Paolo Fedeli - Momenti di regata

PAOLO FEDELI urodził się w Toskanii w 1957 roku. Ukończył instituto d'arte w Sienie, zdobywając dyplom Mistrza Sztuki. Wystawił liczne wystawy indywidualne w Italii i za granicą. Między innymi na Ukrainie, we Francji, w Rosji, Hiszpanii, Rzymie i wielu innych miejscach. Jest obecny na różnych Wystawach Stałych. Jego prace znajdują się w wielu zbiorach publicznych i prywatnych. Jego działalność była recenzowana w czasopismach i gazetach krajowych i międzynarodowych. Uczestniczył w największych ogólnonarodowych przeglądach sztuki, zdobywając istotne cytowania i krytyczne wyróżnienia. Od 1979 roku do dziś zdobywa aż 176 Pierwszych Nagród w konkursach malarskich. Paolo Fedeli jest tajemniczym kantorem natury.

MÓWIĄ O NIM:

Paolo Fedeli to malarz o absolutnej elegancji. narrator prawdopodobnych i niepoznanych zdarzeń, pytań bez odpowiedzi. Jego wędrówka po Toskanii i anonimowej metropolii zachodniego, współczesnego świata, gdzie wszystkie panoramy architektoniczne zlewają się w absurcie globalizacji, może nas również zaskakiwać. Podobnie jak zmiana jego języka. Jednak dostrzegamy subtelną więź między chatachami, wzgórzami, czystymi niebem, nocnymi światłami, błyszczącymi wilgocią ulicami, duszami zaciągniętymi smogiem: nie ma istot żywych, jakby ludzie, codzienność, praca, miłość, nienawiść, rywalizacja, czuwanie, sen, ominęły wyobraźnię artysty, który chciał wykluczyć ze swojej poetiki jakiekolwiek odwołanie do społecznego lub, lepiej mówiąc, do realizmu. Prawdopodobnie francuski poeta Paul Verlaine zgodziłby się z nim, zachowując odpowiednie dystanse między słowami a kolorami:

Należy potem nie wybierać swoich słów bez pewnego błędu:

nic nie jest droższe od szarej pieśni, w której niepewność łączy się z precyzją.
Idź najdalej, jak to możliwe, od zabójczo bystrej przenikliwości, od okrutnego ducha i od nieczystego śmiechu; które sprawiają, że oczy błękitu płaczą!
Weź elokwencję i skręć jej kark!

Oto zatem klucz odczytu dla Paolo Fedeli: autoreferencyjność i to, co zaskakujące, zastąpione zostały mglistością niepewności. Retoryka codzienności i hałas głosów dysonansowych zastąpione zostały przez zawieszone milczenie nieobecności. Przedstawienie tego, co rozpoznawalne, zastąpione zostało sublimacją poezji wizualnej.

Paolo Levi