Max Neumann (1949) - Senza Titolo

Poznałem jego Dzieła wiele lat temu w galerii w Brukseli, gdzie poszedłem szukać obrazu Schwontkowskiego, w którym się zakochałem i który nadal jest tutaj ze mną.
Ale Nueumann, to nowe odkrycie, został mi w pamięć.
Uderzyły mnie jego postacie bez twarzy, które przywołały Bacona, z tymi nieskończonymi samotnościami i egzystencjalną wagą, którą nikt inny nie potrafiłby przedstawić.
Wtedy zacząłem go szukać na różnych aukcjach z tamtego okresu i byłem oczarowany wspaniałą Kartą Bruna, malowaną jego charakterystycznymi kolorami, które miejscami wybuchały światłem i materią, która reprezentuje tylko samą siebie.
Atypiczna, jak prawie wszystkie Dzieła będące w mojej własności....
Przepiękna.