Masaniello Luschi (1942-1995) - Darsena vecchia

, obraz na płótnie 35x50 w oprawie Salvestrini złoconej ręcznie, z pianetto mistoseta, Masaniello Luschi, uważany przez fachowców za najwyższego przedstawiciela tradycyjnej malarstwa labrońskiego drugiej połowy dwudziestego wieku toskańskiego.
Tradycja ta wywodzi się z jednego z najnowocześniejszych ruchów artystycznych, „macchiaioli”.
Ten ruch, zrodzony w drugiej połowie XIX wieku, miał za mistrza fundatora malarza Giovanniego Fattori, który zdołał zgromadzić wokół siebie liczną grupę młodych utalentowanych malarzy i podjąć trudną drogę, która później okaże się fortuną „plamy”.
Ten historyczny zespół zasiał credo i, podążając za wskazaniami mistrza, doprowadził w kolejnych dekadach do powstania nowych i wartościowych apostołów malarstwa konwencjonalnego livornisimo.
Podążając za tymi wskazaniami Masaniello Luschi zaczął malować autodidaktycznie, zauroczony sztuką tych wybitnych mistrzów, studiując i przyswajając ich sekrety.
W ciągu kilku lat stał się, z całkowicie osobistym odciskiem, także nauczycielem dla młodszych pokoleń i umożliwił, na przełomie lat siedemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, kontynuowanie tradycji, która do dziś stanowi niezbywalny filar kultury włoskiej.
Miał malarstwo we krwi i, obdarzony ważnymi podstawami graficznymi, potrafił na płótnie utrwalić w prostocie każdą realną wizję, która ukazywała mu się oczami.
Sceny wiejskie jego Toskanii, zielone pola wiosną, jesienie i zimy ze śniegiem, charakterystyczne widoki jego miasta, takie jak stara Wenecja, twierdza stara, zaginione becolini, okolice pontinu.
Portrety i martwe natury, studia zwierząt, burze morskie, wszechstronność tematów, każdy z nich zawsze podejmowany z najwyższą pasją i siłą malarską.
Jego malarstwo to proste i skromne, bogate w kolory, matericzne, realistyczne; odległe od nowoczesności i nowych form wyrazu.
Uwielbiał malować z natury, w codziennym kontakcie z przyrodą, ludźmi, swoimi miejscami, zapachami ziemi.
Jego pociągnięcia pędzla były zdecydowane, pewne, pełne koloru i tworzyły na płótnie sceny typowe dla klimatu makchiaiolo.
Liczne arcydzieła powstały zwłaszcza między 1985 a 1994 rokiem, w pełni dojrzałej formy artystycznej, gdy galeryści, krytycy i kolekcjonerzy codziennie im przecinali pochwały.
Ważne wystawy w całych Włoszech (Florencja, Ferrara, Modena, Bologna, Torino, Soave itp.) reprezentowały rozgłos tego artysty, któremu nawet zlecono przez Kuria Biskupią z Livorno na Duomo słynne „Ostatnia wieczerza”, obraz o znacznych rozmiarach, symbol jakości nabytej malarskiej.
Niestety, w szczycie artystycznego rozwoju, ciężka choroba zabrała go 11 czerwca 1995 roku, pogrzebując na zawsze te wspaniałe i niepowtarzalne „pędzle”, wyjątkowe świadectwa czasu i prawdziwej pasji, pozostawiając potomnym znak jego przejścia, jego niezrównane obrazy.

Masaniello Luschi jest obecnie uważany za najwyższego przedstawiciela tradycyjnego malarstwa labrońskiego, tradycji wywodzącej się z jednego z najbardziej rewolucyjnych ruchów artystycznych przeszłości: MACCHIA.
Taki ruch, który narodził się w drugiej połowie XVIII wieku, miał jako autora malarza livornskiego Giovanniego Fattori, który zgromadził wokół siebie liczną grupę młodych talentów, którzy, mimo że nie widzieli natychmiastowego uznania swojej artystycznej życiowej drogi, nadal bezwzględnie wierzyli w zasady Mistrza; i podążając za tymi zasadami..
Masaniello Luschi wiele lat temu zaczął malować, zafascynowany sztuką tych wybitnych mistrzów, studiował ich dzieła z miłością i ofiarnością, aż do przyswojenia najskrytszych sekretów; tak że dziś sam uważa się za mistrza, który potrafi kontynuować – choć z całkowicie własnym odciskiem – tę tradycję, która nie może zostać rozproszona, ponieważ stanowi jedno z najbardziej znaczących etapów kultury włoskiej. Obdarzony znaczną bazą graficzną, która pozwala mu na uchwycenie na płótnie w bezpośredni sposób wybranego tematu, poświęca dużą część swojego czasu malowaniu z natury, zawsze poszukując tematów, które upływ czasu pozostawił niezmienione. Jego własna Toskania, bogata w malownicze zakątki będące źródłem nieustannych inspiracji. Introwertyczny, cichy, zawsze otoczony oddanymi uczniami, Masaniello Luschi żyje jakby zamknięty w poetycznym świecie, unikając tych, którzy pragnęliby „Moderno za wszelką cenę” nie dlatego że odrzuca z góry nowe formy wyrazu, lecz dlatego że wierzy z całkowitą pewnością, że jego sposób malowania, prostotą i skromnością, z jedynie pomocą kolorów i pędzli, wciąż ma znaczenie. Także znaczące sukcesy jego indywidualnych wystaw potwierdzają prawdziwość przekonań, które pielęgnuje.
„Ostatnia wieczerza”, zlecona mu przez Kuria Biskupią dla Duomo w Livorno, stanowi pewny dowód osiągniętej dojrzałości artystycznej.
Coś, co pozostanie na zawsze.

Maurizio Ansaldo