PAArtist - THE PUNK 3






Posiada tytuł licencjata z historii sztuki oraz tytuł magistra w zakresie zarządzania sztuką i kulturą.
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 132849
Doskonała ocena na Trustpilot.
THE PUNK 3 to portret w technice mieszanej autorstwa PAArtist (2025), ręcznie podpisany, o wymiarach 60 × 50 cm i wadze 200 g, pochodzący z kolekcji artysty i w doskonałym stanie, edycja oryginalna.
Opis od sprzedawcy
Dzieło ukazuje ludzką twarz wyłaniającą się z ciemnego tła, zbudowaną poprzez gęstą warstwę materii malarskiej. Dominujące użycie bieli i czerni potęguje kontrast wizualny, czyniąc twarz niemal bladą, ale stanowczą.
Cechy stylistyczne:
Malarstwo rozwija się poprzez szybką i stanowczą gestykulację, składającą się ze znaków drapanych, nawarstwień i kasowań. Powierzchnia jest materiałowa i drgająca, z budową opartą na akumulacji i odejmowaniu, która przypomina języki zbliżone do informel i neoekspresjonizmu. Twarz nie jest opisana w sposób naturalistyczny, lecz rozłożona i odbudowana poprzez syntezę znaków, która faworyzuje intensywność emocjonalną nad definicją formalną.
Dzieło bada temat tożsamości jako proces niestabilny i fragmentaryczny. Twarz, zamiast manifestować się jako definiowana obecność, rozpuszcza się w materii, sugerując stan izolacji i wewnętrznego napięcia. Zgodnie z poetiką artysty, dyskomfort staje się napędem twórczym: malarstwo kształtuje się jako przestrzeń konfliktu między światłem a ciemnością, między objawieniem a unieważnieniem, oddając głęboko introwertyczny i niepokojący wgląd w jednostkę.
Pochodzenie: Kolekcja artysty
Dzieło ukazuje ludzką twarz wyłaniającą się z ciemnego tła, zbudowaną poprzez gęstą warstwę materii malarskiej. Dominujące użycie bieli i czerni potęguje kontrast wizualny, czyniąc twarz niemal bladą, ale stanowczą.
Cechy stylistyczne:
Malarstwo rozwija się poprzez szybką i stanowczą gestykulację, składającą się ze znaków drapanych, nawarstwień i kasowań. Powierzchnia jest materiałowa i drgająca, z budową opartą na akumulacji i odejmowaniu, która przypomina języki zbliżone do informel i neoekspresjonizmu. Twarz nie jest opisana w sposób naturalistyczny, lecz rozłożona i odbudowana poprzez syntezę znaków, która faworyzuje intensywność emocjonalną nad definicją formalną.
Dzieło bada temat tożsamości jako proces niestabilny i fragmentaryczny. Twarz, zamiast manifestować się jako definiowana obecność, rozpuszcza się w materii, sugerując stan izolacji i wewnętrznego napięcia. Zgodnie z poetiką artysty, dyskomfort staje się napędem twórczym: malarstwo kształtuje się jako przestrzeń konfliktu między światłem a ciemnością, między objawieniem a unieważnieniem, oddając głęboko introwertyczny i niepokojący wgląd w jednostkę.
Pochodzenie: Kolekcja artysty
