Jean Auguste - Wazon - Emalia, szkło dmuchane

superbe waza Jean Auguste wielki francuski artysta XIX wieku i prekursor witraży art nouveau
Ta waza jest ze szkła dmuczonego i misternie emaliowana, pracowana na gorąco przy użyciu szczypiec do klejenia i skręcana; jej stópki, cabochony i ich klej są w idealnym stanie; wykonana między 1879 a 1883 rokiem.
Całe jej ciało ma fioletowy kolor, cabochony, klej oraz stopy są w kolorze zielonym.
Główna część zdobiona jest emalią na gorąco inspirowaną Japonią.
Wszystkie jej elementy są jedyne w swoim rodzaju.
Waza w doskonałym stanie i widoczna na licznych fotografiach dostępnych na życzenie.
Wysokość wazy 16,5 cm, średnica i szerokość 12,5 cm
Waga wazy 540 g

starannie zapakowana i wysłana z nadanym numerem śledzenia

August Jean, urodzony 19 stycznia 1829 roku w Paryżu i zmarły 3 listopada 1896 roku w Vierzon, był ceramikiem i glassmakerem (wytwórcą szkła) francuskim.

Jest jednym z aktorów odnowy francuskiej majoliki w połowie XIX wieku, obok Giuseppe Deversa, Charlesa-Jean Avisseau, Georges’a Pulla, Eugène’a Rousseau czy Théodora Decka.

Chociaż jego produkcja ceramiki wpisuje się w eklektyzm epoki XIX wieku, jego produkcja szkła odnosi się do stylu pre-art nouveau, zewnętrznie dziwnego i niezwykłego, często odważnego i zaskakującego zarówno pod kątem form, jak i dekorów, które używa.
Aby to osiągnąć, inwestuje w nowe udogodnienia i wynajmuje nowe przestrzenie przeznaczone do produkcji artystycznych witraży, w tym „produktu swojego wynalazu, który nazwał metalizowanym szkłem”. W ten sposób otworzył sklep, aby sprzedawać swoje witraże przy 64, rue d'Hauteville od 1880 do 1882, a następnie przy 45, rue des Petites-Écuries od 1881 do 1883.

Jeśli ta nowa produkcja wydaje się stanowić wyzwanie, Auguste Jean prowadzi jednak od lat 70. XIX wieku badania i eksperymenty techniczne nad szkłem: już w 1877 roku złożył patent na uzyskanie metalizowanego szkła. W kolejnym roku prezentował na Wystawie Światowej w 1878 w Paryżu już dość widoczne witraże. Trudno jednak określić, co dokładnie zrobił sam Auguste Jean, a co zlecił innym.

Ta produkcja witraży stanowi ponadto dość krótką przerwę w jego karierze, trwającą jedynie od 1879 do 1883 roku, co kontrastuje z dużą ilością witraży, które dotarły do nas. W tym okresie brał udział jedynie w trzech ekspozycjach, podczas których jego praca była ceniona: na czele „jednego z tych małych warsztatów płodnych w pomysłach, prowadzonych z wyrafinowanym gustem” był „szczęśliwy w swoich iryzacjach prismatycznych, zmiennych odcieniach ozdobionych kwiatuszkami emali i grawerowanymi wzorami”. Jego produkcja zadziwia wielu: „niezliczone bogate, eleganckie i oryginalne produkty, […] o zupełnie dziwnych i dotąd nieznanych efektach”, które przenoszą wyobraźnię „w fantastyczne sny Tysiąca i jednej Nocy”.

Jeśli chodzi o formę, szkło dmuchane daje mu nieskończoną swobodę kształtu, którą nieustannie wykorzystuje. Wydaje się, że Auguste Jean przywiązuje dużą wagę do koloru, zarówno w dekoracyjnej emalii, jak i w barwieniu szkła w masie. Pod kątem dekoru emaliowanego, do którego wiele witraży służy jako podstawa, widoczne są inspiracje dalekowschodnie, rzadziej bliskowschodnie, a nawet neorenesans. Nie waha się też mieszać różnych wpływów w jednej kreacji.
To właśnie ta trudna, czasem bardzo odważna praca na gorąco, połączona z emalią dekoracyjną, z efektem metalizowanego szkła i z kolorowaniem szkła w masie, sprawia, że każde dzieło Auguste’a Jeana stanowi unikalną sztukę. Jego praca zainspiruje liczne crystalleries (huty kryształów), jak ta Monot & Stumpf, przeciwko której wszczął proces w 1880 roku, czy Harrach w Republice Czeskiej, która produkuje witraże o podobnych formach i dekorach, ale o mniej wyrafinowanych wykończeniach, które dziś padają ofiarą fałszywych atrybucji.