Paolo Fedeli - Dentro New York

PAOLO FEDELI urodził się w Toskanii w 1957 roku. Ukończył instytut sztuki w Sienie, zdobywając dyplom Mistrza 'Arte'. Zorganizował wiele wystaw indywidualnych w Italii i za granicą. Między innymi na Ukrainie, we Francji, Rosji, Hiszpanii, w Rzymie i wielu innych miejscach. Obecny w kilku stałych wystawach. Jego prace znajdują się w wielu kolekcjach publicznych i prywatnych. Jego działalność była recenzowana w pismach i dziennikach krajowych i międzynarodowych. Uczestniczył w najważniejszych ogólnodostępnych przeglądach sztuki narodowej, odnosząc istotne wzmianki i krytyczne uznanie. Od 1979 roku aż do dziś zdobył aż 176 I nagród w konkursach malarskich. Paolo Fedeli jest śpiewakiem arcystycznej natury.

O NIYM:

Paolo Fedeli jest malarzem o absolutnej elegancji. Narrator nieprawdopodobnych i niepoznawalnych wydarzeń, pytań bez odpowiedzi. Jego wędrówka pomiędzy Toskanią a anonimową metropolią współczesnego Zachodu, gdzie wszystkie pejzaże architektoniczne zlewają się w absurdzie globalizacji, może być również dla nas zaskoczeniem. Podobnie jak zmiana jego języka. Jednak dostrzegamy subtelną więź między dworem, wzgórzami, jasnymi niebem, nocnym światłem, błyszczącymi od wilgoci ulicami, pokreślonymi atmosferami smogu: nigdy nie ma istot żywych, jakby ludzie, codzienność, praca, miłość, nienawiść, rywalizacja, czuwanie, sen nie dotknęły wyobraźni artysty, który chciał wykluczyć ze swojej poetyki jakiekolwiek odniesienie do społeczeństwa, a raczej do realizmu. Prawdopodobnie francuski poeta Paul Verlaine zgodziłby się z nim, zachowując odległość między słowami a kolorami:
Należy też nie wybierać swoich słów bez pewnego błędu:
nic nie jest droższe od szarej piosenki, w której niepewność łączy się z precyzją.
idź jak najdalej od zabójczej bystrości,
od okrutnego ducha i od nieczystego śmiechu;
które sprawiają, że oczy niebieskie płaczą!
Weź elokwencję i wyrwij jej kark!
Oto więc klucz do odczytu Paolo Fedeli: autoreferencjalność i zaskoczenie zastąpiły ją niejasnością niepewności. Retoryka codzienności i hałas donośnych głosów zastąpione zostały przez ważącą ciszę nieobecności. Przedstawienie tego, co rozpoznawalne, zastąpiono sublimacją poezji wizualnej.

Paolo Levi