Béla Uitz (1887-1972) - Árkadiá

W aukcji znajduje się bardzo rzadki oryginalny druk znanego węgierskiego artysty Béla Uitza z 1916 roku.

Obraz przedstawia kompozycję figuralną z motywem „Batheujący/Badende”. Tytuł „Árkadiá” nawiązuje do wyobrażenia z mitologii greckiej o Arkadii, które od czasów wczesnonowożytnych zakłada, że życie poza społecznymi przymusami jest możliwe.

Podpis
Pod przedstawieniem, odręcznie ołówkiem podpisano i datowano „Bela Uitz 1916”.

Wymiary
Arkusz ma około 41,0 x 53,0 cm, przedstawienie około 23,5 x 34,5 cm.

Stan
- Intensywny druk na papierze czerpanym z naturalnymi brzegami czerpania. Papier z wiekiem żółkiał i zabrudzony. Krawędzie i rogi częściowo obtłuczone i pomarszczone. Na dolnym brzegu zaginanie z podjęciem pęknięcia. Przedstawienie w dobrym stanie.

Proveniencja
Arkusz pochodzi z berlińskiej prywatnej kolekcji, kupiony w galerii Irrgang Berlin.

Béla Uitz (urodzony 8 marca 1887 w Mehala, Austro-Węgry; zmarły 26 stycznia 1972 w Budapeszcie) był węgierskim malarzem.

Béla Uitz najpierw odbył praktykę ślusarską. W latach 1908–1912 studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Budapeszcie[1] i w 1914 roku brał udział w swojej pierwszej wystawie w Budapeszcie. Wraz z obrazami grupy Nyolcak (Ósemka) jego prace były także wysłane na Panama-Pacific International Exposition, za które w 1915 roku otrzymał złoty medal.[2]

W 1915 roku wraz z szwagrem Lajosem Kassákiem i Emilem Szittyą wydał węgierską awangardową periodykę A Tett (Czyn/Die Tat), która została zakazana w 1917 roku przez cenzurę wojenną. Następnie był współredaktorem w czasopiśmie Kassáka MA (Dziś) i brał udział w trzeciej zbiorowej wystawie w 1918 roku. W 1917 roku miała miejsce wystawa Pétera Dobrovicsa, Lajosa Gulácsy’ego, Jánosa Kmetty’ego i Józsefa Nemesa Lampértha pod tytułem A Fiatalok (Młodzi).[2]

Po zakończeniu konfliktu w 1918 roku był jednym z czołowych twórców sztuki Rzeczpospolitej Rządzonej Węgierskiej; był członkiem jej władz artystycznych oraz kierował zakładami Proletarische Bildende Künste, gdzie produkowano plakaty propagandowe (Vörös Katonák Előre!). Po stłumieniu Rzeczpospolitej Rządzonej, na jakiś czas został aresztowany. Po upadku tego państwa Uitz wyemigrował do Wiednia wraz z aktywistyczną grupą węgierską, gdzie dołączył do kręgu Kassáka i poznał nowe trendy w międzynarodowej sztuce awangardowej. Wiosną 1921 odwiedził Moskwę, gdzie fascynowała go zarówno współczesna rosyjska konstruktywistyczna sztuka, jak i prawosławne kościoły, zwłaszcza ikona.

Po powrocie do Wiednia zerwał kontakt z Lajošem Kassákiem i wspólnie z Aladárem Komját założył czasopismo Egység (Jedność). Przekład Realistycznego Manifestu Nauma Gabo, program grupy konstruktywistycznej Rodczenko i Stepanowa oraz myśli suprematyzmu Kasimira Malewicza.

W 1923 roku objął malarski styl Proletkults i od 1924 roku działał w Paryżu w Komunistycznej Partii Francji. W 1926 roku osiedlił się na Ukrainie i przez ponad czterdzieści lat pracował jako artysta sowieckiej prorąprzestrzennej sztuki propagandowej. Tuż przed śmiercią wrócił na Węgry.