Agathe Toman - CLOUD #7 1/15

To dzieło należy do „KOLEKCJI DZIELONEJ” artysty.
Fotografia wydrukowana na wysokiej jakości błyszczącym papierze art paper z ziarnem. Zrobiona w Rzymie, Włochy. Wiosna 2026
Fotografia zostanie wysłana zwinięta, nie jest oprawiona, dołączony zostanie certyfikat autentyczności, wypełniony i podpisany przez artystę. Dzieło numerowane, ręcznie podpisane, z przodu i z tyłu. Druk digigraphie fine art pigmentowy najwyższej jakości.
Agathe Toman artystka jest notowana w Sotheby’s od 2021 roku.

Biografia artystki:
Urodzona w 1989 roku, o francusko-austriacko-czeskich korzeniach, Agathe Toman to francuska artystka multidyscyplinarna, której talent obejmuje malarstwo, poezję, rzeźbę, rysunek i fotografię. Po studiach w prestiżowej École de la Chambre Syndicale de la Couture Parisienne i latach spędzonych jako stylistka w domach haute couture we Francji w Paryżu, 9 lat temu Agathe poczuła potrzebę całkowitego skupienia się wyłącznie na twórczości artystycznej.
Dziś osiadła w Landes od trzynastu lat, Agathe wykształca się na postać rosnącą na scenie sztuki współczesnej, cenioną zarówno na szczeblu krajowym, jak i międzynarodowym.

Notowana w Sotheby’s od 2021 roku, jej prace były licytowane trzy razy, co świadczy o szybkim awansie i akceptacji w kręgach sztuki prestiżowych. Jej znaczący udział w różnych salonach, w tym w Art Paris, przyniósł ogromny sukces, utrwalając obecność w wielu prywatnych kolekcjach na całym świecie.

Paleta Agathe premiuje głębokie odcienie czerni i błękitu, dyskretny chromatyzm w ruchu. Jej malarstwo wykorzystuje czyste pigmenty, ink, olejne i akryle o oszałamiającej intensywności, które niosą kontakt z ukrytymi rzeczami, przenosząc widza poza to, co widzialne. Tkanina wywiera moc, dając echem jej własnym doświadczeniom.

Jej rysunki, wykonane długopisem Bic, noszą w sobie destabilizującą siłę przyciągania.
Fotografie Agathe wywołują zamieszanie dzięki kalejdoskopowym abstrakcjom; nasycają nas spokojnymi doznaniami, wspomnieniem doskonałej bezwładności, która była na naszym początku.
Setki jej wierszy kształtuje jej uniwersum romantycznym liryzmem charakteryzującym jej twórczość. Pierwszy zbiór poezji zatytułowany „You will have to learn to smile again” ukaże się zimą 2024 roku.

Poza praktyką artystyczną Agathe jest również głęboko zaangażowana w badanie psychoanalizy w analizie transakcyjnej, którą kontynuuje od czterech lat w Paryżu. Ta eksploracja wzbogaca jej proces koncepcyjny, umożliwiając włączenie bardzo głębokich wymiarów psychologicznych do jej sztuki, która nasiąka nowymi grubościami.

Agathe nie rozdziela swojej sztuki od swoich zaangażowań społecznych. Skupia swoją twórczość na krytycznych tematach takich jak zdrowie psychiczne, środowisko naturalne i edukacja. Te osie refleksji nie tylko pojawiają się w jej sztuce; są integralną częścią jej tożsamości artystycznej i osobowości.

Jej praca została uznana i uhonorowana w wielu renomowanych publikacjach, w tym Forbes, L’Oeil i Elle, co zaznacza jej znaczący wpływ na współczesną sztukę.

Agathe Toman nadal fascynuje i inspiruje widownię globalną, oferując poprzez swoje prace okno na złożoność ludzkiego doświadczenia, tak jak ją postrzega i przekształca w sztukę. Doświadczenia, które dzieli z wielką hojnością.

„MOJA WIZJA:
Moja praca eksploruje głębokie powiązania między psychiką a ciałem, tka dialogi między umysłem a materią. Pytam ich funkcjonowanie w ich środowisku, połączenia, które tworzą, oraz wibracje, zarówno wyczuwalne, jak i niedostrzegalne, które z nich wynikają.
Badam tematy takie jak tożsamość, pamięć, ludzka natura i relacja jednostki z otoczeniem. Moje dzieła niosą ze sobą emocjonalną głębię i pewne napięcie, zachęcając widza do introspektywnego namysłu, otwierając drogę do nieświadomości.

Umieszczam tę wolę w samej materialności moich dzieł: zdecydowanie abstrakcyjne, monochromatyczne, zniuansowane, tam gdzie ciemność współistnieje z jasnością, niebieski błyska w kontakcie z czernią lub sam się oświeca. Jesteśmy w obecności/nieobecności światła.
Moje malowidła, instalacje, rysunki i fotografie każda stanowi absolutne stworzenie, wolne od imitacji, wywołujące czystą emocję, prowokujące przebudzenie Nieświadomego; moje prace stają się w ten sposób lustrem tych wewnętrznych, nieujawnionych aspektów.

Skrupulatne zgranie moich dłoni z pigmentami, pasteli, długopisem i farbami, poprzez depozycję materii na papierze lub na płótnie. Moje techniki wykonania nigdy się nie powtarzają, wynik niekontrolowany. Zwiększona indywidualność.
Pracuję tak, aby utrwalić ruch materii, gęstość światła, i wprowadzić w siebie, aby obudzić Ja.

Zawsze jest coś, czego nie podejrzewaliśmy. Coś nieoczekiwanego. Ten nieziszczony, intensywnie skompresowany, subtelnie rozbudzony, co nas zniewala i zalewa. Woda, grawitacja, kora drzew, te wszechobecności, przekształcają obserwatora swoją siłą. Pojawienie się jednoznacznie unikalnego odcisku, liryczna abstrakcja, moje prace to autoportrety, portrety części mnie.
Powiadam, że moje twórczości są „materializacjami stanów psychicznych”, pejzaże ludzkie, nici mojej duszy, zapraszające innych, aby się w nich zanurzyli.
Ich wartość nie leży w estetyce; tkwi w wibracjach, które moje dzieła wywołują w oczach patrzącego. To dwie wrażliwości spotykają się, a nie dwie oddzielne tożsamości. To proces, który żyje. Dzieło przekracza natychmiastowość. Traktuję je jak byty aktywne, tworzące nowe więzy między Nami a w nas.

Patrzący staje się z czasem twórcą, ożywiając dzieło w alchemii rezonansów psychicznych.

Zobowiązuję się do drogi prowadzącej do nowej wizji Ja, siebie, świata i innych.

Jeśli patrzący zostanie teraz zaproszony, będą to rezonanse psychiczne zgodne i dopasowujące się w jedną tę samą symfonię, zaczyna się dialog, zaczyna się odczuwanie rytmu. Anamorfia swojej duszy rysuje się, nieuchwytny odzwierciedlenie. To poetyckie doświadczenie. Intensywna i potężna obecność. Wymagające doświadczenie.

Chcę, by moje prace udoskonalały ludzkie umysły, ostrzyły dusze i by emocje znalazły w nich echo, by słowa w nich rezonowały.
To, co jest ważne, to to, co dzieło mobilizuje w nas i wynik tego spotkania.

„Psychiczne cierpienie jest związane ze wszystkim, co uchodzi procesowi symbolizowania podmiotowego. Cierpimy z powodu tego, co psychicznie blokowane lub oczekujące zapisu psychicznego. Człowiek nie cierpi jedynie z powodu wydarzeń lub pewnych myśli, lecz dlatego że pewne procesy w nim nie znalazły lustra, echa, słuchu i receptaka – i pozostają w tułaczce.” René Roussillon - Podręcznik psychologii i psychopathologii klinicznej ogólnej, s. 146.