Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul - Lithographic print

Litografia Joana Miró (*)
Ta dzieło reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró do zilustrowania książki wierszy „Parler Seul” (**) (Mówić tylko), napisaną przez Tristana Tzara w 1947 roku.
Wydane przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonane na papierze Vellum baDifferent wysokiej gramatury.
Podpisana na płycie.
Tusz wydawniczy i Sukcesja Miró na odwrocie kartki.
Zawiera Certyfikat Autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok 2004
- Edycja: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani wystawiana, zawsze przechowywana w profesjonalnym segregatorze sztuki, dlatego utrzymana w doskonałym stanie).

Dzieło będzie ostrożnie manipulowane i pakowane w płaski karton wzmocniony. Wysłanie będzie potwierdzone numerem śledzenia.

Wysyłka będzie ponadto objęta pełnym ubezpieczeniem na wartość końcową dzieła z pełnym odszkodowaniem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez żadnych kosztów dla nabywcy.

(*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i zaczął studia artystyczne. Szkołę La Llotja ukończył wbrew woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów i kubistów.
Jego pejzaże emocjonalne, które kształtowały go jako osobę i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Majorka i później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, niewielka miejscowość w kantonie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego rozedrgania, które toczy się w Paryżu, gdzie przeprowadził się w dwudziestych latach razem z poetami surrealistycznymi i najbardziej kreatywnymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiciego i Giacomettiego, a także wystawiał ze Dalím, Tanguy’em, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Ekspresjonizm abstrakcyjny odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró opuści swój wygnanie we Francji i osiedli się na Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, jakiego zawsze marzył. Skupił się tam na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Ukorzenienie w krajobrazie Mont-roig, a później Majorki, będzie decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie przedmiotami codziennego użytku oraz otaczającą przyrodą staną się tłem niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademizmu, poszukując stałego tworzenia całościowej i czystej pracy, niezależnej od żadnego konkretnego nurtu. Zawartość w formach i publicznych przejawach jest poprzez czyn plastyczny, gdzie Joan Miró ukazuje swoją buntowniczość i dużą wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje wyjątkowo skuteczną współpracę artysty i autora. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i amorfowe Miró, rysowane bezpośrednio na kamieniu przy bardzo niewielkiej liczbie szkiców przygotowawczych, mają twórczy zapał wierszy losowych Tzary.
Wydanie oryginalne było w rękach Maeght Editeur i składało się z 72 oryginalnych litografii Miró, 49 z nich w kolorze, z których 18 to hors-texte. (*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Jak wcześniej wspomniano o La Llotja, sprzeciwił się woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w bardziej tradycyjny sposób. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fauvistów i kubistów.
Jego pejzaże emocjonalne, które kształtowały go jako człowieka i artystę, to głównie Mont-roig, Paryż, Majorka i później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w Baix Camp, będzie punktem odniesienia do intelektualnego rozedrgania, które budzi się w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z surrealistycznymi poetami i najbardziej kreatywnymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiczego i Giacomettiego oraz wystawiał z Dalím, Tanguy’em, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Natchnienie przez ekspresjonizm abstrakcyjny odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w okresie II wojny światowej, Joan Miró opuści swój wygnanie we Francji i osiedli się w Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o którym zawsze marzył. Tam skupił się na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Ukorzenienie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a następnie Majorki, będzie decydujące dla jego dzieła. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otaczającą naturą będą tłem niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró ucieka od akademickości, poszukując stałego tworzenia całościowego i czystego dzieła, niezależnie od żadnego ruchu. Zawartość w formach i publicznych przejawach, to poprzez czyn plastyczny, w którym Joan Miró ukazuje swoją buntość i wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje wyjątkowo skuteczną współpracę artysty i autora. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i amorfowe Miró, rysowane bezpośrednio w kamieniu z bardzo niewielką ilością szkiców przygotowawczych, mają twórczy impuls wierszy losowych Tzary.
Wydanie oryginalne było w rękach Maeght Editeur i składało się z 72 oryginalnych litografii Miró, 49 z nich w kolorze, z których 18 to hors-texte.