Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul - Lithographic print

Litografia Joan Miró (*)
Ta praca reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró do zilustrowania zbioru wierszy „Parler Seul” (**) (Mówić tylko), napisanego przez Tristana Tzara w 1947 roku.
Wydane przez Maeght Editeur w 2004 roku.
Wykonana na papierze vellum bawełnianym o wysokiej gramaturze.
Podpisana na płycie.
Stempel wydawcy i Spadkobierców Miró na odwrocie kartki.
Zawiera certyfikat autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok: 2004
- Edycja: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (nie była nigdy oprawiana ani wystawiana, zawsze przechowywana w profesjonalnej kopercie sztuki, w związku z czym zachowana w idealnym stanie).

Dzieło będzie starannie manipulowane i pakowane w płaski kartonowy opakowanie wzmocniony. Wysyłka będzie z numerem śledzenia.

Wysyłka obejmuje także pełne ubezpieczenie na wartość końcową dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez żadnych kosztów dla kupującego.

(*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Uczył się w akademii La Llotja pomimo sprzeciwu rodziców, którzy chcieli, by pracował w bardziej tradycyjny sposób. Później studiował w Escola d'Art Francesca Galí i poznał fowistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które kształtowały go jako człowieka i artystę, to w zasadzie Mont-roig, Paryż, Majorka, a później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie przeciwwagą dla intelektualnego niepokoju, który żyje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistycznymi i najbardziej kreatywnymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusia i Giacomettiego i wystawiał razem z Dali, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Dzięki inspirowaniu się ekspresjonizmem abstrakcyjnym odkrywa go Nowy Jork w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró porzuci swój wygnanie we Francji i osiedli się na Majorce, w Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o którym zawsze marzył. Skoncentrował się tam na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Powiązanie z krajobrazem Mont-roig najpierw, a potem Majorki, będzie decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otaczającym środowiskiem naturalnym będą tłem dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademickości, poszukując ciągłej, globalnej i czystej pracy, niezwiązanej z żadnym określonym ruchem. Z treścią w formach i w publicznych manifestacjach, to poprzez fakt plastyczny Miró ukazuje swoją buntowniczość i wielką wrażliwość na otaczające go wydarzenia polityczne i społeczne. Ten kontrast sił skłoni go do stworzenia unikalnego, bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Błyskotliwe, spontaniczne i amorfowe obrazy Miró, rysowane bezpośrednio w kamieniu, przy bardzo niewielu wstępnych szkicach, mają twórczego wigoru wierszy przypadkowych Tzary.
Wydanie oryginalne było pod nadzorem Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 w kolorze, z czego 18 to hors-texte. (*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Uczył się w akademii La Llotja wbrew woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art Francesca Galí i poznał fowistów i kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które kształtują go jako człowieka i artystę, to w zasadzie Mont-roig, Paryż, Majorka i później Nowy Jork oraz Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie przeciwwagą dla intelektualnego zamętu, jaki panuje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistycznymi i najbardziej kreatywnymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusia i Giacometti i wystawiał wraz z Dalím, Tanguy’em, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Dzięki inspiracji ekspresjonizmem abstrakcyjnym odkrywa go Nowy Jork w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w trakcie II wojny światowej, Joan Miró porzuci swój exile we Francji i osiedli się na Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o którym zawsze marzył. Skupił się wtedy na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Przywiązanie do krajobrazu Mont-roig najpierw, a następnie Majorki, będzie decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami i otaczającym środowiskiem naturalnym będą tłem dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademickości, dążąc do nieustannego tworzenia dzieła globalnego i czystego, niezależnego od żadnego ruchu. Z treścią w formach i w publicznych manifestacjach, to poprzez czyn plastyczny Miró pokazuje swoją buntowniczość i ogromną wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten konflikt sił skłania go do stworzenia unikalnego, niezwykle osobistego języka, który czyni go jednym z najistotniejszych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie efektywną współpracę między artystą a autorem. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i amorfne Miró, rysowane bezpośrednio w kamieniu, z zaledwie kilkoma szkicami przygotowawczymi, mają twórczy zryw losowych wierszy Tzary.
Wydanie oryginalne zostało zorganizowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z czego 49 w kolorze, spośród których 18 to hors-texte.