Anna Banana - “El jardín”

To pejzaż narodził się z opowieści Adama i Ewy; nie przedstawia grzechu jako gwałtownyPodział, lecz moment, w którym człowiek uświadamia sobie sam siebie.
Dżungla w odcieniach zieleni i różu symbolizuje Życie Stworzenia, pulsujące, wciąż piękne. Ogród nie znika.
Wciąż jest żyzny, wciąż jest światłem. Ale coś stało się głębsze: już nie jest niewinnością, to doświadczenie.
Łódka zatrzymana mówi o przejściu. Adam i Ewa nie są już w tym samym wnętrzu. Obudzili się. Przekroczyli próg. Łódka nie żegluje, bo reprezentuje ten moment zawieszony, w którym człowiek pojmuje własną nagość, swoją wrażliwość, pragnienie nieskończoności.
W centrum płonie różowe słońce. To słońce jest Bogiem, który pozostaje.
Nie jako kara, lecz jako milcząca obecność.
Choć człowiek się chowa, światło się nie ukrywa.
Ogród nie zamyka się całkiem, przemienia się.
To dzieło mówi o pierwszym zaburzeniu ludzkiego serca, ale także o pierwszym geście miłosierdzia, bo nawet po błędzie Stworzenie wciąż jest OŚWIECONE.

Technika: akryl i ołówek na płótnie