Francesco Messina (1900-1995) - Nudo

Litografia na papierze w 3 kolorach - Dzieło podpisane ręcznie w dolnym prawym rogu i ponumerowane w dolnym lewym rogu - cm.50x70 - rok 1989 - Limitowana edycja - egzemplarz zostanie wysłany z certyfikatem gwarancji 57/100 - bez ramy - doskonały stan - kolekcja prywatna - zakup i pochodzenie Włochy - wysyłka za pośrednictwem UPS - SDA - DHL - TNT - BRT.
Biografia
Francesco Messina rodzi się 15 grudnia 1900 roku w Linguaglossa, małym miasteczku u stóp Etna, w rodzinie Angelo Messiny i Ignazii Cristaldi. Jego rodzina jest bardzo skromna: aby uciec od biedy, w 1901 r. rodzice decydują się na emigrację do Ameryki. Po dotarciu do Genoa, rodzina Messiny nie wsiada na statek, bo zbyt biedna, by sobie pozwolić na podróż, i osiedla się w wico Fosse Del Colle, w sercu jednej z najpopularniejszych dzielnic miasta, gdzie przyszły artysta spędza samotne dzieciństwo między wąskimi uliczkami, keiami portu i skałami. Wkrótce zaczyna pociągać go rzeźba: w dzień Messina pracuje w warsztatach marmorerów, gdzie wstępny zawód i kształcenie, wieczorami uczęszcza na lekcje, by ukończyć szkołę podstawową i kursy rysunku. W warsztatach marmorerów otaczających Cimitero di Staglieno Messina poznaje materiały rzeźby (w szczególności marmur i brąz) i uczy się technik obróbki: kontakt z materiałem i znajomość tradycyjnych technik rzeźbiarskich będą niezbywalnymi punktami wyjścia i odniesienia dla jego twórczości. Po powrocie z pierwszej wojny światowej wraca do Genui, uczęszcza na zajęcia w Accademia Ligustica di Belle Arti i nawiązuje kontakty z różnymi pisarzami i intelektualistami, w tym Eugenio Montale, który wprowadza go w poezję, oraz Salvatore Quasimodo. W 1921 roku wystawia się na I Biennale w Neapolu, a od 1922 roku zaczyna brać udział w tej weneckiej, gdzie obecny jest we wszystkich edycjach aż do 1942 r., kiedy zdobywa Pierwszą Nagrodę, i gdzie poznaje artystów takich jak Carlo Carrà i Adolfo Wildt. W 1922 roku poznaje Biancę Fochessati Clerici, zamożną kobietę już żonatą i z córką, która stanie się jego żoną dopiero w 1943 r. Jednym z nielicznych przyjaciół pary jest Montale: wspólnie z nim Messina dokonuje jednego ze swoich pierwszych podróży edukacyjnych, odwiedzając najważniejsze miasta Toskanii. W 1926 roku wystawia po raz pierwszy w Mediolanie, na wystawie Novecento Italiano, gdzie prezentuje autoportret i poznaje kolegę Arturo Martini, przyjaciela i rywala. W 1929 r. odbywa się pierwsza indywidualna wystawa Messiny w Mediolanie, prezentowana przez Carra, i zaczyna coraz częściej wystawiać za granicą. W wieku trzydziestu dwóch lat przeprowadza się do Mediolanu, stolicy Lombardii, która wcześniej go gościła ze względu na inicjatywy kulturalne i odlewnie, i nawiązuje kontakt z przedstawicielami kultury, takimi jak Alfonso Gatto i Giorgio Morandi. W tym okresie podejmuje studia w największych muzeach europejskich i w Grecji, gdzie nawiązuje bezpośredni kontakt z wielką klasyczną statuą. Podczas tych okazji Messina ma okazję zobaczyć, a często dotykać ręką, dzieła starożytności klasycznej, z których czerpie naukę i które dla niego stanowią doskonałość, do jakiej artysta powinien dążyć. Zainteresowanie antykiem i potrzeba bezpośredniego kontaktu z dziełami przeszłości znajdują także wyraz w stworzeniu małej kolekcji archeologicznej, składającej się z około siedemdziesięciu egzemplarzy produkcji greckiej, rzymskiej i etruskiej oraz artefaktów egipskich, chińskich i mezoamerykańskich. Artysta trzyma ją wystawioną w salonie swojego domu w Mediolanie, z zamiarem późniejszego podarowania Milanez, miasta jego adopcji. Najliczniejszy rdzeń kolekcji stanowią ceramiczne statuetki wytwarzane w stylu greckim i magna-greckim, przedstawiające konie, kobiece postacie w draperowaniu, nagie — wszystkie motywy ukochane przez artystę i w których w niektórych przypadkach wciąż zachowuje się barwy. Polichromia, typowa dla sztuki klasycznej, występuje w wielu pracach Messiny, która przywiązuje dużą uwagę do koloru w swoich rzeźbach z ceramiki, gipsu i brązu. Jego refleksja na temat sztuki klasycznej i tradycji splata się z ciągłymi eksperymentami i otwartymi poszukiwaniami na wpływy czasu. Pod koniec lat dwudziestych staje się artystą o ogólnonarodowej sławie i jednym z największych przedstawicieli włoskiej sztuki. W 1934 r. uzyskuje katedrę rzeźby na Accademia di Brera na drodze konkursowej jako następca Adolfo Wildta; dwa lata później zostaje także dyrektorem wszystkich szkół artystycznych Akademii. Z powodu swojej bliskości do reżimu faszystowskiego, widocznej w nadzwyczajnych zleceniach i licznych portretach najważniejszych przedstawicieli rządu, na końcu II wojny światowej zostaje odwołany z pracy dydaktycznej. Już w 1947 r. jednak odzyskuje katedrę w Brerze, również dzięki interwencji niektórych antyfaszystowskich przyjaciół, w tym Renato Guttuso i Sirio Musso. W tym samym roku zdobywa międzynarodowe uznanie krytyków i publiczności, wystawiając w Buenos Aires, na zachętę przyjaciela Lucio Fontany, oraz w Filadelfii. W latach pięćdziesiątych rzeźbiarz był bardzo zajęty wystawami we Włoszech i za granicą i był bardzo poszukiwany zarówno do prac publicznych i monumentalnych, jak i do dzieł prywatnych. Wśród jego najsłynniejszych prac publicznych, wykonanych pod koniec lat pięćdziesiątych i w latach sześćdziesiątych, są popiersia Giacoma Pucciniego i Pietro Mascagniego dla Teatru alla Scala, Pomnik Świętej Katarzyny na Castel Sant’Angelo, Pomnik Piusa XII dla Bazyliki św. Piotra, umierający koń dla Rai, co uczyniło go sławnym w szerokiej publiczności. Częściej pojawiają się również wywiady i wystąpienia publiczne, w których chwalono jego umiejętności rysunku, rzeźby, malarstwa, a także poezji. Również w tych latach kontynuuje swoje poszukiwania w kierunku klasycznej figuratywności i tradycji, które spotykają się z uznaniem, ale także sprzeciwem i oporem. Messina pozostaje wierny temu wyborowi tradycji i realizmu również wtedy, gdy koledzy i przyjaciele wybierają inne drogi. Mając takie przesłanki, rzeźbiarz podejmuje tematy, które najbardziej interesują jego twórcze poszukiwania: portret; przedstawienie ciała i ruchu; gust do fragmentu, charakterystyczny dla Dwudziestego wieku, lecz także wzywający do archeologicznego odwołania do ruin, używany do wyrażenia przemijalności rzeczy. Jego proces twórczy zaczyna się od studium z natury, od szkicu, po którym następuje model w glinie do przetworzenia, czyli odlewu w brązie lub marmurze. Na początku lat Siedemdziesiątych, po przejściu na emeryturę, Francesco Messina przenosi studio do dawnego kościoła San Sisto, oddanego mu przez gminę w zamian za kompleksowy remont budynku. W tej przestrzeni Messina tworzy nie tylko nowe atelier, ale także muzeum monograficzne, dzięki przede wszystkim wyborowi dzieł ofiarowanych Miastu Milanu, stanowiących pierwszy rdzeń kolekcji Studio Museo. Jednocześnie Messina decyduje się podarować niektóre swoje prace do ważnych muzeów włoskich, takich jak Museo Nazionale del Bargello we Florencji, oraz zagranicznych, takich jak Galleria d’arte Moderna w Monachium, Muzeum Pushkin w Moskwie i Ermitaż w Petersburgu. W 1994 r. otrzymuje Nagrodę w Rzeźbie od Rady Ministrów. Umiera 13 września 1995 r. w Mediolanie, mieście które go przyjęło i gościło przez dużą część życia i które wcześniej przyznało mu tytuł honorowego obywatela. Prezydencja Republiki przyznaje mu posmiłnie nagrodę za Kulturę.