Agathe Toman - CLOUD #4 14/15

To dzieło należy do „KOLEKCJI DZIELONEJ” artystki. Papier artystyczny glazowany/papier premium.
Fotografia artystyczna z ziarnem. Zrobiona w Hossegor, Francja. Lato 2021.
Fotografia zostanie wysłana zwinięta, nie jest oprawiona, dołączony zostanie certyfikat autentyczności, wypełniony i podpisany przez artystkę. Dzieło numerowane, ręcznie podpisane na froncie i tylnej stronie.
Agathe Toman, artystka, notowana w Sotheby’s od 2021 roku.

Biografia artystki:
Urodzona w 1989 roku, o francusko-austriacko-ceskiej sile rasowej, Agathe Toman jest francuską artystką multidyscyplinarną, której talent obejmuje malarstwo, poezję, rzeźbę, rysunek i fotografię. Po studiach w prestiżowej École de la Chambre Syndicale de la Couture Parisienne i latach spędzonych jako stylistka w domach haute couture we Francji w Paryżu, 9 lat temu Agathe poczuła potrzebę skoncentrowania się wyłącznie na swojej twórczości artystycznej.
Obecnie mieszkająca w Landes od trzynastu lat, Agathe staje się postacią rosnącą na scenie sztuki współczesnej, cenioną zarówno na arenie krajowej, jak i międzynarodowej.

Notowana w Sotheby’s od 2021 roku, jej prace były wystawiane na licytacjach trzy razy, co świadczy o szybkim rozwoju i akceptacji w kręgach sztuki prestiżowych. Jej wybitne wkłady w różne salony, w tym Art Paris, przyniosły ogromny sukces, utrwalając jej obecność w licznych prywatnych kolekcjach na całym świecie.

Paleta Agathe sprzyja głębokim odcieniom czerni i błękitu, dyskretny chromatyzm w ruchu. Jej malarstwo wykorzystuje czyste pigmenty, tusze, oleje i akryle o oszałamiającej intensywności, które dążą do ponownego nawiązywania kontaktów z ukrytymi rzeczami, przenosząc widza poza widzialne. Płótno wywiera moc, odpowiadając na własne doświadczenia.
Jej rysunki, wykonane długopisem Bic, noszą w sobie dezorientującą siłę przyciągania.
Fotografie Agathe wprowadzają w zamieszanie dzięki kalidoskopowym abstrakcjom, pochłaniają nas spokojnymi wrażeniami, wspomnieniem doskonałej bezwładności, która była naszym początkiem.
Setki jej wierszy kształtują jej wszechświat o charakterystycznym liryzmie. Pierwszy zbiór poezji pt. „You will have to learn to smile again” ukazuje się zimą 2024 roku.

Poza praktyką artystyczną Agathe jest także głęboko zaangażowana w studia z zakresu psychoanalizy analizy transakcyjnej, które kontynuuje od czterech lat w Paryżu. Ta eksploracja wzbogaca jej proces koncepcyjny, umożliwiając włączenie bardzo głębokich wymiarów psychologicznych do jej sztuki, która nabiera nowej głębokości.
Agathe nie rozdziela swojej sztuki od swoich zaangażowań społecznych. Skupia swoją twórczość na kluczowych tematach, takich jak zdrowie psychiczne, środowisko i edukacja. Te osie refleksji nie tylko pojawiają się w jej sztuce, ale stanowią integralną część jej tożsamości artystycznej i osobowości.

Jej praca została uznana i uhonorowana w wielu renomowanych publikacjach, w tym Forbes, L’Oeil i Elle, co podkreśla jej wyraźny wpływ na dziedzinę sztuki współczesnej.

Jacqui Ottoman nadal fascynuje i inspiruje publiczność na całym świecie, prezentując poprzez swoje dzieła okno na złożoność ludzkiego doświadczenia, tak postrzeganego i przekształcanego w sztukę. Doświadczenia, którymi dzieli się z wielką hojnością.

"MOJA WIZJA":
Moja praca bada głębokie zależności między psychiką a ciałem, tkając dialog między umysłem a materią. Pytam o ich sposób funkcjonowania w ich środowisku, o powiązania, które tworzą, i o wibracje, zarówno odczuwalne, jak i niewyrażalne, które z nich wynikają.
Badam takie tematy jak tożsamość, pamięć, ludzka natura i relacja między jednostką a otoczeniem. Moje dzieła nasycone są emocjonalną głębią i pewnym napięciem, zapraszając widza do introspekcyjnego namysłu, otwierając drogę do nieświadomości.

Zapisuję tę wolę w samej materialności moich dzieł: wyraźnie abstrakcyjne, monochromatyczne, stonowane, tam gdzie ciemność koegzystuje z jasnością, błękit iskrzy w kontakcie z czernią lub świeci samodzielnie. Jesteśmy w obecności/nieobecności światła.
Moje malowidła, instalacje, rysunki i fotografie każda z nich stanowi absolutne stworzenie, wolne od imitacji, wywołujące czystą embrię, prowokujące przebudzenie Niewidzialnego; moje dzieła stają się w ten sposób lustrami tych wewnętrznych aspektów nieujawnionych.

Delikatne współbrzmienie między moimi rękami a pigmentami, węgielkami, długopisem i farbami, poprzez naniesienie materiału na papier lub płótno. Techniki moich wykonywań nigdy się nie powtarzają, wynik niekontrolowany. Wyjątkowa odrębność.
Tak pracuję nad utrwaleniem ruchu materii, gęstości światła, wprowadzając we mnie, dla przebudzenia Ja.

Zawsze jest coś, czego nie podejrzewaliśmy. Coś nieoczekiwanego. To nieokreślone intensywnie skompresowane, subtelnie pobudzone, co nas zniewala i zalewa. Woda, grawitacja, kora drzew, te wszechobecności przekształcają obserwatora swoją siłą. Narasta unikalny ślad, liryczna abstrakcja, moje prace są autoportretami, portretami części mnie.
Mówię, że moje twórczości są „materializacją stanów psychicznych”, pejzażami ludzkimi, niciami mojej duszy, zapraszającymi innych do ich wtopienia.
Ich wartość nie jest estetyczna, leży w wibracjach, które moje prace wywołują w spojrzeniu. To dwie wrażliwości, które spotykają się, a nie dwie odrębne osobowości. To proces żywy. Dzieło przekracza natychmiastowość. Traktuję je jak istoty aktywne, tworzące nowe więzi między nami, w nas samych.

Widzący staje się również twórcą, nadając życiu dzieła w alchemii rezonansów psychicznych.

Zachęcam do drogi ku nowemu spojrzeniu na siebie, świat i innych.

Jeśli widz zechce teraz wejść w to zaproszenie, to rezonanse psychiczne zbiegną się i dostroją do jednej wspólnej symfonii, rozpoczyna się dialog, odczuć zaczyna się rytm. Anamorfoza jego duszy rysuje się, nieuchwytne odzwierciedlenie. Jest to poetyczne doświadczenie.
Intensywna i potężna obecność. Wymagające doświadczenie.

Chcę, aby moje prace kształtowały ludzkie umysły, ostrzyły dusze i aby emocje znalazły w nich echo, by w nich rezonowały słowa.
To, co jest ważne, to to, co dzieło wywołuje w nas, i wynik tego spotkania.

„Psychiczna cierpienie jest związane z wszystkim, co wymyka się procesowi symbolizacji subiektywnej. Cierpimy z powodu tego, co jest psychicznie zablokowane lub oczekuje wpisu psychicznego. Człowiek nie cierpi tylko z powodu wydarzeń lub pewnych myśli, ale ponieważ pewne procesy w nim nie znalazły lustra, echa, słuchania, pojemnika i pozostają w wędrówce.” René Roussillon – Podręcznik psychologii i psychopathologii klinicznej, strona 146.

#Exclusivedfta