Baptiste Laurent - Jambes assises

"Jambes assises", 50x35cm, 2023 akwarela i tusz chiński na papierze
Podpisano z tyłu, wysyłane zwinięte.

Serie (En)tropicos/
Dni powtarzają się. Kilka miesięcy temu przeżywaliśmy
aver atypiczny moment. Nasza przestrzeń jest mała, a czas długi. Byliśmy przytłoczeni brakiem czasu,
ale teraz jesteśmy zaskoczeni nadmiarem. Gest introspekcyjny, nowy horyzont, gdzie
zbliżamy się do naszej wyobraźni. Zadziwienie zmianą, bezprecedensowy krzyk pyta "co dalej?"
Baptiste używa tego dystopijnego panoramy, by stworzyć
kolejny świt, nowy świt. Budowa tych malowideł wynika z potrzeby ożywienia krajobrazu, z pragnienia zapomnianej natury. Aby ją odnaleźć, ożywić ją.

Źródłem stymulującym tę symbiozę jest historia antropologa i założyciela
struukturalizmu, Claude’a Lévi-Straussa: w 1935 roku Lévi-Strauss wyruszył na poszukiwanie autentycznej, czystej Brazylii, obdarzonej dziką energią i unikalną naturą.
Autor „Tristes Tropiques” częściowo spełnił swoje oczekiwania wobec podróży. Jego niepokój jest
ujęty w fragmencie tekstu o proroczych zabarwieniach: "Za kilka stuleci, w tym samym miejscu,
inny podróżnik, równie zdesperowany jak ja, opłakuje zniknięcie tego, co mógłem zobaczyć i co mi umknęło". Ofiara podwójnej choroby, wszystko, co widzę, mnie boli, a ja bezlitośnie czynię wyrzuty sobie, że nie szukałem wystarczająco uważnie.

Jak podróżnik, płótna (en)tropical Baptiste’a prowadzą go do miejsca, w którym może ponownie odnaleźć swoją witalność. Być może te gatunki nie istnieją, może te idylliczne krajobrazy nigdy nie istniały. Ale okno, które Baptiste otwiera, wpuszcza powietrze, którego nie możemy już dzisiaj oddychać. Baptiste oferuje nam utopię; poprzez swoje gesty proponuje przemianę paradygmatu, możliwą ekologię. Dla Greków entropia miała dwa znaczenia: ewolucję i przemianę. Dla fizyków jest miarą nieporządku systemu. Identyfikując nieporządek, przekształcając go

Baptiste Laurent (1980, Nantes) jest sztuką wizualną, który żyje i tworzy w Madrycie i Paryżu.
Wystawiał w różnych instytucjach artystycznych i kulturalnych, w tym w Institut français de Madrid, Le Palais de Tokyo, Galeria La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Gazzambo Gallery, Alliance française, Museo Nacional de Antropología, Galeria FL.
Jego tradycyjnym medium jest malarstwo, ale pracuje także w rzeźbie i rozwija projekty o silnym składniku literackim, społecznym i antropologicznym.
W jego najnowszych publikacjach i wystawach, „Conversaciones y puñetazos”, „Mauvaises Tournures”, „Bajo el Mismo Mar” i „Exit”,
wielokrotnie eksperymentował z kreatywną pracą zespołową z innymi artystami wizualnymi i autorami literackimi.
Jako anty-akademiczny i eklektyczny artysta lubi synkretyzować style malarskie, oscylując między neofiguratywną narracją, malarstwem graficznym a ekspresjonistyczną abstrakcją.
Założyciel wspólnego studia Latolier w dzielnicy Usera w Madrycie, prowadzi dynamiczną społeczność artystów wizualnych z Hiszpanii i z zagranicy.