Barberot Sylvain - suspended spaces

To dzieło jest odlewem mojego popiersia wykonanego z pianki poliuretanowej i pokrytego woalem czarnej tkaniny. Odnosi się do włoskiej rzeźby końca XVIII wieku. Te dzieła, często w marmurze, przedstawiają całkowicie zakryte kobiece ciała z oszałamiającą precyzją.

Dzieło sztuki z samej swojej natury jest wanitatą. Odzwierciedla pragnienie artysty, by upostaciowić się i przez to przetrwać czas, i odpowiada na wanitatę idei demiurga-artysty. Pamięć nie jest utrwalona, pozostaje dopiero nadchodząca, nigdy nie zakotwicza się w nieskończoności. Jej zniknięcie jest jej jedynym sposobem.

To dzieło należy zawiesić na ścianie.

Międzynarodowy artysta, którego praca opiera się na dichotomii między pamięcią a zapomnieniem. Pamięć moim zdaniem jest niezbędnym elementem łączącym nasze ciało ze światem. Jednak podczas gdy nasza kultura usiłuje wyryć historię dłutem, ja staram się hamować, dekonstrukować, a nawet wymazać własną pamięć. Ogromne przedsięwzięcie — ćwiczenie zapomnienia…
Ciało jest jedynie nośnikiem tej pamięci, od której jest zależne, a wręcz jej potrzebuje. Ona je buduje, modeluje i przekształca. A jeśli anamneza, wyprowadzona z greckiego, oznacza powrót wspomnienia, to ja ją tropię, by lepiej odseparować się od niej.