Miquel Torner de Semir (1938) - Interior con figura

Podpisano przez artystę na dole

Dzieło prezentowane w stanie nienaruszonym, bez ramy

Wymiary dzieła: 73 cm wysokości x 60 cm szerokości

Dobre zachowanie

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::

BIOGRAFIA MIQUELA TORNERA DE SEMIR.

Miquel Torner de Semir urodził się w 1938 roku w zamku Santa Pau w Garrotxa (Girona), będąc ostatnią osobą żyjącą, która przyszła na świat w tej emblemacyjnej budowli otoczonej wulkanami (obecnie mieszka w Sant Feliu de Guíxols). Ten fakt kształtuje jego twórczość malarską. Człowiek starej Katalonii, wykształcony, od zawsze pociągała go Średniowiecze, romańska architektura Pirenejów i wczesny gotyk. Ślad sztuki renesansowej włoskiej, zwłaszcza malarzy quattrocenta włoskiego, takich jak Fra Angelico czy Rafael, odciska się w licznych portretach żeńskich Tornera de Semir, w tym w obrazie, którym się tu zajmujemy. To właśnie ta mieszanka starego i nowego stanowi o oryginalności jego dzieła. Najbardziej wydaje się go kształtować znajomość romaństwa i gotyku. Jego postacie, często obrysowane grubą czarną linią, przypominają gotyckie witraże – iluminujące, piękne same w sobie. Uczeń malarza muralisty i rytownika Ricarda Marleta, uczy się tego, co dla niego najważniejsze, czyli dyscypliny rysunku. Pod kierunkiem mistrza Marleta poznaje Modernizm i Nowocentryzm kataloński. Studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Sant Jordi w Barcelonie oraz w szkole San Fernando w Madrycie, gdzie odwiedza Muzeum Prado i nasyca się malarstwem Velázqueza, decydując się na reprodukowanie Las meninas po swojemu, w własnym stylu, z żywymi odcieniami różu i fluorescencyjnego fioletu, które nie pozostawiają wątpliwości co do akcentu, nowoczesności i sympatii artysty. Ponadto, jeśli uważnie się przyjrzeć, można dostrzec u artysty technikę kolażu, którą decyduje się wkomponować kawałkiem tkaniny, tektury, a nawet nuty muzycznej.

W Paryżu rozpoczął swoją twórczość, którą sam nazywa „między tym, co stare, a tym, co nowe”. Rozpoczął indywidualne wystawy w Terrassie w 1968 roku, potem w innych katalońskich miastach i w Paryżu (galerie Espace i Boutique). Jego prace zaczynały się od figuralnego wyrazu śródziemnomorskiego, który następnie prowadził do abstrakcji, by powrócić do nowoczesnej figuracji. Uważany jest ostatecznie za jednego z najważniejszych przedstawicieli malarstwa śródziemnomorskiego.

Wszystkim tym trendom nie była obca, gdyż w Barcelonie miał okazję poznać grupę Dau al Set. W szkole Dau al Set spotkał artystów tak znanych jak Tharrats, Muxart czy Tapies. Jego malarstwo charakteryzuje się użyciem żywych i bogatych kolorów. Jego twórczość można zdefiniować jednym słowem – ŻYCIE. Zatem wspaniałe dzieło tego katalońskiego malarza charakteryzuje się bogatą i lejącą się kolorystyką, która w połączeniu z różnymi materiałami używanymi jako podłoże daje efekt malarstwa ekspresjonistycznego o wysokiej jakości chromatycznej i wyraźnej osobowości, czyniąc artystę mistrzem.

To, co jest klasyczne i to, co nowe, łączą się pod pędzlem Miquela Tornera de Semira. Czas topnieje, rozwiewa się. Linia graniczna między przeszłością a teraźniejszością znika wraz z jego obrazami, jego sposobem malowania na płótnie. Miquel osiąga to, co bardzo niewielu wcześniej osiągnęło: mówić o przeszłości głosem teraźniejszości. Jego głos: jego obrazy. Jego metoda: pasja. Jego osiągnięcie: całe jego dzieło.

Malarz z Gerony jest pod wpływem starożytnych Giotta, renesansu włoskiego i dążenia nieformalnego malarzy abstrakcjonistów. Wszystko to stanowi punkt wyjścia jego malarstwa; martwi go równie mocno rękodzieło co koncepcja, stara się być mostem między przeszłością a teraźniejszością, ale także otwarty na wszystko nowe, na ciągłe poszukiwania. Interesujący kontrast w twórczości Miquela to sposób, w jaki przedstawia postacie, miejsca i sytuacje z epok dawnych, utrwalone współczesnymi technikami malarskimi. Ten wybitny kataloński malarz potrafił zerwać z regułami czasu. Tak bezpośredni jest Miquel Torner de Semir w definiowaniu linii i form, że na pierwszy rzut oka może się wydawać, iż dzieło to płótno o dwóch wymiarach, jakby malarstwo było bardziej sumą faktur w świat tridimensionalzny.

Niektóre z jego prac mają wyraźne akcenty farsy (faubiste), z intensywną i ekspresyjną paletą kolorów, w kontraście do spokoju i pustego spojrzenia twarzy, które zaprasza obserwatora do wejścia w otoczenie dzieła i myśl artysty. Niemniej, Torner de Semir ma swój własny styl, oparty na prostocie wykonania w dobrze zorganizowanej kompozycji. Postacie żeńskie mają spokojne kształty sztuki sakralnej i wyrażają spokój ducha. Figura służy Semiro, aby domagać się porządku i rytmu działań ludzkich.

Według Joana Lluïsa Montañé, Barcelonijczyka, członka Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki, prestiżowego katalońskiego malarza Tornera de Semira, w jego obszernej twórczości malarskiej „interesuje go kompozycja i kolor, generujące szczegółowo opracowane dzieła, w których widać wyraz determinacji i kontrastowej palety kolorów. Prezentuje postacie, krajobrazy i kompozycje, które stanowią wyraźne ćwiczenie akademizmu malarskiego, w którym nie rezygnuje z pewnych innowacji formalnych i technicznych, wszystko to w nieodpartej, osobistej plastycznej aurze".

Krytyk sztuki Josep M. Cadena mówi o Semirze: „Malarz wyznacza silnymi i precyzyjnymi liniami sylwetki najważniejszych elementów każdej kompozycji i używa podstawowych i czystych kolorów, aby wyrazić uczucia. Kiedy to możliwe, tworzy obraz w obrazie, a nawet próbuje włączyć interpretacje i znaki abstrakcyjne w tle. Dzięki temu osiąga pozytywny związek między różnymi formami wyrazu artystycznego, które go motywują, a jego język plastyczny jest znacznie bogatszy i bardziej atrakcyjny. Ma własny styl oparty na prostocie wykonania w dobrze zorganizowanej kompozycji. Jego żeńskie postacie mają spokojne formy sztuki religijnej i wyrażają spokój, jaki musi panować nad realizacjami ducha. Figura służy mu do prośby o porządek i rytm w działaniach ludzkich, jego malarstwo jest etyczne. Komunikuje łatwo pozytywne uczucia w tych, którzy znają jego twórczość".

Dla J. Llop S.: „Rysunek, najważniejszy pociąg, mocny, precyzyjny, wyczerpujący, wyznacza formę, wyznacza przestrzenie w przemyślanych kompozycjach, które przedstawia Torner de Semir. A następnie nadchodzi widzenie w inny sposób, wyobraźnia, marzenia łączą się z rzeczywistością, którą opisuje i ozdabia chromatyzmem łączącym kolory podstawowe, delikatne odcienie. To osobisty styl, który odkrywa inną rzeczywistość pejzażu, postaci. Ciekawa i pociągająca praca, która wciąga widza i prowadzi go ścieżką wyobraźni".

Zgodny z jego wizją prymityw, nie przejmował się zbytnio swoim społecznym przesłaniem wobec swoich mistrzów, których bywało bezimiennych, a mimo że jego prace znajdują się w wielu krajach, wystawiał w Europie, Ameryce i Japonii; trudne jest sporządzenie wyczerpującego zestawienia jego życiorysu. Obecnie wystawia, na stałe, w Galerii Arcadia w Madrycie.

W roku 2003 został wybrany przez Muzeum Domu Królewskiej Monety, aby jego jedno dzieło zostało wydane na znaczku pocztowym i brać udział w wystawie XXV rocznicy Konstytucji Hiszpańskiej. W międzyczasie Muzeum Domu Królewskiej Monety w Madrycie zorganizowało wystawę jego prac.

Dzieła Tornera były prezentowane w licznych miastach europejskich i hiszpańskich, takich jak: Paryż, Bruksela, Frankfurt, Heidelberg, Strasburg, Saint Paul de Vence, Dijon, Clermont-Ferrand, Barcelona, Girona, Walencja, Sewilla, Vigo? (W oryginale: Valencia), Pontevedra, Oviedo, itp. Poniżej przedstawiamy kilka najważniejszych wystaw katalońskiego malarza:

Najważniejsze wystawy
Amics de les Arts. Terrassa - Barcelona.
Pinacoteca. Sabadell - Barcelona.
Societé des Artistes Independants. Paris.
Grand Palais. Paris.
Dan Art, Béziers-Francia.
Galerie Espace. Paris-Beaubourg.
Lyions Club. Chartres Doyen - Francia.
Honored guest at the exhibition of Cercle Español. Dreux - Francja.
Salon d’Automne. Clermont-Ferrand - Francja.
Grand Prix la Femme et l’Imagerie Jeanne Gatineau. Paris.
Sala Gavina. Palamós - Girona.
Sala Clará, Olot-Barcelona.
Espai cultural Francolí-Barcelona.
Galerie Boutique. Paris.Francia.
La Galerie de l’Hotel Meridien. Paris.
L’Atelier. Platja d’Aro.Girona.
Ausstellungsräume der Mineralquelle Eptigen.Suiza.
Galería Arcadia- Madrid.
Galería de arte Star. Colectiva.Madrid.
Galería 4 Cantons. Olot.Girona.
Galería Catalonia-Barcelona.
Galería Art 16. Olot.Girona.
Pedreguet Art espai contemporani. Girona.
Galería Da Vinci Art. Girona.
Galerie Ducs de Dijon.Francia.
Galería Campo u Campo. Bélgica.
Galería B.C.S. Estrasburgo.Francia.
Haus Arnold. Frankfurt am Main.Alemania.
Haus Berlinghoff. Heidelberg.Alemania.
Naumilenium. Barcelona.
Lart century art. Barcelona.
Real Club Náutico de Sanxenxo. Pontevedra.
Picassomio.com Madrid.
Galeries d’Art Christian Dazy. Dijon-Megève-Francia.
Exposición Conmemorativa del 25 Aniversario de la Constitución Española. Madrid.
Sala Constanti Art, Reus. Colectiva de Navidad, 2009-Tarragona.