Baptiste Laurent - Hyène

"Hyène", 2021 r., XL, akryl na płótnie, 125x125 cm
podpis na odwrocie, wysłany zwinięty
Instagram @baptiste___laurent

Baptiste Laurent (1980, Nantes) to artysta wizualny, który żyje i tworzy
w Madrycie i Paryżu.
Wystawiał się w różnych instytucjach artystycznych i kulturalnych,
w tym w Institut français de Madrid, Le Palais de Tokyo, Galerii
La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Gazzambo Gallery, Alliance
française, Museo Nacional de Antropología, Galeria FL.
Jego tradycyjnym medio jest malarstwo, ale pracuje także w rzeźbie
i rozwija projekty o silnym składniku literackim, społecznym i
antropologicznym.
W jego najnowszych publikacjach i wystawach, „Conversaciones y
puñetazos”, „Mauvaises Tournures”, „Bajo el Mismo Mar” i „Exit”,
kilkukrotnie eksperymentował z kooperatywną twórczością z innymi
artystami wizualnymi i autorami literackimi.
Jako artysta anty-akademicki i eklektyczny lubi synkretyzować
styl malarski, oscylując między nowo-fikcyjną narracją, malarstwem
graficznym a ekspresjonistyczną abstrakcją.
Pionier warsztatu wspólnego Latolier w dzielnicy Usera w Madrycie,
prowadzi dynamiczną społeczność hiszpańskich i międzynarodowych
artystów wizualnych.

(En)tropicos seria/
Dni się powtarzają. Kilka miesięcy temu przeszliśmy przez nietypowy moment. Nasza przestrzeń jest mała, a czas długi. Byliśmy przytłoczeni brakiem czasu, lecz teraz zaskoczeni nadmiarem. Gest introspekcyjny, nowy horyzont, gdzie podchodzimy do naszej wyobraźni. Zaskoczenie zmianą, bezprecedensowy krzyk pyta „co dalej?”.
Baptiste używa tego dystopijnego krajobrazu, by stworzyć kolejny świt, nowy świt. Budowa tych obrazów wynika z potrzeby odnowienia pejzażu, z pragnienia utraconej natury. Aby ją odnaleźć, ożywić.
Stymulacją dla tej symbiozy jest historia antropologa i założyciela
strukturalizmu, Claude’a Lévi-Straussa: w 1935 roku Lévi-Strauss wyruszył na poszukiwanie autentycznego, czystego Brazylii, obdarzonego dziką energią i odrębną naturą.
Autor „Tristes Tropiques” częściowo spełnił oczekiwania podróży.
Jego niepokój przedstawiony jest w fragmencie tekstu o proroczych
tonach: „Za kilka stu lat, w tym samym miejscu, inny podróżnik,
taki sam zrozpaczony jak ja, będzie opłakiwał zniknięcie tego, co
mógłem zobaczyć i czego mi umknęło”. Ofiara podwójnej choroby,
wszystko, co widzę, rani mnie, a ja nieubłaganie czynię wyrzuty sobie,
że nie spojrzałem wystarczająco dokładnie.
Jak podróżnik, płótnoręczne (en)tropikalne płófoty Baptiste’a prowadzą go
do miejsca, w którym może odnaleźć swoją witalność.
Być może te gatunki nie istnieją, perhaps te idylliczne krajobrazy nigdy nie istniały. Ale okno, które Baptiste otwiera, wpuszcza powietrze, którego już nie możemy dziś oddychać. Baptiste oferuje nam utopię; poprzez jego gesty proponuje zmianę paradygmatu, możliwą ekologię. Dla Greków słowo entropia miało dwa znaczenia: ewolucję i transformację. Dla fizyków jest miarą nieładu systemu. Identyfikując chaos, przekształcając go.