Sylvain Barberot - Echo

"Echo" jest jednym z dzieł z serii zatytułowanej „epitaf”. Są one poetycką formą objęcia śmierci poezją, wybierając słowo wybrane tak, by ją sublimować. Grawerunek wykończony złotem próby 22 karat, jakby przypominający ikonografię grobową.
A gdyby kamień mógł stać się echem ziemi na linii grzbietu? Nasi zmarli są echem, którego jesteśmy nosicielami. Niosimy ich, a w ciele jesteśmy tylko przedłużeniem ich przeszłego istnienia, jak ciche echa.

Międzynarodowy artysta, którego praca opiera się na dychotomii istniejącej między pamięcią a zapomnieniem. Pamięć, moim zdaniem, jest niezbędnym elementem łączącym nasze ciało ze światem. Jednakże, podczas gdy nasza kultura usiłuje wyryć historię dłutem, ja z uporem dążę do zahamowania, dekonstruowania, a nawet wymazania własnej pamięci. Wielkie przedsięwzięcie, jakim jest ćwiczenie zapomnienia…
Ciało jest jedynie nośnikiem tej pamięci, od której jest zależne, a nawet jej potrzebuje. Ona je konstruuje, modeluje i przemienia. A jeśli anamneza, wywodzona z greckiego, oznacza powrót wspomnień, to ja ją tropię, by móc się od niej lepiej uwolnić.