L. Lormel; H. Lemar - La convalescence de Bébé - 1889

Wyzdrowienie Bobasa, autorstwa L. Lormela, akwarele H. Lemara

Wyzdrowienie Bobasa to ilustrowana książka dla młodzieży, napisana przez Lojusa Lormela, pseudonim Louis-Charlesa Libaudého (Paryż, 1. 12 maja 1869 – Paryż, 13 marca 1922), syn rodziny z Picardii osiadłej w stolicy. Lormel to postać o wielu obliczach: poeta symbolista, współzałożyciel w 1892 r. pisma literackiego L’Art littéraire wokół Alberta Jarry’ego, Léona-Paula Fargue’a i Remy’ego de Gourmont, następnie licytator w Hôtel Drouot, a w końcu bystry handlarz sztuką – jeden z pierwszych nabywców Pabla Picassa, kiedy ten był jeszcze nieznany, oraz organizator w 1913 r. pierwszej wystawy solowej Maurice’a Utrillo. Wyzdrowienie Bobasa jest zatem jego pierwszą znaną książką, wydaną w czasach, gdy miał jeszcze nie dwadzieścia lat, i pozostaje jedyną młodzieńczą pozycją w jego bibliografii.

Tekst ukazuje, w konwencji burżuazyjnego i intymnego otoczenia, rekonwalescencję niemowlęcia – temat o dużej bnormalności dla ówczesnych czasów, gdy śmiertelność niemowląt była znaczna, a literatura dla dzieci chętnie sięgała po sceny związane z niestabilnością zdrowia w młodym wieku, utrzymane w tonie zarówno czulej, jak i uspokajającej.

Dzieło ilustrowane akwarelami H. Lemara, paryskiego ilustratora działającego w latach 1885–1900, whose kompozycje znajdują się także w kilku abecedariach i albumach dla dzieci z tego samego okresu – zwłaszcza Ba-be-bi-bo-bu, nowy alfabet ilustrowany (1892) dla domu Doudet – i z którego jedna plansza Z Wyzdrowienie Bobasa jest obecnie przechowywana w kolekcjach ikonograficznych Nowojorskiej Public Library, datowana na lata 1890. Jego styl, o delikatności uśmiechniętej, odzwierciedla modę na ilustracje akwarelowe w literaturze dziecięcej francuskiej końca XIX wieku, odziedziczone po Walterze Crane’ie i Kate Greenaway w Anglii, i podtrzymane we Francji przez artystów takich jak Boutet de Monvel.

Dzieło ma formę dużego twardego oprawienia (22 x 30 cm) o 28 stronach, z ilustracjami reprodukującymi oryginalne akwarele, zgodnie z formułą albumów chromolitograficznych lub książek z akwarelami reprodukowanymi techniką drukarską powszechną u paryskich wydawców II Rzeczypospolitej. Na okładce widoczne drobne ślady obtarć. Wewnątrz kilka odcisków palców, z niewielkim, mniej niż 1 cm zagięciem na bocznej stronie strony 4.