Petronio - Satyricon - 1709

SATYRICON PETRONIUSZA: BEZWSTYDNY
Edycja monumentalna i filologicznie ambitna Satyricon Petroniusza, jeden z najbardziej enigmatycznych i skrajnie ostrych tekstów literatury łacińskiej, tutaj oddany w swojej erudycyjnej formie i komentarzach w ramach wielkiego okresu krytycznego humanizmu holenderskiego. Dzieło, fragmentarne i ulotne, w tej edycji staje się laboratorium interpretacji, gdzie tekst antyczny splata się z przypisami, rozprawami i erudytywnymi aparatami, które powiększają jego zasięg. Pośród scen licencjiowych, satyry społecznej i refleksji nad władzą i zepsuciem, Satyricon ukazuje się jako deformujące, lecz niezwykle jasne lustro rzymskiej cywilizacji — i, pośrednio, każdej cywilizacji.
MARKET VALUE
Egzemplarze tej ważnej, holenderskiej edycji Satyriconu, kompletne w dwóch tomach, najczęściej osiągają cenę od 800 do 1 000 euro na rynku antykwarycznym, z wyższymi wartościami za kopie w doskonałym stanie lub z wyjątkowo kunsztownymi oprawami.

PHYSICAL DESCRIPTION AND CONDITION
2 tomy. Oprawy współczesne w pełnym łucie coco, z podwójnym złotym obrzeżem na płaszczyznach; grzbiety żebrowane, ozdobione złotem, przedni płaszczyzna pierwszego tomu odłączona, uszkodzone zawiasy, ślady zużycia, krawędź; marmoryzowane szycie. Antiporta rycina, frontispis w czerwieni i czerni, inicjały kłudkowe. Błąd paginacji w drugim tomie na s. 251. W książkach dawnych, o wielowiekowej historii, mogą występować pewne niedoskonałości, nie zawsze uwzględniane w opisie. Pp. (4); 38; 688; (4). (4); (4); 4nn; 368; 116nn; (4).

FULL TITLE AND AUTHOR
Satyricon quae supersunt.
Trajecti ad Rhenum, apud Guilielmum Vande Water, 1709.
Titi Petronii Arbitri.

CONTEXT AND SIGNIFICANCE
Ta edycja osadza się w sercu holenderskiej filologii między XVII a XVIII wiekiem, gdy uczeni tacy jak Burman, Heinsius i inni przekształcają teksty klasyczne w obiekty analizy systematycznej, wzbogacając je aparatami krytycznymi o złożone struktury. Satyricon, sam w sobie tekst problematyczny i lacunarny, tu znajduje nową formę „całkowitą”: nie tylko dzieło literackie, lecz pole batalii interpretacyjnych. Obecność wielu komentatorów odzwierciedla warstwowanie wiedzy humanistycznej, gdzie każdy fragment jest dyskutowany, korygowany i reinterpretowany. Pod względem literackim dzieło Petroniusza pozostaje unikalne: narracja epizodyczna, ironiczna i głęboko dwuznaczna, łącząca wysoki i niski, filozofię i trywialność, mit i codzienność. Antiporta rycina i ilustrowane fragmenty tekstu wzmacniają teatralną i wizualną wymowę opowieści, przekształcając lekturę w niemal sceniczne doświadczenie.

BIOGRAPHY OF THE AUTHOR
Petroniusz Arbitr, aktywny w I wieku n.e. na dworze Nerona, tradycyjnie identyfikowany z wyrafinowanym dworzaninem opisanym przez Tacyta. Uważany za „arbiter elegantiae”, był najwyższym sędzią gustu i przepychu w Rzymie cesarskim. Jego dzieło, Satyricon, jest jednym z nielicznych przykładów łacińskiej powieści, które dotarły do naszych czasów, słynne z brutalnego realizmu, żrącej ironii i bezpośredniego ukazania społeczeństwa rzymskiego. Jego śmierć, według źródeł, była samobójstwem zaaranżowanym z elegancką teatralnością, zgodną z jego postacią estety – znieczulonego estety.

PRINTING HISTORY AND CIRCULATION
Wydrukowano w Utrechcie (Trajectum ad Rhenum) w 1709 r. przez Guilielmus Vande Water; ta edycja reprezentuje jeden z najwyższych szczytów tradycji wydawniczej Satyriconu w okresie nowożytnym. Holenderskie edycje tego okresu znane są z precyzji typograficznej i bogactwa aparatów krytycznych. Rozpowszechnienie było szerokie wśród uczonych i kolekcjonerów, ale złożoność dzieła i format in-4 czynią ją dzisiaj mniej pospolitą na rynku w porównaniu z późniejszymi lub uproszczonymi edycjami.

BIBLIOGRAPHY AND REFERENCES
ICCU/OPAC SBN: IT\ICCU\TO0E\060070 (edycja Trajecti ad Rhenum, 1709)
WorldCat: OCLC 457343187
Brunet, Manuel du libraire, IV, col. 498–500 (Petroniusz, edycje komentowane holenderskie)
Graesse, Trésor de livres rares, V, s. 229
Schweiger, Handbuch der classischen Bibliographie, II, s. 737
Burman, Petroniusz, praefatio (1709) dla kontekstu edytorialnego