Riccardo Licata (1929-2014) - Adeona






Była starszym specjalistą w Finarte przez 12 lat, specjalizuje się w nowoczesnych grafikach.
€ 1 |
|---|
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 133362
Doskonała ocena na Trustpilot.
Riccardo Licata (1929-2014) – Adeona, lithografia w limitowanym nakładzie, podpisana odręcznie, w doskonałym stanie, 34 cm wysokości, 49 cm szerokości, Włochy, sprzedawana przez Galleria, okres 1980-1990.
Opis od sprzedawcy
Urodzony w Turynie 20 grudnia 1929 roku.
Po krótkiej paryskiej przerwie jego rodzina przeprowadza się do Rzymu, gdzie mieszkał od 1935 do 1945 roku.
W 1946 Licata przeprowadza się z matką do Wenecji.
Architekt Antonio Salvatori zbliża go do kultury artystycznej Bauhausu, podczas gdy malarz Romualdo Scarpa wprowadza go w sztukę mozaiki, w doświadczeniu, które okaże się decydujące dla jego przyszłości.
Regularnie uczęszcza na koncerty w Teatrze La Fenice oraz na Festiwal Muzyki Współczesnej Biennale w Wenecji.
Wraz z malarzami Ennio Finzi, Tancredi, Bruno Blenner i rzeźbiarzem Giorgio Zennaro tworzy w 1949 roku grupę młodych artystów o tendencji abstrakcyjnej.
Zaczyna kształtować się jego „pisanie graficzno-malarskie” inspirowane muzyką.
Był obecny na Biennale w Wenecji w 1952 roku z dużą mozaiką.
Od 1957 mieszka w Paryżu (z częstymi i regularnymi pobytami służbowymi także w Wenecji).
W 1962 Szkoła Mozaiki została włączona do Akademii Sztuk Pięknych w Paryżu, gdzie Licata jest nadal docentem.
W 1963 zdobywa Nagrodę Michettiego i w 1975 Pierwszą Nagrodę na Przeglądzie Grafiki w Forlì. Licata brał później udział w edycjach Biennale w Wenecji w latach 1964, 1970 i 1972, w Quadriennale di Roma, w Biennale w Paryżu, Aleksandrii w Egipcie, Sao Paulo w Brazylii, oraz w najważniejszych międzynarodowych biennale grafiki.
Urodzony w Turynie 20 grudnia 1929 roku.
Po krótkiej paryskiej przerwie jego rodzina przeprowadza się do Rzymu, gdzie mieszkał od 1935 do 1945 roku.
W 1946 Licata przeprowadza się z matką do Wenecji.
Architekt Antonio Salvatori zbliża go do kultury artystycznej Bauhausu, podczas gdy malarz Romualdo Scarpa wprowadza go w sztukę mozaiki, w doświadczeniu, które okaże się decydujące dla jego przyszłości.
Regularnie uczęszcza na koncerty w Teatrze La Fenice oraz na Festiwal Muzyki Współczesnej Biennale w Wenecji.
Wraz z malarzami Ennio Finzi, Tancredi, Bruno Blenner i rzeźbiarzem Giorgio Zennaro tworzy w 1949 roku grupę młodych artystów o tendencji abstrakcyjnej.
Zaczyna kształtować się jego „pisanie graficzno-malarskie” inspirowane muzyką.
Był obecny na Biennale w Wenecji w 1952 roku z dużą mozaiką.
Od 1957 mieszka w Paryżu (z częstymi i regularnymi pobytami służbowymi także w Wenecji).
W 1962 Szkoła Mozaiki została włączona do Akademii Sztuk Pięknych w Paryżu, gdzie Licata jest nadal docentem.
W 1963 zdobywa Nagrodę Michettiego i w 1975 Pierwszą Nagrodę na Przeglądzie Grafiki w Forlì. Licata brał później udział w edycjach Biennale w Wenecji w latach 1964, 1970 i 1972, w Quadriennale di Roma, w Biennale w Paryżu, Aleksandrii w Egipcie, Sao Paulo w Brazylii, oraz w najważniejszych międzynarodowych biennale grafiki.
