Baptiste Laurent - Fitzcarraldo river

"Fitzcarraldo river", 130x97cm, 2022 XXL akryl i posca na płótnie
Podpisane z tyłu, wysyłane w rolce.

Serie (En)tropicos/
Dni same się powtarzają. Kilka miesięcy temu przeżyliśmy
niecodzienną chwilę. Nasza przestrzeń jest mała i
godzina długa. Zostaliśmy przytłoczeni brakiem czasu, a teraz
jesteśmy zaskoczeni nadmiarem. Gest introspektywny, nowy horyzont, gdzie
zbliżamy się do naszej wyobraźni. Zagadkowość zmiany, bezprecedensowy krzyk pyta „co teraz?”
Baptiste używa tej dyk dystopijnej panoramy, by stworzyć
kolejny świt, nowy świt. Budowa tych malowideł wyrasta z potrzeby odnowienia krajobrazu,
z pragnienia zapomnianej natury. Aby ją ponownie odkryć, ożywić.
Źródłem tego symbiozy jest historia antropologa i założyciela
strukturalizmu, Claude’a Lévi-Straussa: w 1935 roku Lévi-Strauss wyruszył w poszukiwaniu autentycznej, czystej Brazylii, obdarzonej
dziką energią i wyjątkową naturą.
Autor „Tristes Tropiques” częściowo spełnił swoje oczekiwania wobec podróży. Jego niepokój przedstawiony jest w fragmencie tekstu o przenośnym charakterze proroctw: „Za kilkaset lat, w tym samym miejscu,
inny podróżnik, równie zdesperowany jak ja, opłakuje zniknięcie tego, co mógłbym zobaczyć, a czego mnie zabrakło”. Ofiara podwójnej choroby, wszystko, co widzę, mnie rani, a ja bezlitośnie z tego powodu karzę siebie za niewystarczające spojrzenie.
Jak podróżnik, tkaniny en)tropicy Baptiste’a prowadzą go do miejsca, gdzie może ponownie odnaleźć swoją żywotność. Możliwe, że te gatunki nie istnieją, może te idylliczne krajobrazy nigdy nie istniały. Ale okno, które Baptiste otwiera, wpuszcza powietrze, którego dzisiaj już nie można oddychać. Baptiste oferuje nam utopię; poprzez swoje gesty proponuje przemianę paradygmatu, możliwą ekologię. Dla Greków słowo entropia miało dwa znaczenia: ewolucję i przemianę. Dla fizyków jest miarą nieporządku systemu. Rozpoznawanie nieporządku, przekształcanie go

@baptiste___laurent
Baptiste Laurent (1980, Nantes) jest artystą wizualnym, który mieszka i pracuje
w Madrycie i Paryżu.
Wystawiał w różnych instytucjach artystycznych i kulturalnych,
w tym Institut français de Madrid, Le Palais de Tokyo, Galeria
La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Gazzambo Gallery, Alliance
française, Museo Nacional de Antropología, Galeria FL.
Jego tradycyjnym środkiem jest malarstwo, ale pracuje także w rzeźbie
i rozwija projekty o silnym wymiarze literackim, społecznym i
antropologicznym.
W jego najnowszych publikacjach i wystawach, „Conversaciones y
puñetazos”, „Mauvaises Tournures”, „Bajo el Mismo Mar” i „Exit”,
zdobywał często współpracę twórczą z innymi artystami wizualnymi i autorami literackimi.
Jako anty-akademicki i eklektyczny artysta lubi synkretizować
styli malarskie, oscillując między neofiguratywną narracją, grafiką
malarstwem a ekspresjonistyczną abstrakcją.
Założyciel wspólnego studia Latolier w dzielnicy Usera w Madrycie, prowadzi dynamiczną społeczność hiszpańskich i międzynarodowych artystów wizualnych