Marcelle Cahn (1895-1981) - Constructivistic Composition

Marcelle Cahn: Kompozycja konstruktywistyczna

Medium: sitodruk
Materiał: papier
Wymiary: 30 x 30

Wydawca: Edition Panderma, Basel
Rok: lata 1930. / opublikowano 1966
Wydanie: To kopia nieoznaczona spośród 230 wydań
(65 hors commerce było nieoznaczonych)
Podpis: Podpisano

Proveniencja:
Edition Panderma, Carl Laszlo, Basel
Kolekcja prywatna, Basel

Stan / Restaurowanie:
stan, kilka bardzo drobnych rys, lekko widoczny zgięcie w środkowej prawej części

Dalsze informacje:

Rzadkie ograniczone wydanie przenośnej kolekcji sztuki powojennej i współczesnej La Lune en Rodage III. To kopia nieoznaczona spośród 230 wydań (65 hors commerce było nieoznaczonych) i część trzeciej serii książek La Lune en Rodage. La Lune en Rodage została wydana w trzech tomach w 1960, 1965 i 1977, zawierając łącznie około 180 sztuk artystycznych, które stanowią zapis sceny awangardy artystycznej między latami 50. a 70. XX wieku. Dzieła zostały zebrane przez Carla Laslzo i obejmują największych ówczesnych artystów, którzy wkładali istotne prace, często wyznaczające punkt zwrotny w ich twórczości i karierze: na przykład prace Enrico Castellaniego, pierwsze udokumentowane prace graficzne, oraz wielokrotność Achrome Piera Manzaniego – jedyna wyprodukowana przez samego artystę.

Biografia:

Marcelle Cahn była francuską artystką awangardową (1895-1981). Cahn studiowała literaturę i filozofię na Uniwersytecie w Strasburgu. W wieku 19 lat, w 1914 roku, Marcelle poznała Simona Lévy’ego, młodego malarza z Alzacji, który wprowadził ją w Vincenta van Gogha i Paula Cézanne’a. Okres 1914–1918 to pobyt w Berlinie, gdzie jej brat Roger odbywał służbę wojskową. Marcelle skorzystała z okazji i uczęszczała do Lewin-Funke-Kunstschule w Charlottenburgu, gdzie w tym czasie nauczali Eugene Spiro (portrety) i Lovis Corinth (aktu). W tym mieście Marcelle z zainteresowaniem odkrywa ekspresjonistów z ruchu Sturm. W 1920 roku przebywała w Paryżu i była w stanie ponownie obejrzeć dzieła Cézanne’a, które dla niej stanowiły szczyt współczesnego malarstwa. Uczestniczyła także w studio Arraojo, gdzie rysowała, malowała i eksperymentowała z kształtami geometrycznymi. W końcu spędziła dwa miesiące w Académie Ranson, a następnie wróciła do Strasburga, aby kontynuować samodzielnie swoje badania. W 1923 roku wyjechała do Zurychu, by studiować filozofię; zwłaszcza myśli Hans Lippsa, Kantowy specjalista. Edvard Munch, który mieszka w tym samym hotelu co Marcelle, nigdy nie dowie się, że jest malarką. W 1925 roku, powracając do Paryża, Marcelle uczęszczała do Académie de la Grande Chaumière i ćwiczyła nudes, martwe natury, rysunki kubistyczne i malarstwo. Gallerista Léonce Rosenberg interesował się jej twórczością i łączył ją z Fernandem Légerem i Amédée Ozenfantem. Nawiązała kontakt z Willi Baumeisterem, Léopoldem Survage’em, Tutundjianem, Ossipem Zadkine’em, Suzanne Valadon, Louise Hervieu, Michel Larionovem, Natalią Goncharovą. W 1926 Marcelle brała udział w wystawie Société Anonyme w Brooklyn Museum w Nowym Jorku i na Salon des Artistes Indépendants. W 1929 roku Michel Seuphor zaprosił Marcelle Cahn do grupy Circle and Square, gdzie spotkała Hansa Arpa, Sophie Taeuber-Arp, Pieta Mondriana, Wasilija Kandinsky’ego, Georges’a Vantongerloo, Jean Gorin, Joaquín Torres García i innych. Pokazywała się na Salon des Artistes Indépendants, a już w 1948 r. na Salon des réalités nouvelles. Brała także udział w licznych wystawach zbiorowych w Niemczech, Belgii, Stanach Zjednoczonych, Włoszech i Szwajcarii. Była tematem wystawy podróżującej w latach 1972–1974, zorganizowanej przez Narodowe Centrum Sztuki Współczesnej. We Francji jej prace należą i często są prezentowane w następujących muzeach: Muzeum w Cambrai, Muzeum Sztuki i Historii w Cholet, Muzeum Unterlinden w Colmar, Muzeum Sztuk Pięknych Dijonu, Muzeum Sztuk Pięknych Grenoble, Pałac Sztuk Pięknych, Muzeum Urszulanek w Mâcon, Przestrzeń Sztuki Konkretywnej w Mouans-Sartoux.