Agathe Toman - CLOUD #6 1/15

Ta praca należy do „KOLEKCJI UDZIAŁOWEJ” artysty.
Fotografia drukowana na papierze art paper gloss fine art z ziarnem. Zrobione w Seignosse, jezioro Białe, Francja. Wiosna 2026
Fotografia zostanie wysłana zwinięta, nie jest oprawiona, a do niej dołączony będzie certyfikat autentyczności, uzupełniony i podpisany przez artystę. Dzieło numerowane, ręcznie podpisane z przodu i z tyłu. Wysokiej jakości pigmentowa digigrafia w technice fine art.
Agathe Toman, artystka, od 2021 roku figuruje w Sotheby’s.

Biografia artystki:
Urodzona w 1989 roku, o francusko-austriacko-czeskich korzeniach, Agathe Toman jest francuską artystką multidyscyplinarną, której talent obejmuje malarstwo, poezję, rzeźbę, rysunek i fotografię. Po studiach w prestiżowej szkole Chambre Syndicale de la Couture Parisienne i kilku latach pracy jako stylistka w domach haute couture we Francji w Paryżu, dziewięć lat temu Agathe poczuła potrzebę skoncentrowania się wyłącznie na własnej twórczości.
Dziś, od trzynastu lat zamieszkuje w Landes, Agathe wyłania się jako rosnąca postać sceny sztuki współczesnej, ceniona zarówno na arenie krajowej, jak i międzynarodowej.

Od 2021 roku figuruje w Sotheby’s, jej prace były licytowane trzykrotnie, co świadczy o jej szybkim rozwoju i akceptacji w kręgach prestiżowej sztuki. Jej istotny wkład w różne展, zwłaszcza w Art Paris, przyniósł ogromny sukces i umocnił jej obecność w wielu prywatnych kolekcjach na całym świecie.

Paleta Agathe podkreśla głębokie odcienie czerni i niebieskiego, dyskretny chromatyzm w ruchu. Jej obrazy wykorzystują czyste pigmenty, tusze, oleje i akryle o uderzającej intensywności, które starają się ponownie nawiązywać więzi z tym, co ukryte, przenosząc widza poza to, co widzialne. Obraz ma moc, odbija własne doświadczenia.
Jej rysunki, tworzone długopisem Bic, cechuje destabilizująca siła przyciągania.
Fotografie Agathe wprowadzają zamieszanie poprzez abstrakcje kalejdoskopowe, zalewają nas spokojnymi doznaniami, wspomnieniem doskonałej bezwładności, która była naszym początkiem.
Setki jej wierszy rytmicznie kształtują jej uniwersum liryzmem charakteryzującym jej twórczość. Pierwszy tom poezji zatytułowany „You will have to learn to smile again” ukazuje się zimą 2024 roku.

Poza praktyką artystyczną Agathe głęboko angażuje się w badania psychoanalizy w analizie transakcyjnej, które kontynuuje od czterech lat w Paryżu. To poszukiwanie wzbogaca jej proces koncepcyjny, pozwalając na włączenie głębokich wymiarów psychologicznych do jej sztuki, która nabiera nowych warstw.

Agathe nie oddziela swojej sztuki od swoich zaangażowań społecznych. Skupia swoje dzieło na kluczowych tematach takich jak zdrowie psychiczne, ochrona środowiska i edukacja. Te osie refleksji nie tylko pojawiają się w jej sztuce; stanowią integralną część jej tożsamości artystycznej i osobowości.

Jej praca została doceniona i szeroko opisana w kilku znanych publikacjach, w tym Forbes, L’Oeil i Elle, co podkreśla jej znaczący wpływ na dziedzinę sztuki współczesnej.

Agathe Toman nadal fascynuje i inspiruje publiczność na całym świecie, oferując poprzez swoje prace okno na złożoność ludzkiego doświadczenia, tak jak ją postrzega i przekształca w sztukę. Doświadczenia, którymi dzieli się z wielką szczodrością.

"MÓJ WIZJA:
Moja praca eksploruje głębokie więzi między psychiką a ciałem, tka dialog między umysłem a materią. Pytam o ich sposoby funkcjonowania w ich środowisku, łączące je więzi oraz wibracje, zarówno dostrzegalne, jak i niedostrzegalne, które z nich wynikają.
Badam tematy takie jak tożsamość, pamięć, ludzka natura i relacja jednostki z otoczeniem. Moje dzieła są nacechowane głęboką emocjonalnością i pewnym napięciem, zapraszając widza do introwertycznej refleksji, otwierając przejście do nieświadomości.

Wpisuję tę wolę w samą materialność moich dzieł: zdecydowanie abstrakcyjne, w monochromie, zniansowane, tam gdzie ciemność współistnieje z jasnością, niebieski iskrzy przy kontakcie z czernią, lub sam się rozświetla. Jesteśmy w obecności/nieobecności światła.
Moje obrazy, instalacje, rysunki i fotografie są każdą absolutną kreacją, wolne od wszelkiego naśladownictwa, wywołujące czystą emocję, prowokujące przebudzenie Elementu Niewidzialnego; moje dzieła stają się w ten sposób lustrem tych wewnętrznych aspektów nieujawnionych.

Skrupulatne powiązanie między moimi rękami a pigmentami, grafitami, długopisem i farbami, poprzez depozycję materii na papierze lub płótnie. Moje techniki wykonania nigdy się nie powtarzają, wynik niekontrolowany. Wyraźna unikalność.
Pracuję tak nad utrwaleniem ruchu materii, gęstości światła, wprowadzając w siebie, dla przebudzenia Ja.

Zawsze jest coś, czego się nie spodziewaliśmy. Coś nieoczekiwanego. To niewyrażalne intensywnie stłumione, subtelnie wzmacniane, co nas podbija i zalewa. Woda, grawitacja, kory, te wszechobecności, przekształcają obserwatora swoją siłą. Narasta unikatowy, zdecydowanie charakterystyczny odcisk, liryczna abstrakcja, moje prace są autoportretami, portretami części mnie.
Mówię, że moje kreacje są „materializacjami stanów psychicznych”, pejzażami ludzkimi, niciami mojej duszy, zapraszającymi innych, by się w nie wtopili.
Ich wartość nie leży w estetyce, lecz w wibracjach, które moje prace wywołują w osobie patrzącej. To dwie wrażliwości, które spotykają się, a nie dwie oddzielne indywidualności. To proces żywy. Dzieło wykracza poza bezpośredniość. Traktuję je jak żywe byty, tworzące nowe więzi między Nami, w nas.

Oglądający staje się z kolei twórcą, nadając życie dziełu w alchemii rezonansów psychicznych.

Prowadzę ku ścieżce ku nowej wizji Ja, samego siebie, świata i innych.

Jeśli oglądający pozwoli się teraz zaprosić, powstają rezonansy psychiczne, które synchronizują się w jednej harmonii, zaczyna się dialog, wyczuwalny rytm. Powstaje anamorfza jego duszy, nieuchwytny odzwierciedlenie. To poetyckie doświadczenie. Intensywna i potężna obecność. Wymagające doświadczenie.

Chcę, by moje dzieła ostrzyły ludzkie umysły, ostrzyły dusze i aby emocje w nich znalazły echo, by słowa w nich rezonowały.
To, co ważne, to to, co dzieło mobilizuje w nas, i efekt tego spotkania.

„Psychiczny ból wiąże się z tym, co wymyka się procesowi subiektywnej symbolizacji. Cierpimy z powodu tego, co jest psychicznie zablokowane lub oczekuje na psychiczne zapisanie. Człowiek nie cierpi tylko z powodu wydarzeń czy pewnych myśli, ale także dlatego, że pewne procesy w nim nie znalazły lustra, echa, wysłuchania, receptacle i pozostają w wędrowce.” René Roussillon - Podręcznik psychologii i psychopathologii klinicznej, str. 146.