Anton Kaestner - #396 - S - " Glass Horizon 2 ".

Unikat, oryginalny obraz Anton Kaestnera, prosto z warsztatu.
Moja pierwsza malowana na szkło praca, szkło odzyskane w Maroku w 1994 roku.
#396 - S - " Glass Horizon 2 ".

Akrystyczny spray na pleksie szklanej (Maroko 1994) o grubości 3mm.
To dzieło nie jest reprodukcją. Jest to oryginalne, wielowarstwowe dzieło o błyszczącym, „glossy” wykończeniu, zbliżonym do nałożenia żywicy, co czyni je unikalnym.

Wymiary : Cal 9,3 * 9,8 * 0,12 / 23,5 * 25 * 0,3 cm bez ramy.

Obraz wysyłany bez ramy.
Rama jakości marki niemieckiej Nielsen z aluminium, referencja 34 (Cal 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) rekomendowana i dostępna podczas wysyłki za dodatkową kwotę 60€ brutto.

Dzieło podpisane z tyłu.
Towarzyszy mu Certyfikat Autentyczności.
Dostawa objęta ubezpieczeniem.

Anton Kaestner to szwajcarski malarz, rzeźbiarz i autor, mieszkający w Paryżu. Jego prace były wystawiane na całej Europie, w Szwajcarii i w Dubaju. Więcej informacji i wybór na www.antonkaestner.com.

Następna wystawa - Lausąna 7–10 maja 2026 roku.

Biografia

Urodzony w Genewie, Szwajcaria, dorastałem otoczony naturalnym pięknem i kulturalnym bogactwem mojej ojczyzny. Kreatywność była ceniona w mojej rodzinie, a to mój zmarły dziadek, rzemieślnik i artysta, którego wpływ zasiał ziarno tego, czym ostatecznie ma się stać moja życiowa pasja.
W 1993 roku zacząłem malować prywatnie, eksperymentując z niezliczonymi akrylami w notatnikach A4, a potem A3 – zawsze czułem, że duże obrazy atakują prosto z przodu, dominująco i onieśmielająco, podczas gdy małe prace mogą inspirować znacznie większą miłość. Najpierw pocią mi się malowanie niefiguratywne i ekspresjonizm abstrakcyjny.
Z czasem, a ja uważam się za ateistę, rozwinąłem także upodobanie do duchowych materiałów, które rezonowały z moją eksploracją ludzkiej egzystencji i głębszych praw natury i życia.

Jednak droga do prawdziwego bycia artystą nie była natychmiastowa.
Przez ponad trzy dekady prowadziłem międzynarodową karierę biznesową, która zabrała mnie po całym świecie, od Stanów Zjednoczonych po Maroko, Belgię, przez Azję i Francję. Moje podróże poszerzyły moje spojrzenie, eksponując mnie na różnorodne wpływy kulturowe. Gdziekolwiek bym nie był, zanurzałem się w lokalne sceny artystyczne i angażowałem się w kreatywną energię każdego miejsca.
Mimo koncentracji na karierze biznesowej, sztuka zawsze była częścią mnie, cicho tliła się pod powierzchnią. Przez prawie 30 lat malowanie stało się dla mnie formą sekretnej medytacji – sposobem na oderwanie się od świata i skupienie na wewnętrznym ja.

Zawsze odnalazłem ogromną satysfakcję w malowaniu. Każde nowe dzieło to podróż, podczas której mogę testować swoją kreatywność, eksplorować nowe techniki i doświadczać prawdziwych przeżyć. Dzięki mojej sztuce od zawsze chciałem dać innym szczere spotkanie z pięknem, możliwość zobaczenia świata z innej perspektywy i refleksji nad własnym życiem.

W 2023 roku, po przejściu na emeryturę z kariery biznesowej, całkowicie zaangażowałem się w malarstwo. Założyłem studio w Paryżu i poświęciłem się sztuce całym sobą. Do końca 2024 roku uruchomiłem swoją publiczną karierę artystyczną i ku mojemu zaskoczeniu moje prace szybko zyskały uznanie, znajdując miejsce w prywatnych kolekcjach w całej Europie, zwłaszcza w Niemczech, Portugalii, Belgii, Włoszech i Holandii.

Pod koniec 2025 roku przeprowadziłem się do większego studia w pustym zakrystę w Lisieux, Normandia.

CV artystyczne

Moja pierwsza wystawa solowa, „Échos”, która miała miejsce w Paryżu pod koniec 2024 roku, ukazała charakterystyczne podejście do sztuki, odchodzące od tradycyjnych technik malarskich: maluję akrylami, metalicznymi pigmentami i sprayami na odwrocie odzyskanej ekstrudowanej pleksy (Perpex), lekka, gładka, błyszcząca i czasem krucha powierzchnia. Ten proces uniemożliwia mi widzenie pracy podczas jej tworzenia. Nie mam wizualnego feedbacku ani kontroli w trakcie procesu — co chętnie akceptuję. Pozwalam na „losowe eksperymenty” – wszystko, co doprowadzi do zaskakującego wyniku, warstw i efektów lustra, które tworzę, i pozostawiam miejsce na objawienie się i odkrycie, gdy dzieło zostanie w końcu wystawione. Ale żeby było jasne: w moich obrazach przypadek nigdy nie podejmuje decyzji; w najlepszym razie przypadek zadaje pytania; znaczące „zbiegnięcia okoliczności” są możliwe tylko przy dużej dyscyplinie. To podejście, które koresponduje z procesem objawienia / utrwalania fotografii, jest wyzwaniem i wyzwalające. Wartości kompozycji wzbogacone są o warstwy i przezroczystości, a jednocześnie każdemu dziełu nadają „mistyczną” jakość: cieszę się, gdy rozpoznaję „nieuchronne konieczności”, czyli to, co prawdopodobnie odkryjemy, gdy zatrzymamy się w ciszy i świetle.

Świadomie utrzymuję mój sposób podejścia prostymi środkami. Ani „emocja”, ani „teoretyczna koncepcja”, lecz doświadczenie bycia. Ani „szybkie konsumowanie”, ani „intelektualizacja / inteligentizacja”, lecz poszerzanie świadomości i eksploracja rzeczywistości, widzialnych i niewidzialnych historii; moja sztuka to poszukiwanie „życia w samym sercu życia”, tego, co Alain Damasio nazywa „le vif”. Chociaż nostalgia od zawsze była częścią mojej pracy, moje malarstwo jest bez przedmiotu. Podobnie jak wszystkie przedmioty, są one przedmiotami same w sobie. W związku z tym nie mają one treści, ani sensu, ani znaczenia; są jak rzeczy, drzewa, zwierzęta, ludzie lub dni, które również nie mają powodu istnienia, końca ani celu. Podczas gdy moje prace mogą czasami przywodzić na myśl przejrzystość i jasność witrażu, pozostają prawie całkowicie abstrakcyjne. Co więcej, pleksiglas nadaje malarstwu błyszczącą skórę, przez którą można zobaczyć własny kontur, inny dla każdego nowego widza. Każde dzieło działa jak dyskretny lustro: żyje, zmienia się, widzi. Gra światła, koloru i faktury, a także braków części, wymaga jedynie empatii. Mam nadzieję, że gra między „szczegółami z bliska” – detal obrazu to całkiem nowy obraz – a „odległością dla całości” zachęci widzów do własnych introspekcyjnych podróży.

Nie twierdzę, że mam wszystkie odpowiedzi, i chcę pozostawać skromny co do tego, co można osiągnąć. Po prostu czerpię satysfakcję z ciągłego kwestionowania i rozwoju. Każde nowe dzieło to konfrontacja z moimi ograniczeniami, popychająca mnie do udoskonalania umiejętności i pogłębiania tego, co mogę osiągnąć. Malarstwo dla mnie to codzienne rzemiosło, eksploracja, sposób na pobudzanie znaczących rozmów, poszukiwanie farby tak doskonałej, że nie potrzebuje nas. Wiek sztuki nieformalnej właśnie się dopiero rozpoczął.

Jak powiedziałby Jean Bazaine: „Codzienna praktyka potęguje pasję do widzenia”.

O spójności w mojej praktyce

W krajobrazie sztuki współczesnej, gdzie koncepcja i forma mają równy ciężar, dążę do tworzenia prac zdefiniowanych nie przez wysoki status, lecz przez obecność. Moje malarstwa—błyszczące pola koloru i światła w pleksie—są cichymi rezultatami długiego i przemyślanego dochodzenia. Dla mnie prawdziwy punkt ciężkości leży mniej w ostatecznym obrazie niż w cichej interakcji myśli i procesu, które pozwalają mu się wyłonić.

Ta praktyka opiera się na trzech spójnych zamiarach.

Pierwszy to wycofanie z narzucanej sensowności. Opisując prace jako „bez przedmiotu” i mające „ani treść, ani sens, ani znaczenie”, mam nadzieję delikatnie rozluźnić oczekiwanie narracyjne. To zaproszenie do odłączenia od dekodowania i skierowania ku bardziej bezpośredniemu spojrzeniu.

Prowadzi to do drugiego zamiaru: primacy doświadczenia przeżywanego. Do tej otwartej przestrzeni staram się włożyć to, co nazywam „doświadczeniem bycia”. Dzieło staje się mniej przedmiotem do interpretacji, a bardziej cichym zdarzeniem do odczucia — kształtowanym przez zmieniające się światło, przezroczyste warstwy i słabe odbicie widza napotykającego własny wzrok. Jak często zauważam, praca „żyje, zmienia się, widzi”.

Trzeci to połączenie idei z ręką: proces jako ucieleśniona myśl. Malowanie na odwrocie pleksiglasu, praca bez wizualnego feedbacku, to fizyczna praktyka pozwalająca odejść od kontroli. To świadome uwolnienie kontroli w akcie tworzenia. Ustalam warunki, ale poddajam wynik, pozwalając malarstwu stać się tym, co nazywam niezależnym „przedmiotem samym w sobie”, ukazanym dopiero wtedy, gdy jest pełne. To cichy parallel do rozwoju fotografii — cierpliwe oczekiwanie na to, co nadchodzi „tu i teraz”.

Trzymanie tych intencji to kilka delikatnych paradoksów, które utrzymują pracę:

Szansa i Dyscyplina
Mówię o „znaczących ‘zbiegnięciach okoliczności’”, ale są one możliwe tylko w ramach ostrożnych granic. Szansa to mile widziany gość, lecz struktura jest zbudowana z troską.

Komunikacja bez Przekazu
Mam nadzieję, że „komunikuję coś” poprzez pracy, które nazywam bezsensowne. Być może to, co udostępniam, nie jest oświadczeniem, lecz stanem — fakturą światła, cichą obecnością, namacalnym spokojem.

Nostalgia za Obecnością
W dziełach utrzymuje się miękka nostalgia, ale celuje ona w teraźniejszość: tęsknota za „nieuchronnymi koniecznościami” obecnymi w „ciszy i światle” — pragnienie czystej obecności, którą samo dzieło skrycie oferuje.

Wysiłek i Bezwysiłkowość
Proces wymaga stałej uwagi, lecz dąży do rezultatu, który wydaje się autonomiczny, jakby „wyłonił się samoistnie”. Przyciąga mnie to, co wydaje się całkowicie nieuniknione.
W tym duchu doszedłem do przekonania, że „wiek nieformalności dopiero się zaczyna”. Moja praktyka jest zobowiązana duchem Sztuki Informelu, choć może z mniejszym cierpieniem i większym spokojem — nieformalność, w której przypadek nie jest przerwą, lecz cichym współpracownikiem.

W sercu tkwi poszukiwanie „le vif” — żyjącego rdzenia. Prace skłaniają się ku bezpośredniemu doświadczeniu, a nie intelektualizacji. Skromny format, który często wybieram, ma na celu zachęcanie do intymności, a nie widowiskowości.

Ostatecznie to po prostu droga jednego artysty. Moja biografia, mój proces i moje refleksje nie są odrębnymi wątkami, lecz częścią jednego poszukiwania. Odkryłem, że praktyka zakorzeniona w cichym paradoksie nie musi być krucha. Dzięki dyscyplinie i przejrzystości, takie napięcia mogą stać się – wierzę – źródłem odporności.

Anton Kaestner