitzky, Alexander Archipenko i innymi. Szczególnie prace Schwittersa wywarły na Kestinga silne wrażenie. Od 1923 r. brał udział w wystawach kręgu „Sturm”.

Około 1925 r. intensywniej zajął się fotografią. Próbował eksperymentalnych technik fotograficznych, takich jak wielokrotny naświetl, fotogramy i montaż negatywów; Kesting używał aparatów z dużymi formatami matrycy. W 1926 doszło do założenia berlińskiej szkoły „Der Weg” oraz powstania towarzystwa Sturmfreunde we Dreznie. Kesting stał się również międzynarodowo ceniony. Brał udział w wystawach w Moskwie i Nowym Jorku. Museum of Modern Art nabyło od niego kolaże-kolaże. Na początku lat 30. wszedł do Deutscher Werkbund. W 1931 r. Kesting wraz z Erikiem Fraaßem i Bernhardem Kretschmarem założył Neue Dresdener Sezession.

Po dojściu nazistów do władzy został obowiązkowo członkiem Reichskammer der bildenden Künste. W 1933 r. miały miejsce u niego pierwsze przeszukania domowe; Kesting zniszczył kilka swoich prac. W kolejnych latach pracował jako fotograf komercyjny dla firm fotograficznych i motoryzacyjnych. Udział w wystawach mógł kontynuować do 1936 roku, a następnie otrzymał zakaz pracy i wystaw, z wyłączeniem fotografii.

W 1937 roku w ogólno-krajowej akcji „Entartete Kunst” potwierdzono konfiskatę i zniszczenie dwunastu jego obrazów z publicznych zbiorów.

Wraz z Karolem von Appen, Helmutem Schmidt-Kirstein, Hansem Christophem i innymi założył po zakończeniu dyktatury nazistowskiej w 1945 roku w Dreźnie grupę artystyczną „der ruf – befreite Kunst”. W 1945/46, po zniszczeniach Drezna, powstała seria eksperymentalnych prac fotograficznych pod tytułem Dresdner Totentanz, która nazywała się w nawiązaniu do słynnego renesansowego reliefu. Kesting został powołany w 1946 roku do Akademii Sztuk Plastycznych w Dreźnie; objął kierownictwo pracowni „Fotografia i Film”. Już rok później został zwolniony, po czym wyjechał do Berlina i w 1948 roku stał na czele klasy fotografii na Wyższej Szkole Sztuk Religznych i Stosowanych w Berlinie-Weißensee. W 1953 roku doszło do natychmiastowego zwolnienia w ramach sporu o formalizm. W 1955 roku został powołany na stanowisko „wykładowcy” w Zakładzie Kamer w Państwowej Szkole Filmowej i Telewizyjnej w Potsdamie-Babelsberg; w 1960 przeszedł na emeryturę.

Edmund Kesting zmarł w 1970 roku w Birkenwerder pod Berlinem, dokąd przeprowadził się w 1948 roku. W latach 1949–1959 nie odbyły się żadne wystawy jego prac w DDR; dopiero od ok. 1980 roku twórczość Kestinga zyskała oficjalne uznanie.