Matteo Ciffo - Reliqua - Dioniso

- Sztuka współczesna Matteo Ciffo (Włochy - 1987). Tytuł Reliqua - Dionizos
- Rok 2026. Wydanie nr 2/40 - Podpisane i autoryzowane przez artystę, z certyfikatem autentyczności
- Materiał: odlewanie na zimno proszków marmuru i kamienia
- Stan doskonały




Kolekcja RELIQUA

Reliqua to kolekcja obiektów rzeźbiarskich badających relację między materią, pamięcią a istotą. Każdy kawałek prezentuje się jak erodowany monolit, naznaczony upływem czasu, który skrywa w sobie fragment klasyczności: twarz, detal anatomiczny, obecność zawieszona między ruiną a sacralnością.
Dzieło konfiguruje się jako symbolicznym i funkcjonalny pojemnik, zdolny przyjąć to, co niewidoczne: wspomnienia, emocje, zapachy.

Kolekcja wywodzi się z koncepcji relikwii: przedmiotów przebywających przez czas, nosicieli znaczenia i pamięci. Forma monolityczna nawiązuje do archetypu kamienia, elementu pierwotnego i wiecznego, podczas gdy erozja powierzchni sugeruje upływ lat, działanie czynników naturalnych i ciągłą przemianę materii. Fragment klasyczny osadzony staje się świadectwem, pozostałością piękna, która przetrwa i powraca. Na granicy między chronionym, ukrytym i uwięzionym

Reliqua zaprojektowano jako obiekt hybrydowy między sztuką a designem:
- pojemnik na esencje płynne lub zapachy
- difuzor do wnętrz z patyczkami
- symboliczny strażnik wspomnień osobistych
- dekoracyjny element o silnym materiale oddziaływaniu
Każda funkcja ma charakter poboczny w stosunku do wartości evocative przedmiotu, która zaprasza do intymnego i osobistego kontaktu.

Każdy element wyprodukowany w 40 egzemplarzach, jest mimo to unikalny: odcienie kolorów, niedoskonałości i znaki czynią każdy Reliqua niepowtarzalnym.





MATTEO CIFFO

Urodzony w Bielli w 1987 roku, od 2007 rozwijam badania skoncentrowane na materii, jej przemianie i pamięci, którą zachowuje. Moja praca rodzi się z bezpośredniego kontaktu z szlachetnymi i złożonymi materiałami, takimi jak proszki marmuru i kamienia, naturalne pigmenty, ziemie aryskie, tlenki i metale. Nie traktuję ich jako zwykłe narzędzia ekspresji, lecz jako żywe obecności, nosicieli czasu, historii i możliwości odrodzenia.

Poprzez proces, który uważam za bardziej rytuał niż rzeźbę: odrodzenie kamienia prowadzone moją ręką. Praktyka rodzi się z obserwacji i pragnienia przywrócenia życia temu, co zostało rozbite, porzucone lub zapomniane. Fragmenty i odpady, często pochodzące z pracy innych rzeźbiarzy, stają się surową materią dla moich prac.
To materia, która już w sobie niesie historię. Rozkładam ją i rekonstruuję, generując formy, które nie należą już do stanu poprzedniego, lecz do nowego stanu. Każde dzieło wyłania się z delikatnego równowagi między utratą a odrodzeniem, między pamięcią a możliwościami, uwidaczniając moment, w którym materia przestaje być tym, czym była, i staje się czymś innym.

Droga ma postać transformacji, która przekracza tradycyjną rzeźbę, zbliżając się do niemal alchemicznego wymiaru. Wykorzystuję materiały, które już istniały, rozkładam je i rekonstruuję, by tworzyć nowe formy i tożsamości. Każde dzieło rodzi się z napięcia między zniszczeniem a regeneracją, między utratą a pamięcią, ukazując stały stan zmiany.
Badania konfrontują się z materiałami, które noszą w sobie głęboką sprzeczność: pozornie wieczne i niezniszczalne, a jednocześnie wrażliwe i kruche. To, co wydaje się niezmienne, ujawnia niestabilną naturę, zdolną do reakcji, utleniania i przemiany w czasie. Ta kondycja czyni materiał aktywnym współtwórcą pracy, zaangażowanym w stały dialog z czasem i środowiskiem.
Perfekcja ustępuje miejsca kruchości, a wieczność objawia się jako prawdziwe, ludzkie doświadczenie. Materia nie jest podległa, lecz staje się współautorką, zachowując na powierzchni ślady gestu, procesu i własnej ewolucji.

Autodydaktem, zbudowałem swoją ścieżkę poprzez eksperymenty, obserwację i słuchanie. Podejście nie dąży do kontroli, lecz do towarzyszenia materiałowi w jego przemianie. Powstałe formy odzwierciedlają działanie pamięci: struktury, w których współistnieją fragmenty, ślady i braki, i się regenerują.
Ta praktyka bada materię jako żywy archiwum. Rzeźby wyłaniają się jako obecności zawieszone między ruiną a odrodzeniem, między trwałością a przemianą, przywracając materii głęboko współczesną i ludzką wymiarowość.