Antonio Nasuto - Hercules

Antonio Nasuto zdobywa tytuł magistra architektury na Uniwersytecie w Neapolu, gdzie następnie uzyskuje trzyletnią specjalizację z designu. Ta multidyscyplinarna edukacja wywiera decydujący wpływ na jego język wizualny, charakteryzujący się rygorem kompozycyjnym i dbałością o strukturę obrazu. Obecnie jest wykładowcą Anatomii Artystycznej w Akademii Sztuk Pięknych w Foggii, łącząc działalność dydaktyczną z stałymi badaniami malarskimi ukierunkowanymi na ludzkie ciało i narracyjną wymowę postaci.
Wystawia w wystawach indywidualnych i zbiorowych na arenie krajowej i międzynarodowej. Do najważniejszych należą: wystawy indywidualne w Palazzetto dell’Arte w Foggi (2002, 2003), wystawa zbiorowa poświęcona P. P. Pasoliniemu w Tribunale della Dogana w Foggi (2007), 150 Souvenirs d’Italie w Galerii Sztuki Nowoczesnej i Współczesnej „Atelier degli Artisti” w Rzymie (2011), Il filo di Arianna. Labirinto fisico e mentale w Palazzo delle Arti Beltrani w Tranì (2011), wystawa indywidualna w Palazzo Ducale Paternò Caracciolo w Pietramelara (2013) i L’ospite inatteso w Villetta Barrea (2016).
W obrazie Hercules heros zostaje wyjęty z retoryki działania i przywrócony czasowi zawieszonemu, niemal ciszy. Siedząc na tronie z kamienia, jego potężne ciało nie wyciąga się ku przedsięwzięciu, lecz skupia w pozie czujnego spokoju, jakby siła, która go definiuje, została powstrzymana, zgnieciona w wymiarze wewnętrznym.
Plastyczna konstrukcja figury wyraźnie przywołuje klasyczną tradycję: masywny, kompaktowy i dostojny korpus wydaje się wyłaniać z światła niczym rzeźba, która niesie w sobie pamięć materii. Jednak to właśnie ta formalna solidność jest przecinana przez subtelniejsze napięcie, które przemienia monumentalność w medytację. Bohater nie dominuje sceny: pozostaje w niej.
Tron z kamienia nie jest znakiem władzy, lecz nabiera wartości poważnej i cichej obecności. To kamień, który podtrzymuje, ale też kamień, który waży. W nim zbiega się symbolicznie pamięć trudów, jakby każda napotkana próba pozostawiała niewidzialny depozyt, warstwę czasu i losu.
W tej zawieszeniu mit oddala się od narracji epickiej, stając się obrazem refleksyjnym. Hercule nie zostaje uchwycony w momencie przedsięwzięcia, lecz w kolejnym — a może poprzednim — momencie, gdy akcja rozpuszcza się w myśleniu. To właśnie w tej rzadkiej przestrzeni miticzna figura ukazuje swoją najbardziej nieoczekiwaną wymiarowość: siłę, która na krótką chwilę uznaje swoją kruchość, człowiecze, świadome własnego ciężaru w czasie.