Keith Haring - Growing 3 - Giclée - Artestar licensed print - COA

Reprodukcja Giclée (*) obra Keith Haring (**)
Reprodukcja dzieła “Growing 3” stworzonego przez Haringa w 1988 roku.
Luksusowa edycja na matowym, archiwalnym papierze cyfrowym o gramaturze 250 g/m². Papier bardzo uniwersalny i wysokiej jakości, wyprodukowany w Niemczech z celulozą drzewną wolną od kwasu i chloru.
Wydruk autoryzowany przez Artestar New York. Copyright: Keith Haring Foundation.
W zestawie Certyfikat Autentyczności (COA).

- Wymiary strony: 60 x 48 cm
- Wymiary motywu: 50 x 38 cm
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani eksponowana, zawsze przechowywana w profesjonalnym folderze sztuki, dlatego oferowana w stanie nienaruszonym).
- Pochodzenie: Kolekcja prywatna.

Dzieło będzie starannie obchodzone i zapakowane w karton wzmacniany. Wysyłka będzie potwierdzona numerem śledzenia (UPS DPD DHL FedEx)

Wysyłka będzie również objęta ubezpieczeniem transportu na wartość końcową dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez kosztów dla kupującego.

(*) Giclée to termin odnoszący się do wysokiej jakości druków artystycznych tworzonych cyfrowo za pomocą drukarek atramentowych. Proces ten używa tuszów na bazie pigmentów i specjalnych papierów, aby uzyskać wysoką ostrość, precyzję koloru i trwałość, idealny do reprodukcji sztuki i fotografii.

(**) Keith Haring urodził się w 1958 roku w Reading, Pensylwania, USA.
Dorastał w Kutztown i od najmłodszych lat wykazywał duże zainteresowanie sztuką. Studiował projektowanie graficzne w The Ivy School of Professional Art w Pittsburgu, a w wieku 19 lat, będąc otwarcie gejem, wyprowadził się do Nowego Jorku, gdzie odnalazł inspirację w sztuce graffiti i zapisał się do School of Visual Arts, gdzie pod wpływem Keith Sonnlera i Josepha Kossutha zachęcano go do kształcenia się jako artysta konceptualny po eksperymentach z formą i kolorem.
Haring zwrócił uwagę publiczności w 1980 roku, gdy zaczął rysować podobizny w postaci karykatur markerem w podziemiach Nowego Jorku, a następnie rysował kredą białą komiksowe historie na czarnych panelach przeznaczonych do reklamy, co przyniosło mu kilka aresztowań.
Jego czyste linie, jaskrawe kolory i aktywne postaci niosły silne przekazy o życiu i jedności, a jego wystawy były filmowane przez fotografa Tseng Kwong Chi.
Również w tym czasie zorganizował wystawę w Club 57 i brał udział w wystawie na Times Square, gdzie po raz pierwszy rysował zwierzęta i ludzkie twarze.
Jego pierwsza solowa wystawa miała miejsce w galerii Tony Shafrazi w 1981 roku, w tym samym roku brał udział w wystawie Documenta 7 w Kassel, Niemcy.
W 1982 zaprzyjaźnił się z młodymi artystami tamtej epoki, takimi jak Kenny Scharf, Madonna i Jean-Michel Basquiat, a nawet poznał słynnego Andy’ego Warhola.
W 1984 Haring pojechał do Australii i namalował kilka muralów w Melbourne i Sydney, a nawet otrzymał pieniądze za swoją pracę od Narodowego Muzeum Viktorii oraz Australian Centre for Contemporary Art.
Prowadził również wizyty i malował w Rio de Janeiro, w Musée d’Art Moderne w Paryżu, w Minneapolis i na Manhattanie.
Nawet w tym czasie zaprojektował różową kurtkę, której Madonna użyła, interpretując swoje „Like a Virgin” w programie „Solid Gold”.
W 1985 r. Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Bordeaux zorganizowało wystawę jego prac, a także brał udział w Biennale w Paryżu.
W listopadzie tego roku pojawił się na kanale MTV, gdzie malował w programie prowadzonym przez przyjaciela Nicka Rhodesa z grupy Duran Duran.
W 1986 r. malował murale w Amsterdamie, Paryżu, Phoenix i Berlinie, także na ciele Grace Jones do teledysku „I’m Not Perfect” i otworzył sklep na SOHO, aby sprzedawać swoje prace.
Do tego czasu jego prace zaczęły odzwierciedlać problemy społeczne i polityczne tamtej epoki, takie jak antyapartheid, AIDS i narkotyki.
Tworzył również pop-artowe dzieła dla marek takich jak Absolut Vodka, Lucky Strike i Coca-Cola, a nawet projektował okładkę benefisowego albumu „A Very Special Christmas”, na którym jego przyjaciółka Madonna była uwzględniona.
W 1988 r. został uwzględniony w wąskiej grupie artystów, których prace pojawiły się na etykietach win Chateau Mouton Rothschild, a tego samego roku zdiagnozowano u niego AIDS, w związku z czym w następnym roku utworzył Fundację Keith Haring, której celem było zwalczanie problemów społecznych związanych z tą chorobą i szerzenie pracy artysty poprzez wystawy, publikacje i licencje jego prac.
W czerwcu 1989 r. namalował swoją ostatnią publiczną pracę na ścianie klasztoru kościoła San Antonio w Pizie. Dzieło to nosi tytuł „Tuttomondo”.
Keith Haring zmarł 16 lutego 1990 roku w wieku zaledwie 32 lat, ofiarą AIDS.

(**) W skali i ambicji epickiej Drzewo Życia (1985) powstało na szczycie tragicznie krótkiego, lecz intensywnie dynamicznego życia i kariery Keitha Haringa. Mając ponad trzy i pół metra wysokości, Drzewo Życia zyskuje niemal biblijne proporcje w przedstawieniu tej fantastycznej sceny. Połączenie punka i popu, Haring wprowadza współczesną energię w tę zdecydowanie miejską celebrację, która łączy ustalone tematy religijne i historyczne odniesienia sztuki tradycyjnej z jego charakterystyczną kulturą sztuki ulicznej. Wypływając z gałęzi wirujących, eksploduje mnóstwo życia w formie tańczących ciał, jak wybuch wiedzy. Pod drzewem stoją cztery żółte, nakrapiane postacie, całkowicie ukształtowane, wyrastają w exaltacji. Przy minimalnej linii gałęzie zielone, błyszczące jak blask dnia, wydają się drgać na tle fuksji w karnawale rytmicznych wzorów. „Patrz, gdy maluję, to doświadczenie, które w najlepszym momencie przekracza rzeczywistość”, powiedział Haring, wyjaśniając, że ten wymiar odzwierciedlał się także w jego stanie psychicznym podczas pracy. „Kiedy to działa, przenosi cię w inne miejsce, łączysz się z rzeczami całkowicie uniwersalnymi, z całkowitą świadomością, całkowicie poza twoim ego i własnym ja. O to chodzi” (K. Haring, cytowane w D. Sheff, „Keith Haring: An Intimate Conversation”, w Rolling Stone, sierpień 1989, reprodukowano na www.haring.com [sprawdzono 25 maja 2014]). „Drzewo Życia” było wystawiane w Ludwig Forum für Internationale Kunst w Aachen, w Museum für Neue Kunst w Karlsruhe, w Museum Boijmans Van Beuningen w Rotterdamie, na Triennale w Mediolanie i w Dexia Banque Internationale de Luxembourg.