Christian Schad (1894-1982) - Varieteprobe

Christian Schad - Varieteprobe

Medium: Woodcut
Material: Papier na kartonie
Wymiary: 24,5 × 17,5 cm
rama nie jest częścią

Redaktor: Edition Panderma, Basel
Rok: 1925 (wydrukowano w 1966)
Edycja: Jest to egzemplarz niew numberedowy spośród 230 edycji (65 hors commerce były nienumerowane)
Podpis: Podpisany i datowany

Proveniencja:
Edition Panderma, Carl Laszlo, Basel
Galerie von Bartha, Basel
Prywatna kolekcja, Basel

Stan / Konserwacja:
dobry stan / oryginalny stan

Dalsze informacje:

Rzadka ograniczona edycja przenośnej kolekcji sztuki powojennej i współczesnej La Lune en Rodage III. Jest to egzemplarz niew numberedowy spośród 230 edycji (65 hors commerce było nienumerowanych) i część trzeciej serii książek La Lune en Rodage. La Lune en Rodage ukazała się w trzech tomach w latach 1960, 1965 i 1977, obejmując łącznie około 180 dzieł sztuki, które dokumentują scenę artystyczną awangardy między latami 50. a 70. XX wieku. Dzieła te zostały zebrane przez Carla Laszlo i obejmowały największych artystów ówczesnego czasu, którzy wniesli istotne prace, często stanowiące punkt zwrotny w ich twórczości i karierze: na przykład prace Enrico Castellaniego to jego pierwsze udokumentowane prace graficzne, a wielokrotność Achrome Piero Manzoniego jest jedyną stworzoną przez samego artystę.

Urodzony Christian Schad (21 sierpnia 1894 r. – 25 lutego 1982 r.) był niemieckim malarzem związanym z dadaizmem i ruchem Nowej Przedsiębiorczości (Nowa Rzeczywistość). Postrzegany jako grupa, portrety Schada stanowią niezwykły zapis życia w Wiedniu i Berlinie w latach po I wojnie światowej.
Schad urodził się w Miesbachu, Górna Bawaria, w rodzinie zamożnego prawnika, który wspierał go przez niemal pół życia. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium w 1913 roku. Jako pacifista uciekł do Szwajcarii w 1915 roku, by uniknąć służby w I wojnie światowej, osiadł najpierw w Zurychu, a potem w Genewie. Oba miasta były ośrodkami ruchu Dada, a Schad stał się dadaistą. W Zurychu spotkał dadaistów takich jak Hans Arp i Hugo Ball, a także Waltera Sernera, z którym uruchomił Sirius, tygodnik literacki. Był świadkiem powstania słynnego Cabaret Voltaire. Począwszy od 1918 roku, będąc w Genewie, Schad stworzył swoją własną wersję Fotogramu (który później został nazwany „Schadographs” przez Tristana Tzary) — gdzie konturowy obraz rozwijany jest na papierze printing-out chlorkowym. Od 1920 do 1925 spędził kilka lat w Rzymie i Neapolu. Po ślubie z Marcellą Arcangeli, córką profesora z Rzymu, osiadł w Neapolu, gdzie uczęszczał na zajęcia malarskie i rysunkowe w academii sztuk pięknych. W 1927 rodzina wyemigrowała do Wiednia. Jego obrazy z tego okresu są ściśle powiązane z Ruchem Nowej Przedsiębiorczości (Nowa Rzeczywistość). Pod koniec lat dwudziestych wrócił do Berlina i osiedlił się tam. Sztuka Schada nie została potępiona przez nazistów w taki sposób, w jaki były potępiane prace Ottoa Dix’a, Georga Grosza, Maxa Beckmanna i wielu innych artystów ruchu Nowa Rzeczywistość; mogło to być spowodowane brakiem komercyjnego sukcesu lub tym, że jego twórczość z pozoru miała cechy neoklasyczne. Zaczął interesować się filozofią wschodnią około 1930 roku, a jego produkcja artystyczna gwałtownie spadła. Po krachu na giełdzie nowojorskiej w 1929 roku Schad nie mógł już liczyć na wsparcie finansowe ojca i na początku lat 30. malował w dużej mierze mniej. W 1937 roku, nieświadomy tego, trójca z Museum of Modern Art pokazała trzy Schadograph, podarowane przez Tristana Tzare, w wystawie o Dada i Surrealizmie. W tym samym roku naziści włączyli Schada do Wielkopolskiego Sztuki Niemieckiej, ich antidotum na wystawę Degenerate Art.
Schad żył w ukryciu w Niemczech podczas wojny i po niej. Po zniszczeniu jego pracowni w 1943 roku Schad przeniósł się do Aschaffenburga. Miasto zleciło mu odtworzenie Madonny z Dzieciątkiem Matthiasa Grünewalda (Stuppach, kościół parafialny), projekt nad którym pracował do 1947 roku. Gdy jego pracownia w Berlinie została zniszczona podczas bombardowań, jego przyszła żona Bettina uratowała dzieła sztuki w widowiskowej akcji i przywiozła je do niego do Aschaffenburga. Schad kontynuował malarstwo w latach 50. w stylu Magic Realist i powrócił w latach 60. do eksperymentów z fotogramami. Renoma Schada zaczęła rosnąć dopiero w latach 60., kiedy kilka wystaw w Europie zbiegało się z rozwojem Fotorealizmu.

(Treść z Wikipedii)