Baptiste Laurent - Boat Cementery Chess

"Boat Cementery Chess", 2019 , akwarela, tusz chiński, posca na papierze, 130x130cm
podpisano z tyłu, wysłane zwinięte

Baptiste Laurent (1980, Nantes) to artysta wizualny, który żyje i pracuje
w Madrycie i Paryżu.
Wystawiał się w różnych instytucjach artystycznych i kulturalnych,
w tym we francuskim Institut français w Madrycie, Le Palais de Tokyo, Galerii
La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Galerii Gazambo, Alliance
française, Museo Nacional de Antropología, Galerii FL.
Jego tradycyjną medią jest malarstwo, ale pracuje także w rzeźbie
i rozwija projekty o silnym charakterze literackim, społecznym i
antropologicznym.
W swoich najnowszych publikacjach i wystawach, „Conversaciones y
puñetazos”, „Mauvaises Tournures”, „Bajo el Mismo Mar” i „Exit”,
po wielokroć eksperymentował z wspólną twórczością
z innymi artystami wizualnymi i autorami literackimi.
Jako artysta anty-akademicki i eklektyczny lubi synkretyzować
style malarskie, oscylując między neofiguratywną narracją, malarstwem
graficznym a ekspresjonistyczną abstrakcją.
Założyciel wspólnego studio „Latolier” w dzielnicy Usera w Madrycie,
prowadzi dynamiczną społeczność hiszpańskich i międzynarodowych artystów
wizualnych

(En)tropicos seria/
Dni same się powtarzają. Kilka miesięcy temu przeżyliśmy
niezwykły moment. Nasza przestrzeń jest mała, a czas długi. Zostaliśmy przytłoczeni
brakiem czasu, ale teraz jesteśmy zaskoczeni nadmiarem. Introspektywny gest, nowy horyzont, gdzie
zbliżamy się do naszej wyobraźni. Zaskoczenie zmianą, bezprecedensowy krzyk pyta „co dalej?”
Baptiste używa tego dystopijnego panorama, by stworzyć
kolejny świt, nowy świt. Budowa tych malowideł wynika z potrzeby odnowienia krajobrazu,
z pragnienia zapomnianej natury. Aby ją odkryć na nowo, ożywić ją.
Źródłem bodźca dla tej symbiozy jest historia antropologa i założyciela
strukturalizmu, Claude’a Lévi-Straussa: w 1935 roku Lévi-Strauss wyruszył
na poszukiwanie autentycznej, czystej Brazylii, obdarzonej dziką energią i
niepowtarzalną naturą.
Autor „Tristes Tropiques” częściowo spełnił oczekiwania podróży. Jego niepokój
prezentowany jest w fragmencie tekstu o proroczych konotacjach: „Za kilkaset lat, w tym samym miejscu,
inny podróżnik, równie zrozpaczony jak ja, będzie opłakiwał
zniknięcie tego, co mógłbym zobaczyć i czego mi umknęło”.
Ofiara podwójnej choroby, wszystko, co widzę, rani mnie, a ja bezlitośnie równoważę się za to,
że nie spojrzałem wystarczająco dokładnie.
Jak podróżnik, en)tropikalne płótna Baptiste’a prowadzą go do odnalezienia miejsca, w którym może ponownie odnaleźć swoją energię.
Być może te gatunki nie istnieją, może te idylliczne krajobrazy nigdy nie istniały. Ale okno,
które Baptiste otwiera, wpuszcza powietrze, którego nie możemy już dzisiaj oddychać. Baptiste ofiaruje nam utopię; poprzez swoje gesty proponuje zmianę paradygmatu, możliwą ekologię. Dla Greków słowo entropia miało dwa znaczenia: ewolucję i transformację. Dla fizyków,
jest miarą nieporządku systemu. Identyfikowanie nieporządku, przekształcanie go