Baptiste Laurent - Vincent à la foire






Posiada tytuł licencjata z historii sztuki oraz tytuł magistra w zakresie zarządzania sztuką i kulturą.
€ 2 | ||
|---|---|---|
€ 1 |
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 134906
Doskonała ocena na Trustpilot.
Baptiste Laurent prezentuje Vincent à la foire, oryginalny obraz olejny (2025) z Hiszpanii, 250 cm wysokości, 180 cm szerokości, 15 kg, wielobarwna paleta pomarańcz, niebieski, zielony i żółty, motyw militarny, sprzedawany bezpośrednio przez artystę.
Opis od sprzedawcy
Bio/
Baptiste Laurent (1980, Nantes) to artysta wizualny, który żyje i pracuje w Madrycie i Paryżu.
Wystawiał w różnych instytucjach artystycznych i kulturowych, w tym w Institut français de Madrid, Le Palais de Tokyo, Galeria La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Gazzambo Gallery, Alliance française, Museo Nacional de Antropología, Galeria FL.
Jego tradycyjnym środkiem jest malarstwo, ale pracuje również w rzeźbie i rozwija projekty o silnym, literackim, społecznym i antropologicznym wymiarze.
W jego najnowszych publikacjach i wystawach, „Conversaciones y puñetazos”, „Mauvaises Tournures”, „Bajo el Mismo Mar” i „Exit”, wielokrotnie eksperymentował z pracą twórczą w trybie współpracy z innymi, wizualnymi artystami i autorami literackimi.
Jako artysta anty-akademicki i eklektyczny, lubi synkretyzować style malarskie, oscylując między neofiguratywną narracją, malarstwem graficznym a ekspresjonistyczną abstrakcją.
Założyciel wspólnej pracowni „Latolier” w dzielnicy Usera w Madrycie, prowadzi dynamiczną społeczność hiszpańskich i międzynarodowych artystów wizualnych.
WITAMY W CIRKUSIE / 2024-2025
Stéphane Mallarmé: „Człowiek może być demokratą; artysta rozdziela się na dwie osoby i musi pozostać arystokratą.”
Ta wystawa łączy najnowszy projekt artystyczny Baptiste’a Laurent (Nantes, 1980), który od ponad piętnastu lat mieszka w Hiszpanii, ujawniając tragedię narzucaną na zakończenie świętowania porządku międzynarodowego.
Laurent stara się ożywić swoją malarską praktykę poprzez odtworzenie korzeni i włączenie lokalnych symboli kultury hiszpańskiej, takich jak wszechświat czaszek z Podboju Ameryki Łacińskiej i malarstwo Andaluzji. W wewnętrznym zmaganiu się procesu twórczego, krytycznie konfrontuje swoje malarstwo z polowaniem, wojną i tożsamością narodową Francji w kontekście europejskim i międzynarodowym, które tutaj odgrywają role protagonistów.
Poprzez metaforę cyrku, piłki nożnej, karuzeli i parków rozrywki artysta ironicznie karykaturuje show-biznes, przekształcając kulturę, politykę i budowę tożsamości narodowej w karneawal.
Triumf mediów społecznościowych, lekkość demokratycznego życia oraz trywializacja sztuki i literatury przekształciły doświadczenie kulturowe w nieuniknioną potrzebę rozrywki. Legitymizuje popularność, jednocześnie poszukując plastystycznego i intelektualnego ideału zdolnego wyrazić najwyższe ludzkie emocje i uczucia, rezonując z mitologią snów, gdzie przeszłość, teraźniejszość i przyszłość łączą się wobec szaleńczego rozwoju międzynarodowej tragedii wojen i kolonialnej pamięci, które otaczają Zachód.
Łącząc swoją pracę ze światem dzieciństwa, na nowo wynajduje mity Dzikiego Zachodu i szlachetnego dzikusa, aby zgłębić bezimienną ideę, gdzie maski narzucają dramatyzm historii i gdzie marzenia o chwałach zawodzą. Z głębi swojego jestestwa i wspomnień z dzieciństwa reorganizuje wymiar ciał, zwierząt i przedmiotów, nadając miniaturom nadmiernie teatralną wielkość.
Jego wyobraźnia nadaje widowisku współczesnego pejzażu tajemnicę w biegu historii, reafirmując konstrukcję ról płciowych i przekształcając przeszłość jednostkową w doświadczenie zbiorowe, przeniknięte jego męskimi obawami. Teatralność jego dużych malowideł przenosi go w mistyczne zachwyty, gdzie wyraża swoją poezję w harmonii z problemami społecznymi.
Poprzez mieszanie sprzecznych elementów, splata więzi między jego intymnym światem a światem współczesnym poprzez symboliczną figurację, uniwersalność kanonów, charakterystyczne pociągnięcia pędzla, gestualność form, mieszankę technik (rysunek, malarstwo i rzeźba), swobodne użycie koloru, humor, groteskę i ponowne przejęcie swojego wyimaginowanego wszechświata. Baptiste Laurent maluje tak, jak chce: to fundamentalna potrzeba. Jego malarstwo przekracza klasyczny porządek transcendentalnej i kanonicznej reprezentacji norm, oscylując między smutkiem a radością, jednocześnie budząc empatię widza.
Bio/
Baptiste Laurent (1980, Nantes) to artysta wizualny, który żyje i pracuje w Madrycie i Paryżu.
Wystawiał w różnych instytucjach artystycznych i kulturowych, w tym w Institut français de Madrid, Le Palais de Tokyo, Galeria La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Gazzambo Gallery, Alliance française, Museo Nacional de Antropología, Galeria FL.
Jego tradycyjnym środkiem jest malarstwo, ale pracuje również w rzeźbie i rozwija projekty o silnym, literackim, społecznym i antropologicznym wymiarze.
W jego najnowszych publikacjach i wystawach, „Conversaciones y puñetazos”, „Mauvaises Tournures”, „Bajo el Mismo Mar” i „Exit”, wielokrotnie eksperymentował z pracą twórczą w trybie współpracy z innymi, wizualnymi artystami i autorami literackimi.
Jako artysta anty-akademicki i eklektyczny, lubi synkretyzować style malarskie, oscylując między neofiguratywną narracją, malarstwem graficznym a ekspresjonistyczną abstrakcją.
Założyciel wspólnej pracowni „Latolier” w dzielnicy Usera w Madrycie, prowadzi dynamiczną społeczność hiszpańskich i międzynarodowych artystów wizualnych.
WITAMY W CIRKUSIE / 2024-2025
Stéphane Mallarmé: „Człowiek może być demokratą; artysta rozdziela się na dwie osoby i musi pozostać arystokratą.”
Ta wystawa łączy najnowszy projekt artystyczny Baptiste’a Laurent (Nantes, 1980), który od ponad piętnastu lat mieszka w Hiszpanii, ujawniając tragedię narzucaną na zakończenie świętowania porządku międzynarodowego.
Laurent stara się ożywić swoją malarską praktykę poprzez odtworzenie korzeni i włączenie lokalnych symboli kultury hiszpańskiej, takich jak wszechświat czaszek z Podboju Ameryki Łacińskiej i malarstwo Andaluzji. W wewnętrznym zmaganiu się procesu twórczego, krytycznie konfrontuje swoje malarstwo z polowaniem, wojną i tożsamością narodową Francji w kontekście europejskim i międzynarodowym, które tutaj odgrywają role protagonistów.
Poprzez metaforę cyrku, piłki nożnej, karuzeli i parków rozrywki artysta ironicznie karykaturuje show-biznes, przekształcając kulturę, politykę i budowę tożsamości narodowej w karneawal.
Triumf mediów społecznościowych, lekkość demokratycznego życia oraz trywializacja sztuki i literatury przekształciły doświadczenie kulturowe w nieuniknioną potrzebę rozrywki. Legitymizuje popularność, jednocześnie poszukując plastystycznego i intelektualnego ideału zdolnego wyrazić najwyższe ludzkie emocje i uczucia, rezonując z mitologią snów, gdzie przeszłość, teraźniejszość i przyszłość łączą się wobec szaleńczego rozwoju międzynarodowej tragedii wojen i kolonialnej pamięci, które otaczają Zachód.
Łącząc swoją pracę ze światem dzieciństwa, na nowo wynajduje mity Dzikiego Zachodu i szlachetnego dzikusa, aby zgłębić bezimienną ideę, gdzie maski narzucają dramatyzm historii i gdzie marzenia o chwałach zawodzą. Z głębi swojego jestestwa i wspomnień z dzieciństwa reorganizuje wymiar ciał, zwierząt i przedmiotów, nadając miniaturom nadmiernie teatralną wielkość.
Jego wyobraźnia nadaje widowisku współczesnego pejzażu tajemnicę w biegu historii, reafirmując konstrukcję ról płciowych i przekształcając przeszłość jednostkową w doświadczenie zbiorowe, przeniknięte jego męskimi obawami. Teatralność jego dużych malowideł przenosi go w mistyczne zachwyty, gdzie wyraża swoją poezję w harmonii z problemami społecznymi.
Poprzez mieszanie sprzecznych elementów, splata więzi między jego intymnym światem a światem współczesnym poprzez symboliczną figurację, uniwersalność kanonów, charakterystyczne pociągnięcia pędzla, gestualność form, mieszankę technik (rysunek, malarstwo i rzeźba), swobodne użycie koloru, humor, groteskę i ponowne przejęcie swojego wyimaginowanego wszechświata. Baptiste Laurent maluje tak, jak chce: to fundamentalna potrzeba. Jego malarstwo przekracza klasyczny porządek transcendentalnej i kanonicznej reprezentacji norm, oscylując między smutkiem a radością, jednocześnie budząc empatię widza.
