Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul

Litografia Joana Miró (*)
Ta praca odtwarza jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró do zilustrowania książki wierszy “Parler Seul” (**) (Mówić tylko), napisana przez Tristana Tzara w 1947 roku.
Wydana przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonana na papierze vellum bawełnianym wysokiej gramatury.
Podpisana na płycie.
Na odwrocie kartki widnieje pieczęć wydawcy oraz Spadku Miró.
Zawiera Certyfikat Autentyczności (COA).

Specyfikacje:
- Nośnik: 60 x 45 cm
- Obraz: 42 x 33 cm
- Rok: 2004
- Edycja: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani wystawiana, zawsze przechowywana w profesjonalnym zestawie sztuki, dlatego pozostaje w doskonałym stanie).

Praca będzie starannie manipulowana i pakowana w płaską kartonową paczkę wzmocnioną. Wysyłka będzie z numerem śledzenia.

Wysyłka będzie również objęta pełnym ubezpieczeniem wartości końcowej dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez żadnych kosztów dla kupującego.

(*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Uczył się w akademii La Llotja, przeciwko woli rodziców, którzy chcieli, by wybrał bardziej tradycyjną drogę. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które kształtowały go jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Majorka, a później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w prowincji Baix Camp, będzie punktem odniesienia do intelektualnego niepokoju, który żyje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w dwudziestych latach wraz z poetami surrealistami i najbardziej twórczymi artystami swoich czasów. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusi’ego i Giacometti’ego oraz wystawiał wraz z Dalí, Tanguy’em, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Inspiracja ekspresjonizmem abstrakcyjnym odkryta została w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró porzuci swą emigrację we Francji i osiedli się na Pollu de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektował warsztat, o którym zawsze marzył. Skupił się tam na rzeźbach i ceramice, aż do śmierci w 1983 roku.
Głęboka więź z krajobrazem Mont-roig najpierw, a potem z Majorką, była decydująca dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otaczającym środowiskiem naturalnym stanowiły tło dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unikał akademizmu, dążąc do stałej, globalnej i czystej pracy, niezależnej od żadnego określonego ruchu. Zawarty w formach i w publicznych manifestacjach, jest to dzięki czynowi plastycznemu, gdzie Joan Miró pokazuje swoją buntowniczość i dużą wrażliwość na otaczające go wydarzenia polityczne i społeczne. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia niezwykłego, osobistego języka, który stawia go jako jednego z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) “Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Błyskotliwe, spontaniczne i amorfne obrazy Miró, rysowane bezpośrednio w kamieniu przy bardzo niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczy zryw przypadkowych wersów Tzary.
Wydanie oryginalne przygotowała Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z czego 49 w kolorze, z których 18 to hors-texte. (*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Uczył się w akademii La Llotja, sprzeciwiając się woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które kształtowały go jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Mallorca, a później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego niepokoju, jaki panuje w Paryżu, gdzie w latach dwudziestych zamieszkał wraz z poetami surrealistami i najbardziej twórczymi artystami tamtych czasów. Tam poznał Arpa, Magritta, Brancusia i Giacometti’ego, a także wystawiał z Dalím, Tanguy’em, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach dotyczącym dadaizmu i surrealizmu.
Natchnienie ekspresjonizmem abstrakcyjnym odkryto w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w trakcie II wojny światowej, Miró porzuci emigrację we Francji i osiedli się na Majorce, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektował warsztat, który zawsze mu się marzył. Skupił się tam na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Głęboka więź z krajobrazem Mont-roig najpierw, a następnie z Majorką, była decydująca dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otaczającym środowiskiem naturalnym stanowiły tło dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró uciekał od akademickiego stylu, dążąc do stałej, uniwersalnej i czystej twórczości, niezależnej od żadnego ruchu. Zawartość form i publicznych manifestów, to właśnie za pomocą czynu plastycznego Joan Miró ukazuje swoją rebelię i ogromną wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego, bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) “Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Błyskotliwe, spontaniczne i amorfnymi obrazami Miró, narysowanymi bezpośrednio w kamieniu przy bardzo niewielu szkicach, mają twórczą energię przypadkowych wersów Tzary.
Wydanie oryginalne zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z czego 49 w kolorze, z których 18 to hors-texte.