Agathe Toman - CLOUD #4 13/15

To dzieło należy do „Kolekcji Podzielonej” artysty. Papier artystyczny gładki, błyszczący. Sztuka fotograficzna z ziarnem. Fotografowane w Hossegor, Francja. Lato 2021. Fotografia wysyłana będzie zwinięta, nie oprawiona, dołączony zostanie certyfikat autentyczności, uzupełniony i podpisany przez artystę. Dzieło numerowane, ręcznie podpisane z przodu i z tyłu.

Agathe Toman artystka jest notowana na Sotheby’s od 2021 roku.

Biografia artystki:
Urodzona w 1989 roku, o francuskich, austriackich i czeskich korzeniach, Agathe Toman jest francuską artystką multidyscyplinarną, której talent obejmuje malarstwo i poezję, a także rzeźbę, rysunek i fotografię. Po studiach w prestiżowej École de la Chambre Syndicale de la Couture Parisienne i latach pracy stylistki w domach haute couture we Francji w Paryżu, 9 lat temu Agathe poczuła potrzebę skoncentrowania się wyłącznie na tworzeniu artystycznym.
Dzisiaj osiedlona w Landes od trzynastu lat, Agathe wciąż aspirowa do roli wschodzącej postaci sceny sztuki współczesnej, cenionej zarówno na scenie krajowej, jak i międzynarodowej.

Ceniona w Sotheby’s od 2021 roku, jej prace były licytowane trzykrotnie, co świadczy o szybkim awansie i akceptacji w kręgach światowej sztuki. Jej znaczący udział w różnych salonach, zwłaszcza w Art Paris, przyniósł jej ogromny sukces, umacniając obecność w wielu prywatnych kolekcjach na całym świecie.

Paleta Agathe faworyzuje głębokie odcienie czerni i błękitu, subtelny chromatyzm w ruchu. Jej malarstwo używa czystych pigmentów, tuszy, olejnych farb i akryli o oszałamiającej intensywności, które zbliżają się do ukrytych rzeczy, przenosząc widza poza widzialne. Płótno wywiera moc, oddając echo własnych doświadczeń.

Jej rysunki, wykonane długopisem Bic, noszą w sobie dezorientującą siłę przyciągania.
Fotografie Agathe poruszają abstrakcjami kalejdoskopowymi, wprowadzają nas w spokojne doznania, wspomnienie doskonałej bezwładności, która była naszym początkiem.
Setki jej poeticznych utworów kształtuje jej świat w rytm liryzmu, charakteryzującymi jej twórczość. Pierwszy zbiór poezji pod tytułem „You will have to learn to smile again” ukaże się zimą 2024 roku.

Poza praktyką artystyczną Agathe jest także głęboko zaangażowana w badanie psychoanalizy w nurcie analizy transakcyjnej, którą kontynuuje od czterech lat w Paryżu. Ta eksploracja wzbogaca jej proces koncepcyjny, umożliwiając integrację bardzo głębokich wymiarów psychologicznych w jej sztukę, która nabiera nowych grubości.

Agathe nie rozdziela swojej sztuki od swoich zaangażowań społecznych. Skupia swoje dzieła na kluczowych tematach, takich jak zdrowie psychiczne, środowisko i edukacja. Te ukierunkowania nie tylko pojawiają się w jej sztuce; stanowią integralną część jej tożsamości artystycznej i osobowości.

Jej prace zostały uznane i wyróżnione w wielu renomowanych publikacjach, w tym Forbes, L’Oeil i Elle, co odnotowuje jej znaczący wpływ w dziedzinie sztuki współczesnej.

Jacqui Ottoman nadal fascynuje i inspiruje publiczność na całym świecie, oferując poprzez swoje prace okno na złożoność ludzkiego doświadczenia, tak jak ją postrzega i przekształca w sztukę. Doświadczenia, które dzieli z wielką szczodrością.

„MOJA WIZJA:
Moja praca bada głębokie więzi między psychą a ciałem, tka dialog między umysłem a materią. Pytam o ich funkcjonowanie w ich środowisku, o połączenia, które tworzą, oraz o wibracje, zarówno wyczuwalne, jak i niewyrażalne, które z nich powstają.
Badam tematy takie jak tożsamość, pamięć, natura ludzką i relację między jednostką a jej otoczeniem. Moje prace emanują emotionalną głębią i pewnym napięciem, zapraszając widza do introspekcyjnego refleksji, otwierając drogę do nieświadomości.

Zapisuję tę wolę w samej materialności moich dzieł: zdecydowanie abstrakcyjne, monochromatyczne, odcienie, gdzie ciemność współistnieje z jasnością, niebieski trzeszczy w kontakcie z czernią, albo świeci samodzielnie. Jesteśmy w obecności/nieobecności światła.
Moje malarstwa, instalacje, rysunki i fotografie stanowią każda absolutne tworzenie, niezależne od naśladownictwa, wywołujące czysto emocje i budzące obudzenie Niewidzialnego; moje prace stają się więc lustrami tych ukrytych aspektów wewnętrznych.

Precyzyjne powiązanie między moimi rękami a pigmentami, węgielkami, długopisem i farbami, poprzez osadzanie materii na papierze lub płótnie. Moje techniki wykonania nigdy nie powtarzają się, wynik niekontrolowany. Zwiększona wyjątkowość.
Taki sposób pracy pozwala mi utrwalić ruch materii, gęstość światła, wpuszczając w siebie, by obudzić Jaźń.

Zawsze jest coś, czego nie podejrzewaliśmy. Coś nieoczekiwanego. To niewypowiedziane intensywnie skompresowane, subtelnie rozpalone, co nas zniewala i zalewa. Woda, grawitacja, kora drzew, te wszechobecności, metamorfozują obserwatora swoją siłą. Pojawienie się wyraźnie unikalnego odcisku, liryczna abstrakcja, moje prace to autop portraits, portrety części mnie.
Mówię, że moje twórczości są „materializacjami stanów psychicznych”, pejzaże ludzkie, nici mojej duszy, zapraszające innych, by się w nich zatopić.
Ich wartość nie polega na estetyce, lecz na wibracjach, jakie moje dzieła wywołują w obserwatorze. To dwie wrażliwości, które spotykają się, a nie dwie odrębne jednostki. To proces żywy. Dzieło przekracza natychmiastowość. Traktuję je jak istoty czynne, tworzące nowe więzi między Nami, w nas.

Odbiorca staje się z kolei twórcą, ożywiając dzieło w alchemii rezonansów psychicznych.

Zapisuję się na drogę ku nowej wizji Ja, świata i innych.

Jeżeli odbiorca zechce teraz zostać zaproszony, to rezonanse psychiczne zgadzają się i dopasowują do jednej wspólnej symfonii, rozpoczyna się dialog, odczuje się rytm. Anamorfacja jego duszy rysuje się, nieuchwytny odwrót. To doświadczenie poetyckie.
Intensywna i potężna obecność. Wymagające doświadczenie.

Chcę, by moje prace kształtowały umysły ludzi, ostrzyły dusze i by emocje znalazły w nich echo, by słowa w nich rezonowały.
To, co istotne, to to, co dzieło mobilizuje w nas, i efekt tego spotkania.

„Psychiczna cierpienie jest związane z tym, co wymyka się procesowi symbolizacji subiektywnej. Cierpimy z powodu tego, co jest psychicznie zablokowane, albo w oczekiwaniu na zapis psychiczny. Człowiek nie cierpi tylko z powodu wydarzeń lub pewnych myśli, ale dlatego, że w jego wnętrzu nie znalazły się żadne lustro, echo, słuchawka i schronienie, i pozostają w bezruchu.” René Roussillon – Podręcznik psychologii i psychopathologii klinicznej, strona 146.

#Exclusivedfta