Lajos Kassak (1887-1967) - Concrete Composition

Lajos Kassák "Composition" z La Lune en Rodage III

Medium: Linoryt
Materiał: Papier
Wymiary: 25 x 21,5 cm na kartonie 32 x 32 cm
Editor: Edition Panderma, Basel
Rok: wydanie 1977
Wydanie: To jest egzemplarz nieponumerowany spośród 230 wydań (65 hors commerce były nieponumerowane)
Podpis: Podpisano

Pochodzenie:
Edition Panderma, Carl Laszlo, Basel
Galerie von Bartha, Basel
Prywatna kolekcja, Basel

Stan / Restauracja:
stan archiwalny nienaruszony

Dalsze informacje:

Rzadka, limitowana edycja przenośnej kolekcji sztuki powojennej i współczesnej La Lune en Rodage III. To jest egzemplarz nieponumerowany spośród 230 wydań (65 hors commerce było nieponumerowanych) i stanowi część trzeciej serii książek La Lune en Rodage. La Lune en Rodage ukazała się w trzech tomach w latach 1960, 1965 i 1977, łączna liczba ok. 180 dzieł sztuki, które ukazują scenę awangardy artystycznej między latami 1950 a 1970. Dzieła zostały zebrane przez Carla Laszlo i obejmowały najważniejszych artystów ówczesnego okresu, którzy wniesli istotne prace, często wyznaczające punkt zwrotny w ich twórczości i karierze: na przykład praca Enrico Castellaniego to jego pierwsze udokumentowane dzieło graficzne, a wielokrotny Achrome Piera Manzoniego to jedyne dzieło tego artysty wyprodukowane.

Biografia:

Lajos Kassák urodził się w małej wsi Ersekujvár, Węgry, 21 marca 1887 roku. Po zaledwie kilku latach nauki odbył praktykę jako ślusarz. Następnie Lajos Kassák został pracownikiem metalowym w Győrze i Budapeszcie. W wieku dwudziestu lat zaczął samodzielnie malować i pisać poezję. W 1915 roku założył rewolucyjne czasopismo „A Tett” („Czyn”), wokół którego gromadził młodych artystów i pisarzy sprzeciwiających się wojnie. Po zakazaniu „A Tett” Lajos Kassák założył i redagował awangardowy czasopismo aktywistyczne „MA” („Dzisiaj”) w 1916 roku. Publikował w nim utwory Grosza, Schwittersa i Hansa Richtera aż do 1921 roku. Po upadku Republiki Węgierskiej Komunistycznej Kassák wyemigrował w 1920 roku do Wiednia, gdzie kontynuował publikowanie „MA”. Choć jego wczesna twórczość była silnie inspirowana dada, stał się konstruktywiście zainspirowany przez László Moholy-Nagy’ego, który później uczył w Bauhausie. To w „MA” sformułował teoretyczne założenia węgierskiego konstruktywizmu w 1921 roku. W listopadzie 1924 Kassák dołączył do wielu znanych rzeźbiarzy i malarzy ówczesnych czasów, w tym Brancusiego, Arpa i Schwittersa, prezentując prace na „Pierwszej Międzynarodowej Wystawie Sztuki Nowoczesnej” w Bukareszcie. W 1926 Kassák spotkał Le Corbusiera, Amédée Ozenfanta, Golla i Dermée w Paryżu. W listopadzie tego samego roku powrócił z wygnania do Budapesztu. Lajos Kassák został zdruzgotany przejęciem władzy przez narodowych socjalistów w Niemczech i marionetkowym reżimem na Węgrzech. Po wyzwoleniu Węgier spod jarzma NSDAP Kassák działał w Węgierskiej Radzie Sztuki oraz jako redaktor, lecz w połowie lat pięćdziesiątych został zmuszony do wycofania się z urzędów publicznych, choć jego międzynarodowa reputacja pozostała nienaruszona. Wystawy poświęcone twórczości tego wszechstronnego i twórczego malarza, rzeźbiarza, grafika i kolażysty odbyły się w Paryżu, Monachium, Warszawie, Kolonii i Paryżu. W 1966 Kassák uczestniczył w dużej wystawie dadaistycznej zorganizowanej przez Kunsthalle w Zurychu oraz Musée d'Art Moderne w Paryżu. W 1967 roku, roku jego śmierci, Lajos Kassák został uhonorowany retrospektywą w Galerii Adolf Fényesa w Budapeszcie.