Paolo Fedeli - Manhattan

PAOLO FEDELI urodził się w Toskanii w 1957 roku. Ukończył szkołę plastyczną w Sienie, zdobywając dyplom Mistrza 'Arte'. Zorganizował liczne wystawy indywidualne w Italii i za granicą. Wśród nich Ukraina, Francja, Rosja, Hiszpania, Rzym i wiele innych. Jest obecny na kilku Stałych Wystawach. Jego dzieła znajdują się w wielu zbiorach publicznych i prywatnych. Jego działalność była recenzowana w krajowych i międzynarodowych czasopismach i gazetach. Uczestniczył w największych ogólnokrajowych przeglądach sztuki, zdobywając ważne cytaty i uznania krytyków. Od 1979 roku do dziś zdobył aż 176 Pierwszych Nagród w konkursach malarskich. Paolo Fedeli jest duchowym cantorem natury.

DICONO DI LUI:

Paolo Fedeli to malarz o absolutnej elegancji. narrator niemożliwych i nie do poznania zdarzeń, pytań bez odpowiedzi.
Jego wędrówka między Toskanią a anonimową metropolią zachodniego, współczesnego świata, gdzie wszystkie panoramy architektoniczne przypominają się w absurdzie globalizacji, może wydać się również zaskakująca. Podobnie jak zmiana jego języka. A jednak dostrzegamy subtelną więź między zabudowaniami, wzgórzami, czystymi niebiosami, nocnymi światłami, błyszczącymi ulicami wilgocią, mrocznymi atmosferami smogu: nie ma nigdy istot żywych, jakby ludzie, codzienność, praca, miłość, nienawiść, rywalizacja, czuwanie, sen, wymknęły się wyobraźni artysty, który chciał wykluczyć ze swojej poetiki jakiekolwiek odniesienie do społeczeństwa lub, mówiąc ściślej, do verismo. Prawdopodobnie francuski poeta Paul Verlaine zgodziłby się z nim, zachowując odpowiednią odległość między słowami a kolorami:

Trzeba więc, byś nie wybierał swoich słów bez pewnego błędu:
nic nie jest droższe od ponurej piosenki, w której niepewność łączy się z precyzją.
Idź tak daleko, jak to możliwe od zabójczej bystrości, od okrutnego ducha i od nieczystego śmiechu;
które sprawiają, że oczy błękitu płaczą!
Weź elokwencję i skręć jej kark!
Oto więc klucz do odczytu Paulo Fedeli: autoreferencjalność i to, co zaskakujące, zastąpił mgłą niepewności. Retoryka codzienności i hałas dawanych głosów zastąpił ciszą zawieszoną w nieobecności. Przedstawienie tego, co rozpoznawalne, zastąpił sublimacją poezji wizualnej.

Paolo Levi