Gianfranco Zenerato - DYSTOPIAN

IDEALNE DO INWESTYCJI - W CZOŁÓWCE 5 NAJSZYBCIEJ ROZWINĄJĄCYCH SIĘ ARTYSTÓW NA CATAWIKI
Ponad 180 kolekcjonerów zakupiło dzieła Gianfranco Zenerato na Catawiki.

DODAJ DO SWOJEJ KOLEKCJI TEN WYJĄTKOWY OBRAZ!!!

205 dzieł sztuki sprzedanych - 100% Pozytywne - 78 Recenzji

Unikatowy, całkowicie RĘCZNIE MALOWANY
( Rama ze zdjęć ma charakter wyłącznie demonstracyjny i nie wchodzi w skład aukcji )

www.zenerato.com

GIANFRANCO ZENERATO (Artysta Profesjonalny - Włochy)
• Aktywny od 1990 roku, z ponad 600 udziałami w wydarzeniach artystycznych na szczeblu krajowym i międzynarodowym.
• Uznawany za wysoką jakość prac, z ponad 500 nagrodami na koncie.
• Obecny w kolekcjach publicznych i prywatnych w Italii, Europie, Ameryce i Azji.
• Wystawiał obok mistrzów takich jak Antonio Nunziante, Athos Faccincani, Alfonso Borghi, Giuseppe Menozzi, Giampaolo Talani, Saturno Buttò, itp.
• Opiniowany przez wiodących krytyków włoskich.

Unikat, ręcznie malowany obraz
Międzynarodowy Certyfikat Archiwizacji - Certyfikat autentyczności podpisany przez autora - Akt z przebiegiem kariery artysty - Wymiary 30x40x4 cm - Akryl na płótnie zamontowanym na płótnie gallerii o dużej grubości - 2026
Gotowy do zawieszenia - NIE WYMAGA RAMY

WAŻNA UWAGA DLA OFERENTÓW POZA UNią EUROPEJSKĄ
Wysyłki do państw spoza UE są możliwe, ale ze względu na złożone procedury biurokratyczne (zezwolenia ministerialne, formalności celne itp.) wiążą się z dodatkowymi kosztami, już uwzględnionymi w kosztach wysyłki podanych w ogłoszeniu.
Z tych samych powodów terminy dostaw mogą być dłuższe niż zwykle.
Dziękujemy za zrozumienie.

GIANFRANCO ZENERATO (Artysta Profesjonalny - Włochy)

Aktywny od 1990 roku, podjął artystyczną ścieżkę, która doprowadziła go do udziału w ponad 600 wydarzeniach artystycznych, zdobywając krajowe i międzynarodowe uznania za jakość swoich prac. Z ponad 500 nagrodami na koncie, jego twórczość wzbogaca publiczne i prywatne kolekcje o znaczeniu w Italii, Europie, Ameryce i Azji. Wystawiał obok mistrzów jak Antonio Nunziante, Athos Faccincani, Alfonso Borghi, Giuseppe Menozzi, Giampaolo Talani, Saturno Buttò, itd...
Obecnie współpracuje ze znanym krytykiem sztuki, prof. Giammarco Puntelli.

Niektóre krytyki znanych ekspertów branży:

Gianfranco Zenerato wpisuje się w nurt artystów z lat siedemdziesiątych, surowych posłańców wobec społeczeństwa Zachodu. Podczas gdy milanowy Antonio Recalcati i rzymski Franco Mulas wyrażali społeczną złość, Zenerato jest niosącym przejmujące ostrzeżenie, że porażka człowieka może być progiem do świeckiego odkupienia. To wizja nasycona symbolicznymi znaczeniami, malarz szkoły nowoczesnej, który z talentem godzi badania z eksperymentem. (Paolo Levi)

Dostrzega się w tym obrazie emblematyczny zaproszenie do medytacji nad pięknem martwej natury, kwiatu i młodej kobiety. Klasyczność tych cichych obrazów przerywa nastrój zawieszenia w szarym świecie współczesnym, który odciąga nas od snu. (Paolo Levi)

W tym niepokojącym, lecz jasnym przekazie wizualnym dialog między esencjonalnością kolorów a harmonią form potwierdza ekspresję i mistrzostwo wytrawnego artysty. Interesujące i nowe połączenie kwiatów, owoców i technologicznych przedmiotów współczesności. (Stefania Bison)

Gianfranco Zenerato tworzy narracje znakowe, które odsłaniają krok po kroku nieskończone możliwości obfitej wyobraźni, zorganizowanej według uporządkowanych sekwencji własnych procesów myślowych. Jego fantazyjne konstrukcje mogłyby zmylić krytyczny osąd, kwalifikując go jako surrealistę. To nieprawda, bowiem nie proponuje on absurdalnej i nierealnej wyobraźni, lecz przeciwnie — maluje rzeczywistość nam znaną, ale mającą cel komunikacyjny i wysoce symboliczny. (Sandro Serradifalco)

To malowidło Gianfranco Zenerato jest technicznie dobrze zbudowane, delikatnie i bogato zdobione, i proponuje rzeczywistość stworzoną przez umysł wizjonera. Jego prace mają silny komponent scenograficzny, a dla tych, którzy badają te przekazy, pozostaje do zdefiniowania, jakie znaczenie nadał im sam autor. On bawi się symbolami i aluzjami i lubi mylić współrzędne interpretacyjne tego, co może być wplecioną historią ukrytą w nierealności. (S. Russo)

Z Gianfranco Zenerato mamy doskonały pomysł, przekształcony z ogromnym talentem w figurację oczekiwania, gdzie nowoczesność spotyka czas, który już nie istnieje, aby ponownie spotkać nasze uczucia... (Giammarco Puntelli)

Autor kładzie nacisk na nakładanie się i przecięcie gatunków, na poszukiwanie sugestywne i metaforyczne, wyraziste w tematach i kolorach. Dzięki błyskawicznemu wniknięciu łączy przeszłość (martwą naturę), teraźniejszość (kobiece wyobrażenie) i przyszłość (symbolizm, skomplikowany zapis ...) tak, że dzieło staje się artystycznym, a także literackim i metanarracyjnym paradygmatem. Nacisk kładzie na malarza, aby znalazł nowy wszechświat wizualny, badając granice tradycyjnej ikonografii, aby pokazać, jak sztuka nadal ma prawo do istnienia w XXI wieku wśród hałasu. Twórczość artysty podkreśla także, jak podejście związane z gatunkiem wciąż ma obywatelstwo w malarstwie tej epoki.

Malarstwo Gianfranco Zenerato prowadzi nas do widzenia rzeczywistości operowanego na trzech poziomach. To podróż w czasie, którą podejmujemy z artystą, który poprzez różne eksperymenty doprowadził w ciągu lat do umiejscowienia swojej wizji w obecności, która «patrzy» w przeszłość jako świat ideałowy, ale już utracony, i w przyszłość pełną sztucznych i sztucznie stworzonych zanieczyszczeń.
To przestrogą i ostrzeżeniem jest przekaz, który wyłania się z elementów na płótnie otaczających jego całościowy obraz. Zjawiskowa „bateria” jako stały element mówi nam «uwaga», czas zaraz wygaśnie, a silny odwołanie do naturalnych elementów na pierwszym planie, skażonych przez przedmioty ze świata technologicznego (myszka, CD czy budzik) podkreślają, jak ważne jest nie zerwać więzi z przeszłością, ze światem, w którym natura była dominująca.
Kobieca figura, umieszczona na osi czasowej teraźniejszości, reprezentuje archetyp matki-Ziemi umieszczonej w środku między przeszłością a przyszłością.
Gianfranco, jak Odyseusz, podróżuje w tej wymiarowej czasowości, poszukując sił, które nas utrzymują i kształtują, przekształniają lub kierują naszym losem. Prowadzony w stronę przyszłości człowiek-artysta podejmuje podróż z siłą i determinacją, ale potem uświadamia sobie własną kruchość wobec złożoności świata, który stworzył, tego technologicznego, który wymyka mu się z rąk i czuje potrzebę powrotu do miejsca, z którego wyszedł. Tak powraca cykliczność — podróż to wieczny powrót do życia i śmierci. Musimy wrócić do punktu wyjścia, aby odnaleźć samych siebie, a kobieca figura staje się symbolem tej, która pozwala nam odradzać się.
Słowa „odejść” i „wydać na świat” zawierają oba pojęcie separacji i oderwania, a w każdej podróży Gianfranco Zenerato pojawia się ten rytm czasowy okrężny, ten odjazd, a potem powrót. Kiedy patrzymy w przyszłość, jedyne co pozostaje, to zwrócić wzrok ku przeszłości, by nie utracić korzeni, by nie dać się zdehumanizować przez świat technologiczny i posttechnologiczny.
Każda podróż kładzie na równi rozum i emocje, budzi wątpliwości i strach, czasy codzienności zniekształcają się i zyskują inne znaczenia.
Wyruszenie ku przyszłości staje się wyzwaniem, dostrzeganym w kobiecym spojrzeniu, a także niebezpieczeństwem, bo to niemal utrata tożsamości. Rozpocząć trzeba od separacji od “stego ja” — nawyków, ról i pewności. Wyruszenie to nadal wolność, a mimo że ta wolność jest ograniczona, bo wchodzimy w nieznane, potrafi uporządkować przeszłość. Przestrzeń w ruchu staje się odśrodkowa i środowiskowa, tok ekspansji jest kierunkiem w którym idziemy, podczas gdy centralny punkt skurczenia to kierunek, z którego pochodzimy, a w dziełach Zenerato czuć to pochodzenie z jednego miejsca i kierunek ku innemu. W centrum postać kobiety jako punkt odniesienia: to świadomość artysty, serce podróży, ze swoimi rytmami, szumami, czasem, trudnościami, odkryciami i emocjami.
Perspektywa czasowa przyszłości, która reprezentuje przybycie, w niektórych pracach jest zdehumanizowana, a kobieca postać prawie ulega zniszczeniu, ponieważ sam artysta nie rozpoznaje się w tej lokalizacji: to jakby utrata tożsamości była przygnębiającą akceptacją utraty więzi z przeszłością, a także elementy martwych natur stają się w niektórych przypadkach prawie nieobecne i przeważone przez elementy technologiczne.
Staje się zatem kluczowe, aby chronić się przed tą przyszłością, która idzie naprzód niebezpiecznie i niemal niekontrolowanie, i uciec do czegoś znanego i starego, gdzie nawet „iluzje są realne”.
Z Gianfranco Zenerato mamy prawdziwą możliwość podróżowania przez sny, znaki i symbole, gdzie każdy z nas zobaczy samego siebie odbitego w lustrze. Wyjście z nim będzie oznaczać chwilowe zaciemnienie tych luster, w oczekiwaniu na odkrycie innego obrazu samego siebie. Być może znajdziemy naszą istotę, zorientujemy się w względności wartości i punktów widzenia własnych i cudzych. Możemy się zagubić, a potem odnaleźć, uświadamiając sobie wspólną naturę, los i tożsamość. (Gaetana Foletto)

Artysta zaczynający od klasycznego pastiszowego przeszłościowego języka figuracyjnego, na tle własnego wewnętrznego kosmosu historyzującego, przesuwa ruchomy suwak swojej świadomości rozwoju, aż do skrajnych granic teraźniejszości, podporządkowując swoją erudycyjną technikę energii marzenia, znaku, symbolu i przede wszystkim kolorowi, bogatemu w klarowność i czystość barwną, aby współdziałać z dzisiejszą, także technologiczną, rzeczywistością. Jego nowoczesność jest autentycznie psychologiczna i ekspresyjna wyrazistość jego ładunku wyrazu w zmiennych transwągancji, z nakładkami perspektywicznymi karawaggijskimi i psychologią nowoczesną o wywodach postrenesansowych (Rembrandt ...). Zenerato ma ogromny potencjał twórczy o szerokim zakresie historycznym, umie poetycko łączyć go, składając, rozbrzmiewając cytrą poezji duszy na osiach historii sztuki w wartościach uniwersalnych i w skanowaniu na suwak jego nieskończonej wyobraźni, poprzez hiperrealizm jego wizjonarskiego snu, otwarte okno sumujące z rozumem. dialogując z obecnością. (Profesor Alfredo Pasolino)

Bardzo interesujące jest jego poszukiwanie: figuracja osiąga efekt scenograficzny w przestrzeni, w której wibruje symboliczna częstotliwość, raz oddana marzeniu, mitowi, a innym razem codziennej rzeczywistości, wszystko harmonizowane przez wspaniałą grę kolorów.

Artysta rygoru i nowoczesności
Redakcja Francesco Cairone

Najbardziej oryginalni autorzy nie są tacy, którzy promują to, co nowe, lecz ci, którzy prezentują to, co mają do powiedzenia, w sposób, który sprawia, że wydaje się, iż nigdy wcześniej nie zostało powiedziane.
(Goethe)

Należy rozpocząć od wyrazistego zdania Goethego, aby mówić o bogatej i innowacyjnej malarskiej sztuce artysty Gianfranco Zenerato, ponieważ właśnie dzięki temu prostemu zdaniu opowiada się wielka prawda — że w malarstwie już wszystko zostało zrobione i dzisiaj artysta, który pragnie zdobyć własną tożsamość, niepokorny wobec nurtów i Mistrzów przeszłości, musi pokonać ogromne przeszkody, bo jak to również stwierdzał Giorgio Morandi „Na nowo na świecie nie ma nic lub prawie nic”, i dlatego, aby być oryginalnym, trzeba malować, uwzględniając zmiany społeczne, technologiczne i naukowe.

Mówi się, że sztuka jest dla wszystkich, ale nie dla wszystkich; każdy ma prawo do wzruszeń, stając przed arcydziełem, lecz malowanie i tworzenie to dar, który Bóg dał tylko wybranym, którzy potrafią dostrzec to, czego inni często nawet nie postrzegają, i przekładać emocje, które wywołują drobne rzeczy, gest, pieszczotę, spojrzenie, na odcienie pulsujące kolorem, które barwią szarość świata, który nas otacza. Wśród tych szczęśliwych z pewnością trzeba wymienić Mistrza Zenerato, utalentowanego artystę, który czyni z sumienności, rygoru i fantazji styl malarski, który choć na nowo pojawia się w świadomości mistrzów przeszłości, udowadniając, że artysta czerpał z lekcji pięknej malarstwa, kradnąc mistrzom nieomylne techniki, prezentuje unikalność i tożsamość widoczną w tym odrobinie eleganckiej nowoczesności obecnej w każdej pojedynczej twórczości, co czyni go białą plamą na narodowej scenie artystycznej.
Kłębi kwiatów i dojrzałych, soczystych owoców, ułożonych na wysokich, wycierpiałych marmurowych murach, często splamionych rysunkami miłosnymi dwojga młodych kochanków, które splatają się z przedmiotami nowoczesnej codzienności, takimi jak cd-rom, myszka, szpatuła, które stają się pomostem między przeszłością, teraźniejszością a przyszłością; pejzaż otoczenia, prawie zawsze uchwycony w zmierzchu, gdy zielony promień wita słońce i wita księżyc, wyłania z większą siłą to, co Zenerato wyklucza na marmurowych deskach na pierwszym planie, gdzie wyraża się coraz bardziej żywy kolor, który rozchodzi się od czerwieni, przez żółć, zieleń i wszystkie gorące odcienie tęczy.
A tęcza zdaje się górować nad karierą tego młodego i obiecującego artysty, prozaora sztuki, bo tworzy on styl początkowo poetycki, a potem malarski, dzięki któremu potrafi przedstawić to, co czuje, filtrując brzydoty i negatywy, które niesie świat.

Oni pisali o nim lub oceniali jego prace:
Paolo Levi, Paolo Rizzi, Giammarco Puntelli, Giorgio Grasso, Sergio Capellini, Pietro Gasperini, Francois Buisson, R. Boschi, Michele Nocera, Carlo Alberto Gobbetti, Antonella Gotti, Gianni Ingolia, Dino Pasquali, Umberto Zaccaria, Umberto Tessari, Ottorino Stefani, Giulio Gasparotti, Carlo Federico Teodoro, Carlo Rigoni, Giorgio Trevisan, Vera Meneguzzo, Claudio Radaelli, Grillo Biagio, Luca Dall'Olio, Franco Brescianini, Giovanni B. Bianchini, Mara Frignani, Aldo Tavella, Angelo Marchiori, Walter Coccetta, Paolo Baratella, Luciano Chinese, Luigi Consonni, Giuseppe Possa, Silvano Valentini, Siro Perin, Alfredo Pasolino, itd...

Współpracował z następującymi galeriami:
Galleria Cd Studio d'Arte
Galleria New Dimensione Arte
Galleria Emmediarte
Galleria La Spadarina
Galleria l'Artista
Galleria Arttime
Galleria Orler