Matteo Ciffo - Frammenti - Nefertiti

- Rzeźba współczesna Matteo Ciffo (Włochy - 1987). Tytuł Fragmenty-Nefertiti
- Rok 2026. Wydanie nr 2/8 - Podpisane i zautoryzowane przez artystę, z certyfikatem autentyczności
- Materiał: topienie na zimno proszków marmuru i kamienia
- Stan doskonały

Kolekcja FRAGMENTY

Porównanie ze sztuką klasyczną stanowi centralny element tej kolekcji. Te formy, historycznie kojarzone z ideą doskonałości, wieczności i pamięci zbiorowej, przyjmują rolę punktu wyjścia i poddawane są procesowi fragmentacji i redefinicji.
Forma nie jest już pojmowana jako stabilna jedność, lecz jako stan przejściowy. Została przerwana, rozbita i zrekomponowana, ujawniając własną niestabilną naturę. Objętość otwiera się, dzieli na bloki i fragmenty, tworząc nową strukturę, w której czas nie jest już ukryty, lecz staje się widzialnym elementem.
To napięcie eliminuje ideę doskonałości jako stanu absolutnego. To, co wydaje się wieczne, ujawnia własną kruchość. Forma klasyczna przetrwała, ale w transformowanej formie: nie jako symbol nieśmiertelności, lecz obecność przeniknięta czasem, wystawiona na zmienność i przywrócona nowemu wymiarowi.



MATTEO CIFFO

Urodzony w Bielli w 1987 roku, od 2007 roku rozwija badania skoncentrowane na materii, jej przemianie i pamięci, którą przechowuje. Moja praca rodzi się z bezpośredniego kontaktu z materiałami szlachetnymi i złożonymi, takimi jak proszki marmuru i kamienie, naturalne pigmenty, ziemie armenne, tlenki i metale. Nie traktuję ich jedynie jako narzędzi wyrazu, lecz jako żywe obecności, nosicieli czasu, historii i możliwości odrodzenia.

Poprzez proces, który postrzegam bardziej jako rytuał niż rzeźbę: odrodzenie kamienia prowadzone moją ręką. Praktyka rodzi się z obserwacji i pragnienia przywrócenia życia temu, co zostało rozbite, porzucone lub zapomniane. Fragmenty i odpady, często pochodzące z pracy innych rzeźbiarzy, stają się surowcem dla moich prac.
Chodzi o materiały, które same w sobie noszą już pewną historię. Rozkładam je i recomponuję, generując formy, które nie należą już do swojego poprzedniego stanu, lecz do nowego condition. Każde dzieło wyłania się z delikatnego równoważenia między utratą a odrodzeniem, między pamięcią a możliwością, czyniąc widocznym moment, w którym materia przestaje być tym, czym była, i staje się czymś innym.

Dalsza droga przybiera formę transformacji przekraczającej tradycyjną rzeźbę, zbliżając się do niemal alchemicznego wymiaru. Wykorzystuję materiały, które miały już swoje istnienie, rozkładam je i recomponuję, aby tworzyć nowe formy i tożsamości. Każne dzieło rodzi się z napięcia między zniszczeniem a regeneracją, między utratą a pamięcią, czyniąc widocznym stan ciągłej przemiany.
Badania konfrontują się z materiałami, które ucieleśniają głęboką sprzeczność: pozornie wieczne i niełatwe do zniszczenia, a z drugiej strony wrażliwe i podatne. To, co wydaje się niezmienne, ujawnia niestabilną naturę, zdolną do reagowania, utleniania i przemiany w czasie. Ta kondycja czyni materię aktywnym uczestnikiem pracy, zaangażowaną w stały dialog z czasem i otoczeniem.
Doskonałość ustępuje miejsca kruchości, a wieczność manifestuje się jako żywa i ludzka doświadczenie. Materia nie jest podporządkowana, lecz staje się współautorką, zachowując na powierzchni ślady gestu, procesu i własnej ewolucji.

Autodidakt, zbudowałem moją drogę poprzez eksperymentowanie, obserwację i słuchanie. Podejście nie dąży do kontroli, lecz do towarzyszenia materiałowi w jego przemianie. Powstałe formy odzwierciedlają funkcjonowanie pamięci: struktury, w których fragmenty, ślady i nieobecności współistnieją i odnawiają się.
Ta praktyka bada materię jako żywy archiwum. Rzeźby powstają jako obecności zawieszone między ruiną a odrodzeniem, między trwałością a przemianą, przywracając materii głęboko współczesny i ludzki wymiar.