A FARELLO - Ancient Dreams

W „Ancient Dreams” stoimy przed dziełem, które nie ogranicza się do wypełniania przestrzeni, lecz wydaje się próbować wyłonić z osadu czasu zagrażająco. Rzeźba ukazuje się jako wyrafinowany trening estetyki fragmentu, gdzie klasyczność nie jest czczona jako statyczna doskonałość, lecz jako żywa i pulsująca pamięć.
Dzieło jest zbudowane na silnym kontraście materialnym i koncepcyjnym:
• Podstawa (Sny): Dolna część to splot cytatów archeologicznych. Twarz wyłaniająca się z surowej materii przypomina kompješt klasy boskości greckich, lecz potraktowana została z celową nieregularnością, która czyni ją podobną do znaleziska właśnie odkopanego na światło dzienne. To „sen stary”, kulturowe korzenie, które pełnią rolę fundamentu.
• Tułów (Rzeczywistość): Z solidności skały i mitu wyrasta kobiece ciało o miękkich i krzepkich kształtach. Przejście od podstawy do figury jest płynne, niemal organiczne: kobieta nie stoi „na” historii, lecz jest jej bezpośrednią emanacją. Wybór nieukończoności na zakończeniach (brak głowy i kończyn) przesuwa uwagę z „kto” na „co”: nie konkretna osoba, lecz sama esencja płodności i piękna bez czasu.
Wybór terrakoty nadaje dziełu zmysłową dotykalność. Powierzchnia nie jest sztucznie wygładzana; zachowuje raczej ślady kciuka rzeźbiarza, tworząc grę cieni, która radykalnie zmienia się w zależności od oświetlenia otoczenia. W nowoczesnym kontekście ta rzeźba pełni rolę „kotwicy”: łamie chłód linii minimalistycznych ciepłem gliny i głębią historii.

„Ancient Dreams” to cicha rozmowa między tym, kim byliśmy, a tym, kim nadal pragniemy być. Autor odnosi się do trudnego zadania, by glinę uczynić lekką jak nocny dźwięk myśli. To nie tylko rzeźba; to most między muzealnym zabytkiem a projektowaniem współczesnym, przypomnienie, że piękno, by być nowoczesne, musi mieć głębokie korzenie.

To wyjątkowo intensywny fragment, który mimo skromnych rozmiarów (23 cm) ma wewnętrzną monumentalność, zdolną zdominować otoczenie.
Antonio Fariello (1993) jest rzeźbiarzem i scenografem z dyplomem z maksymalnym wynikiem i pochwałą w Akademii Sztuk Pięknych w Florencji, z specjalizacją w Rzeźbie i Projektowaniu Plastice dla scenografii. Kształcił się pod kierunkiem Mistrza Stefana Patti i dzięki znaczącym kolaboracjom (Isabelle Corniere, Laboratorio Corsanini) wykształcił wielopłaszczyznowy profil łączący tradycyjną sztukę plastyczną z potrzebami sceny filmowej i teatralnej. Jego działalność wystawiennicza obejmuje prestiżowe miejsca krajowe, w tym La Permanente w Mediolanie, Palazzo Bastogi we Florencji oraz Galerię B4 w Bolonii. Obecnie mieszka i pracuje w Cuneo, kontynuując poszukiwania artystyczne między rzeźbą monumentalną, medalierstwem a scenografią teatralną.